Thirukkural Isaithamizh a musical compilation of 330 couplets from Tirukkural

Kanimozhi, MP addressing media persons at a press conference about Chennai Sangamam on Monday. others in the picture are Latha Pandiyarajan (second from left), Director, MAFOI Management Consultant Ltd and Jegath Gaspar Raj (right), Founder, Tamil Maiyam. Photo : M Vedhan

https://i2.wp.com/img.dinamalar.com/data/images_news/tblArasiyalnews_17290461064.jpg See full size image

தமிழின் வேர் உலக மொழிகளில் படர்ந்துள்ளது : அமைச்சர் அன்பழகன் பேச்சு
ஆகஸ்ட் 13,2009,00:00  IST

Latest indian and world political news information

சென்னை: “”உலக செம்மொழிகளில் ஒன்றான தமிழின் வேர்களும், விழுதுகளும் உலக மொழிகள் பலவற்றில் படர்ந்துள்ளன,” என நிதியமைச்சர் அன்பழகன் பேசினார்.ஆசியவியல் கல்வி மையத்தின் சார்பில், கொரிய மொழி, இலக்கியம் தொடர்பாக மூன்று நாள் பயிற்சி முகாம், சென்னையில் நேற்று துவங்கியது. மிசோரம் மாநில முன்னாள் கவர்னர் பத்மநாபன் தலைமையில் நடந்த விழாவில், நிதியமைச்சர் அன்பழகன் பயிற்சி முகாமை துவக்கி வைத்தார்.நிகழ்ச்சியில் அமைச்சர் அன்பழகன் பேசியதாவது:உலக செம்மொழிகளில் ஒன்றான தமிழின் வேர்களும், விழுதுகளும் உலக மொழிகள் பலவற்றில் படர்ந்துள்ளன. கிரேக்கம், எபிரேயம், அராமைக், ஏலாமைட், அராபிக் பர்சியன் போன்ற ஆசிய மொழிகளில், தமிழின் தாக்கம் பற்றிய ஆய்வு முடிவுகள், தகுந்த சான்றுகளுடன் நிரூபிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

திராவிடத்தின் தொன்மைக்கு சான்றாக உள்ள தமிழ், இன்றும் அதன் அடிப்படைக் கூறுகளை, சிறப்புகளை இழக்காமல் தொடர்வதும், பேச்சு வழக்கில் நிலவுவதும் அதன் மேன்மைக்கு சான்று. செந்தமிழ் என அழைக்கப்படுவதிலிருந்தே, அது செம்மொழி தகுதியுடையதாக வளர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற தமிழ்ப் புலவர்களின் ஆர்வம் தெரிகிறது.

வரையறுக்கப்பட்ட விதிமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தரப்படுத்தப்பட்ட இலக்கண மரபிலும், இலக்கிய கோட்பாடுகளிலும் பிற பண்பாட்டுத் தாக்கங்களின் ஊடுருவலை, முடிந்த அளவு தமிழ்ப் புலவர்கள் தவிர்த்தது, தமிழை தொடக்க காலம் முதல் செம்மொழியாகத் திட்டமிட்டு வளர்க்க முயன்றதற்குச் சான்று.

தமிழின் சீரிய ஒலியமைப்பு, சொல்லமைப்பு, தொடரமைப்பு, செவ்வியல் தன்மைக்கு எடுத்துக்காட்டாக அமைகின்றன. அறிவியல்பூர்வமாக அமைக்கப்பட்ட இந்த இலக்கண வரைமுறைகள், இன்றைய மொழியியல் வல்லுனர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளன. அல்டாயிக் குடும்ப மொழிகளில் ஒன்றான கொரிய மொழிக்கும், தமிழுக்குமான உறவு வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டது.சென்னையில் 100க்கும் மேற்பட்ட பெரிய, சிறு கொரிய தொழில் நிறுவனங்கள் உள்ளன; பல கொரிய குடும்பங்களும் வசிக்கின்றன. தமிழர்களுக்கு கொரிய மொழியின் வரலாற்றுப் பின்னணி, அம்மொழியுடன் தமிழ் பின்னிப் பிணைந்துள்ள நிலை, கொரிய பண்பாட்டுப் பெருமை, கலைத் துறை சாதனைகளைத் தெரிந்து கொள்ளவும், கொரிய தமிழ் இந்தியா உறவு, கொரிய தமிழ்நாடு தொடர்பு வளரவும் இப்பயிற்சி முகாம் உதவும். இவ்வாறு அன்பழகன் பேசினார்.

மிசோரம் முன்னாள் கவர்னர் பத்மநாபன் பேசுகையில், “”உலகளவில் மற்ற நாகரிகங்களில் உள்ள சிறந்த விஷயங்களை எடுத்துக் கொண்டதால், இந்திய கலாசாரம் பிரபலமடைந்துள்ளது. உலகளவில் கலவரங்கள், சண்டைகள், அச்சங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. 21ம் நூற்றாண்டு, சவால்களும், வாய்ப்புகளும் நிறைந்தது. மனித நாகரிகம் வளர சர்வதேச அளவில் நாடுகள் இடையேயான உறவுகள் மேம்பட வேண்டும்,” என்றார்.

சுப்ரீம் கோர்ட் முன்னாள் நீதிபதி மோகன் பேசுகையில், “”மற்ற நாடுகளை விட கொரியா, போரினால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. கொரிய கலாசாரம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த, கொரிய மையம் மேலும் பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட வேண்டும்; அதிகளவில் கொரிய கலை, இலக்கியம், மொழி கண்காட்சிகளை நடத்த வேண்டும். உலகளவில் மற்ற மொழிகளை விட, ஆங்கிலத்தை விட தமிழ் சிறந்தது,” என்றார்.

வரவேற்புரையாற்றிய ஆசியவியல் கல்வி மையத்தின் இயக்குனர் ஜான் சாமுவேல், “”அறிவியல், தொழில் நுட்ப புரட்சி காலத்தில், எலக்ட்ரிக்கல், எலக்ட்ரானிக்ஸ், ஆட்டோ மொபைல் பொருட்களுக்கு கொரியா பிரபலமாகப் பேசப்படுகிறது. இப்பயிற்சி முகாம், கொரியா கலை, இலக்கியம், மொழி தொடர்பான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த நடத்தப்படுகிறது,” என்றார்.டில்லி பல்கலைக் கழக கொரிய மொழிப்புலத் தலைவர் கிம் டோ யங், “இன்கோ’ மைய இயக்குனர் ரதி ஜாபர் ஆகியோர் வாழ்த்திப் பேசினர்.

செபாஸ்டியன்-தெய்வநாயகம்-எஸ்ரா

//கிறித்தவமாகிய மலையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அறமாகிய கருங்கல், தமிழாகிய கங்கையில் நீராட்டப்பட்டு திருக்குறளாம் பேசும் சிற்பம் தோன்றியது. தோமையரின் மூலம் பெற்ற நற்செய்தியாம் அறத்தை தன் அரசியல் பணியிலிருந்து பெற்ற அரசியலறிவாம் பொருளுடன், தன் இல்வாழ்வின் அடித்தளத்தில் விளங்கிய இன்பத்தோடு சேர்த்துத் தமிழ்ச் சூழலில் முப்பாலாக மொழிந்துள்ளார். திருவள்ளுவர் கிறித்தவரா? பக்௧-73

வள்ளுவர் காப்பியடித்தார் எனக் கூற எந்தத் தமிழனும் முன் வர மாட்டான். ஆனால் விறுப்பு, வெறுப்பின்றி ஆய்பவர்கள் தங்கள் ஆய்வின் முடிவில் வரும் கருத்துக்களை வெளியிடப் பின் வாங்கினால் அவர்கள் உண்மை ஆய்வாளார் அல்லர்.பக்௧31

தமிழர்களுக்கு சிந்திக்கச் சொல்லி தந்த புனித தாமஸ்

http://jeyamohan.in/?p=600

இது ஒரு தனிநபரின் ஆய்வோ, அல்லது சிறு குழுவின் கருத்துக்களோ அல்ல. இதற்கு தமிழகத்தின் செல்வாக்குள்ள எல்லா கிறித்தவ சபைகளும் வெளிப்படையான ஆதரவை தெரிவித்திருக்கின்றன என்பதைக் கண்டோம். சென்ற பத்து வருடங்களில் இக்கருத்தை பிரச்சாரம்செய்யும் ஏராளமான ஆங்கில தமிழ் நூல்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன. பலநூறு துண்டுப்பிரசுரங்கள் வெளியாகி கிறித்தவ ஆலயங்களில் வினியோகம் செய்யப்பட்டுள்ளன. தமிழகக் கிறித்தவர்களில் உயர்கல்வி கற்றவர்கள் பழந்தமிழ் ஆய்வுசெய்தவர்கள் உட்பட பெரும்பாலானவர்கள் இந்தக் கோட்பாட்டை ஒரு நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாற்று உண்மை என்றே எண்ணுகிறார்கள். உதாரணமாக குமரிமாட்டத்தின் பிரபல அறிவுஜீவியும் நவின இலக்கிய வாசகருமான பேராசிரியர் ஜேம்ஸ் ஆர் டேனியல் இக்கருத்தை ஒரு நூலில் வழிமொழிகிறார்! கிறித்தவப் பள்ளிகளில் இந்த வரலாற்றை அதிகாரபூர்வமற்ற வகையில் சொல்லியும் கொடுக்கிறார்கள்.

இந்த நூல்களை முழுக்க எனக்கு திரட்டி அளித்தவர் தக்கலையைச் சேர்ந்த லுத்தரன் சபையைச் சேர்ந்த கிறித்தவ ஊழியர் ஒருவர். நான் இவற்றைப் படித்தால் என்னுடைய வரலாற்றுப் பார்வையே மாறிவிடும் என்று சொன்னார். ஆனால் நான் படிக்க மாட்டேன் என்று சவால் விட்டார். படிப்பேன் என்று அவருக்கு உறுதி அளித்தேன். அவர் எனக்கு அளித்த பிற நூல்கள் இவை:

1. India is a Christian Nation- By. M.Sunder Yesuvadian [a] M.S.Mankad. [ Published by Anaryan Publications , Indian Anarya Samaj Trust, 16A, Chidambara Nathan Street, Ramavarma puram. Nagercoil 629001] இந்நூலுக்கும் முக்கியமான எல்லா கிறித்தவ திருச்சபை தலைவர்களும் முழுமையான ஆசியுரை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

2. Hindu Religion is the offshoot of St.ThomaS Dravidian Christianity- By Dr.Devakala [ Meypporul Publications 278, Konnur High Road,ayanapuram Chennai 600023]

3.Love Hindus. By M.Christopher MA LLB, Beniah Kallukatti, Kuzhithurai K K dist Tamilnadu 629163

4 தமிழர் சமயத்தை விடுவிக்கப்போவது யார்? பேராசிரியர் முனைவர் மு.தெய்வநாயகம் எம் ஏ.பி எச் டி [மெய்ப்பொருள் அச்சகம், 278, கொன்னூர் கைரோடு, அயனாவரம் சென்னை 600023 ]

மற்றும் பத்து துண்டுபிரசுரங்கள். பெரும்பாலும் ஒரே ஆதாரங்கள் ஒரே வரிகளினால் ஆனவை இவை. இந்நூல்களின் பின்னட்டைகளில் ஏராளமான பிற நூல்களைப்பற்றிய தகவல்கள் உள்ளன.
***
பேராசிரியர் ஜேசுதாசன் இந்தக் கருத்தமைவின் முக்கியமான தொடக்கப்புள்ளி. எஸ்.வையாபுரிப்பிள்ளை வழிவந்தவரான ஜேசுதாசனுக்கு பைபிளிலும் கம்பராமாயணத்திலும் இணையான ஈடுபாடு உண்டு. தமிழிலக்கியம் சார்ந்த வையாபுரிப்பிள்ளையின் காலக்கணக்குகளை பெரிதும் ஏற்றுக் கொண்டவர் அவர்.பேராசிரியர் தமிழிலக்கிய வரலாறு ஒன்றை ஆரம்பகாலத்தில் எழுதினார். பின்னர் அவரது முதியவயதில் அவரது உதவியுடன் ஹெப்ஸிபா ஜேசுதாசன் அந்த தமிழிலக்கிய வரலாற்றை ஆங்கிலத்தில் மூன்றுபாகங்களாக விரிவாக எழுதினார்.

அந்த தமிழிலக்கிய வரலாற்றின் பெயர் ‘Count Down From Solomon’ அந்நூலின் தலைப்¨ப்பபற்றிச் சொல்லும்போது தமிழிலக்கியம் பற்றிய ஆகப்பழைய குறிப்பு சாலமோனின் பாடல்களில் வருகிறது என்பதனால் அந்த தலைப்பை வைத்ததாக அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.பேராசிரியரின் நூலில் தாமஸ் இந்தியாவுக்கு வந்ததாகச் சொல்லப்படும் நம்பிக்கையை ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார். அத்துடன் தமிழின் சிறந்த இலக்கியங்களில், குறிப்பாக திருக்குறளிலும் ஆழ்வார்பாடல்களிலும் உள்ள அறம் அன்பு பற்றிய தரிசனங்கள் கிறித்தவ விழுமியங்களுடன் ஒத்திசைந்து போகின்றன என்று சொல்லியிருக்கிறார். இது அவருடைய நோக்கில் இலக்கியத்தின் உச்சங்கள் இயல்பாகவே உயரிய மானுடவிழுமியங்களைச் சார்ந்து இருக்கும் என்பதன் வெளிப்பாடே.

இந்நூல்களை பேராசிரியர் ஜி.ஜான் சாமுவெல் வெளியிட்டார். அவர் அப்போது சென்னை ஆசியவியல் நிறுவனத்தின் தலைமைப்பொறுப்பில் இருந்தார். கடைசிக்காலத்தில் ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன் இந்தியாவில் சிந்தனைகளை கிறித்தவம்தான் கொண்டு வந்தது என்று வாதிட ஆரம்பித்தார். அன்பு, பண்பு, அறம் போன்ற விழுமியங்கள் தமிழிலக்கியத்தில் உள்ளன , அவை சாத்தானால் ஆட்சி செய்யப்பட்ட தமிழ்நாட்டு பழங்குடி மனதில் உருவாக வாய்ப்பில்லை என்பது அவரது தர்க்க முறை.

ஜான்சாமுவேல் இங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறார். 2003ல் ‘தமிழகம் வந்த தூய தோமா’ என்ற நூலை அவர் எழுதினார். இந்தியச் சிந்தனைகள் அனைத்துமே தமிழகம் வந்த தோமஸால் உருவாக்கப்பட்ட¨வையே என்று அதில் வாதிடுகிறார். [ ஹோம் லேண்ட் பதிப்பகம். 23, திருமலைநகர் இணைப்பு, பெருங்குடி,சென்னை 600096 ]

இந்த கருத்தை ஜான்சாமுவேல் மற்றும் தெய்வநாயகம் இருவரும் வெற்றிகரமாக அமெரிக்க இவாஞ்சலிஸ்டுகளுக்கு கொடுத்து ஏற்கச்செய்தனர். பொதுவாகவே மதப்பரப்புதலுக்கு உள்ளாக்கப்படும் நாடுகளின் வரலாற்றை முழுமையாக மாற்றி எழுதுவது கிறித்தவ மரபு. அந்த மாற்றப்பட்ட வரலாற்றை அம்மக்களை ஏற்கசெய்யும்போதுதான் மதமாற்றம் நிரந்தரமாகும் என்று எண்ணுகிறார்கள்..

ஜான்சாமுவேல்-தெய்வநாயகம் உருவாக்கிய இந்த வரலாற்று உருவகம் இவ்விரு அம்சங்களையும் தெளிவாகவே கொண்டிருப்பதைக் காணலாம். தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கம் ஆரிய வெறுப்பை கால்டுவெல்லில் இருந்து கண்டெடுத்து முன்வைத்தது. அது தமிழகத்தில் புதிதல்ல என்றாலும் இந்நூல்களில் காணப்படும் அப்பட்டமான உக்கிரமான வெறுப்பு பீதியூட்டுகிறது. ஆரியர்களையும் பிராமணர்களையும் கிட்டத்தட்ட  ரத்தவெறிகொண்ட பேய்களைப்போல சித்தரிக்கின்றன இந்த நூல்கள். இரண்டாவதாக இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துச் சிந்தனைகளையும் கிறித்தவமே கொண்டுவந்தது என்று வாதிடுகின்றன.

ஆகவே இந்தக் கருதுகோள் ஏற்கப்பட்டது. பெரும் நிதியுதவியுடன்  ‘இந்தியாவில் ஆதி கிறித்தவம்’ என்ற தலைப்பில் முதல் சர்வதேச கருத்தரங்கு ஜான்சாமுவேலை முதன்மை ஒருங்கிணைப்பாளராகக் கொண்டு தெய்வநாயகம் மற்றும் தேவகலா ஆகியோர் முக்கியப்பங்காற்ற  2005 ல் நியூயார்க் நகரில் நடத்தப்பட்டது. நியூயார்க்கில் மதப்பரப்பு நிறுவனம் ஒன்றின் தலைவரான டாக்டர் சுந்தர் தேவப்பிரசாத் அதற்கான அமெரிக்க தொடர்பாளர்

கருத்தரங்க மலரில் ஆர்ச் பிஷப் ஆ·ப் காண்டர்பரியின் வாழ்த்துச்செய்தி உள்ளது. செனெட்டர் ஹிலாரி கிளிண்டனின் வாழ்த்துச்செய்தி, ஹெலென் மார்ஷல், பரோ ஆ·ப் குயீன்ஸ் நியூயார்க் அவர்களின் வாழ்த்துச்செய்தி, நியூயார்க் மேயரின் வாழ்த்துச்செய்தி, கவர்னர் ஜார்ஜ் படாகியின் வாழ்த்துச்செய்தி ஆகியவை உள்ளன.ஹிலாரி கிளிண்டன் நேரில்வந்து பங்கெடுத்தார். வழக்கம்போல இந்தியாவின் முக்கியமான எல்லா கிறித்தவ திருச்சபையில் இருந்தும் வாழ்த்துச்செய்திகள் உள்ளன. மலபார் சர்ச்சின் ஆர்ச் பிஷப், சிரியன் மலங்கர திருச்சபை ஆர்ச் பிஷப்,சி.எஸ்.ஐ பேராயத்தின் ஆயரின் வாழ்த்துச்செய்தி போன்றவை உள்ளன

அத்துடன் தமிழக முதல்வர் மு.கருணாநிதி அவர்களின் வாழ்த்துச்செய்தியும் உள்ளது. தமிழக கிறித்தவத்தின் இருபது நூற்றாண்டுப்பழமையில் பெருமைகொள்வதாக சொல்லும் முதல்வர் அது ஒரு மிக அறிவார்ந்த நிகழ்வாக இருக்கும் என்று வாழ்த்துகிறார்.

மாநாட்டின் நோக்கம் முதலிலேயே ஜான் சாமுவேலால் தெளிவுறச் சொல்லப்பட்டுவிடுகிறது. தாமஸ்கிறித்தவமே இந்துமதம் என்றும் அதை ஆரியபிராமணர் அழித்தார்கள் என்பதும்தான் அது. தாமஸ் பற்றிய ஒரு துதியுடன் மலர் ஆரம்பிக்கிறது. குடுமி வைத்து பூணூல் போட்டு அரைநிர்வாணமாக தோன்றும் கொடூரமான ஒரு பிராமணன் காவி உடை அணிந்து முழந்தாளிட்டு ஜெபம்செய்யும் தாமஸை  பின்னாலிருந்து ஈட்டியால் குத்திக்கொல்லும் வண்ணச்¢த்திரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இம்மாநாட்டில் சைவசித்தாந்தம் இந்துமதம் போன்ற தலைப்புகளில் மீண்டும் மீண்டும் தெய்வநயகமும் தேவகலாவும் கட்டுரைகள் சமர்ப்ப்பித்திருப்பதைக் காணலாம். அத்துடன் பெரும்பாலான கட்டுரைகள் ஒரே குழுவினரால் உருவாக்கப்பட்டவைபோல ஒரேவகையான திரிப்புகள் ஒரேவகையான சொற்றொடர்கள் மையக்கருத்துக்களுடன் காணப்படுகின்றன.

இந்த மாநாட்டில் ஹெப்ஸிபா ஜேசுதாசன் ‘Early Christianity in Tamil Nadu’ என்ற தலைப்பில் ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரை சமர்ப்பித்திருக்கிறார். அதில் தமிழின் எல்லா பண்டைய இலக்கியங்களும் கிறித்தவ தாக்கத்தால் உருவானவையே என்று அவர் வாதிட்டிருக்கிறார்.

இரண்டாவது சர்வதேசக் கருத்தரங்கு ஜான் சாமுவேலை தலைமையாகக் கொண்டு ஜனவரி 2007ல் சென்னையில் நடைபெற்றிருக்கிறது. இதற்கு குடியரசுத்தலைவர் அப்துல் கலாம் வாழ்த்துரை வழங்கியிருக்கிறார். ஆர்ச் பிஷப் மயிலை-சென்னை ஏ.எம்.சின்னப்பா தொடங்கி ஏறத்தாழ எல்லா சபைத்தலைவர்களும் ஆசியுரை வழங்கியிருக்கிறார்கள். முதல் கருத்தரங்கு பெரும் வெற்றிபெற்று இந்தியவரலாற்றைப்பற்றிய மறுக்க முடியாத கருத்துக்களை நிறுவி விட்டது என்று சொல்லும் ஜான் சாமுவேல் அதை மேலும் விரிவுபடுத்தவே இந்த கருத்தரங்கு என்று குறிப்பிடுகிறார்.

டி.தயானந்தன் ·ப்ரான்ஸிஸ், எஸ்ரா சற்குணம், ஹெப்ஸிபா ஜேசுதாசன் போல தமிழில்பரவலாக அறியப்படும் கிறித்தவ சிந்தனையாளர்கள் அனேகமாக அனைவருமே இந்த அரங்கில் கருத்துக்களை முன்வைத்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. எல்லா கருத்துக்களும் ஒரே சாரம் கொண்டவை. ஹெப்ஸிபா கம்பராமாயணம் கிறித்தவ சாரம் கொண்ட நூல் என்கிறார்.

இப்போது இந்த கருத்தரங்குகளின் நீட்சியாக ‘தமிழர் சமய உலக முதல் மாநாடு’ 2008 ஆகஸ்டு 14 முதல் 17 வரை சென்னை- மயிலை உயர் மறைமாவட்ட அருட்பணி மையத்தில் [ரோஸரி சர்ச் சாலை சாந்தோம், சென்னை 600004] நடக்கவிருக்கிறது. மாநாட்டின் ஒருங்கிணைப்பாளர் பேராயர் முனைவர் எ.எம்.சின்னப்பா [சென்னை மயிலை கத்தோலிக்க பேராயம். சாந்தோம்.சென்னை] முனைவர் மு.தெய்வநாயகம் நிறுவனர் உலக தமிழர் ஆன்மவியல் இயக்கம் சென்னை. துணைஆயர் முனைவர் லாரன்ஸ் பயஸ், முனைவர் தெ.தேவகலா அமைப்பாளர் உலகத்தமிழர் ஆன்மவியல் இயக்கம்.

இவ்வரங்கின் கோஷமாக முன்வைக்கப்படுவதை அதன் அறிவிப்பு இதழில் காண முடிகிறது. ‘ஓவ்வொருவரும் தன்மான உணர்வுடன் பிறப்பால் ஏற்றதாழ்வு கற்பிக்கும் இந்துத்துவாவின் பிடியில் இருக்கும் இந்து மதத்தைச் சார்ந்தவனாக தன்னைக் கூறாமல் தான் தமிழர் சமயத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று அறிவித்து இந்துத்துவாவின் பிடியில் இருந்து விடுபட்டு தன்னுடைய பழைய சிறப்பு நிலைக்கு திரும்ப வேண்டும்’

அழைப்பிதழின் அட்டையில் உலக உருண்டைக்கு மேல் ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற வரியும் ‘ஒன்றேகுலம் ஒருவனே தேவன் ‘என்ற வரியும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அழைப்பிதழிலேயே மாநாட்டில் பேசுபொருட்கள் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. தமிழர் சமயம் என்பது தோமாகிறித்தவமே என்பதுதான் அது.

இந்த மாநாட்டுக்குப் பின் ஏறத்தாழ 100 கோடி ரூபாய் செலவில் தாமஸ் இந்தியாவந்தது, வாழ்ந்தது பற்றி ஒரு ஆங்கில-தமிழ் திரைப்படம் எடுக்கப்போவதாகவும் அதில் ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன் உட்பட முக்கிய நடிகர்களை நடிக்கவைக்கப்போவதாகவும் அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.//

Sir- It is 100% church  funded ARCHDIOCESAN CHRISTIAN STUDIES at Christian Tamil Studies of Madras University gave that P.Hd.  to Deivanaygam and not just that  Many more Such P.hd. were issued by Madras Arch Bishop

Viviliam, Thirukkural Saiva Siddhantam Oppaivu-(Tamil) Comparative Study of the Bible, Thirukkural and Saiva Siddhanta)-Ph. D. Thesis by Dr.M.Deivanayagam-University of Madras-1985

Tamil Bhakti Iyakkathin Thotramum Valarchiyum – Vivilia Oliyil (Tamil) (The Origin and Development of Tamil Bhakti Movement (in the Light of the Bible) by Dr.D.Devakala – Ph.D. Thesis –University of Madras – 1993

Ilakkiyangalil Moovorumai Kotpadu(Tamil) (Trinity Concept In Tamil Literature) –Ph.D. Thesis  by Dr. A. Johnson Thankiah – University of Madras-2003

Siddhar Padalkalum Viviliyamum (Tamil)(Songs of Tamil Siddhars and the Bible) Ph.D. Thesis by Dr. Moses Michael Farradey – University of Madras.-1999

Aru Vagai Darisanangalum Tamilar Samayamum – Viviliya Oliyil (Tamil)- (Six Darshanas and the Religion of Tamils – in the Light of the Bible) by Dr .J. D. Baskara Doss- Ph.D. Thesis – University of Madras -1998.

File?id=dcnjmj8m_46gstkxxtp_b

No Saint.Thomas, No – influence seen on Thirukural From Bible. But Our Tamilnadu Politicians could not say so.

The Truth is

TRUTH FROM A CATHOLIC JESUIT

திருக்குறளில் கிறித்தவம்-மெய்த்திரு (டாக்டர்) எஸ். இராச மாணிக்கம், S.J. கத்தோலிக்க லயோலா கல்லூரித் தமிழ்த்துறை தலைவர் இயேசு சபையாளருமான Rev. S.J.Rajamanikam was the H.O.D of Tamil Dept Loyala College, and he was asked to present a Paper on –Presence of Christianity in ThiruKural, at Venkateshwara University – Thirupathi in Tamil; here Learned Scholar explains the ideals of Valluvar and how it varies with the important ideals of Christianity- and finally comes to Deivanayagam and I quote-
“ நிற்க. தற்போது ‘தெய்வநாயகம்’ என்ற புலவர் ‘திருவள்ளுவர் கிறித்தவர்’ என்று கூறி, கிறித்தவத்துக்கு முரணாகத் தென்படும் பல குறளுக்குப் புதிய விளக்கம் கூறி வருகிறார். மேலும், 1. ‘திருவள்ளுவர் கிறித்தவரா? 2. ஐந்தவித்தான் யார்? 3. வான் 4. நீத்தார் யார்? 5. சான்றோர் யார்? 6. எழு பிறப்பு 7. மூவர் யார்? 8. அருட்செல்வம் யாது? என்ற பல நூல்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். அவற்றுள் சிலவற்றை ஊன்றிப் படித்தும், அவர் வலியுறுத்தும் கருத்தை நம்மால் ஒப்புக் கொள்ள முடியவில்லை. ‘திருவள்ளுவர் மறுபிறப்பை ஏற்கவில்லை’ என்றும், ‘ஐந்தவித்தான் என்பான் கிறித்து’ என்றும், ‘வான் என்பது பரிசுத்த ஆவி’ என்றும், நித்தார் என்பவர் கிறித்து பெடுமானார்’ என்றும், ‘சான்றோர் என்பது கிறித்தவர்களைச் சுட்டுகின்றது’ என்றும் பல சான்றுகளால் அவர் எடுத்துரைக்கின்றார்.

இக்கருத்துக்களோ, அவற்றை மெய்ப்பிக்க அவர் கையாளும் பலச் சான்றுகளோ, நமக்கு மனநிறைவு அளிக்கவில்லை. கிறித்துவ மதத்துக்குரிய தனிச்சிறப்பான கொள்கை ஒன்றும் திருக்குறளில் காணப்படவில்லை. கிறித்துபெருமானின், பெயர் கூட வரவில்லை. ஆனால் இந்திரன்(25), திருமால்(அடியளந்தான்-610;அறவாழி-8; தாமரைக் கண்ணான்-103), திருமகள் (செய்யவள்-167; செய்யாள்-84; தாமரையினாள்-617), மூதேவி(தவ்வை-167, மாமுகடி-617), அணங்கு(1081). பேய்(565), அலகை(850), கூற்று(375,765,1050,1083; கூற்றம்-269,1085), காமன் (1197), புத்தேள் (58,234,213,290,966,1322), இமையார்(906), தேவர்(1073), வானோர்(18, 346) முதலிய இந்து மதத் தெய்வங்கள் சுட்டப்படுகின்றன. பக்கம்-92-93- from திருக்குறள் கருத்தரங்கு மலர்-1974,(Thirukural Karuththarangu Malar-1974) Edited by Dr.N.Subbu Reddiyar

from PROTESTANT SIDE

ப.ச.ஏசுதாசன், முன்னாள் திருச்சி பிஷப். ஹீபர் கல்லூரி துணை முதல்வரும், தமிழ்த் துறைத் தலைவர்-பேராசிரியர் எழுதியதைப் பாருங்கள்.

“திருவிவிலியக் கருத்துக்களைத்தான் திருக்குறள் கூறியுள்ளது என்று நிறவும் முயற்சியில் நான் ஈடுபடவில்லை. அது தேவையற்ற, பயனற்ற ஒன்று. அதனாலே அழுக்காறு தான் தோன்றும். ஒத்த சிந்தனைகள், நன்நெறிக் கருத்துக்கள் நற்சிந்தனையாளர்களிடையே நாடு கடந்தும், மொழி கடந்தும், இனம் கடந்தும், சமயம் கடந்தும் தோன்றுவது இயல்பே. எனவே இதிலிருந்து தான் இது தோன்றியது என வாதிடுவது நல்லதல்ல. ஒரு மொழியில் தோன்றிய ஒரு நூலின் செல்வாக்கு, பதிவு, அம்மொழியில் தோன்றும், பிற இலக்கியங்களிடையே இடம் பெறப் பல நூற்றாண்டுகள் ஆகும். அவ்வாறாயின், தகவல் சாதனங்கள் வளர்ச்சி பெற்றிறாத, போக்குவரத்து சாதனங்கள் பெரிதும் அற்ற காலத்தில் இனத்தாலும், மொழியாலும் சமய நிலையாலும் வேறான திரு விவிலியமும், பொது மறையாம் ஒன்றையொன்று தழுவியன எனக் கூறல் ஏற்புடையதன்று.”
பக்கம் -5,6. திருக்குறளும் திரு விவிலியமும்- P.S..இயேசுதாசன்

முடிவாக –
திரு விவிலியத்தின் பழைய ஏற்பாட்டுப் பகுதியோடு தான் திருக்குறள் செய்திகளைப் பெரிதும் ஒப்பிட முடிகிறது.”
பக்கம் -167திருக்குறளும் திரு விவிலியமும்- P.S..இயேசுதாசன்

ஜான் சாமுவேல் ஆசியவியல் கழக ஊழல்-பல லட்சங்கள் கையாடல்

ஜான் சாமுவேல்ஆசியவியல் கழகத்தின் (Institute of Asian studies) இயக்குனராக நியமிக்கப்பட்டபோது, பல லட்சங்கள் (இப்பொழுதைய மதிப்பு கோடிகள்) கையாடல் செய்த ஊழல் குற்றத்திற்காக, ஜஸ்டிஸ் கிருஷ்ணா ஐயர் – ஒரு மனிதர் விசாரணைக் குழு (One-Man enquiry Committee) ஏற்படுததப்பட்டு, விசாரிக்கப்பட்டு, நிரூபிக்கப் பட்டு, பதவி நீக்கம் செய்யப் பட்டது.

விசாரணை நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே, கொடுமுடி சண்முகம் என்பவர் இயக்குனராக இருக்கும்போது, இந்த ஜான் சாமுவேல் ரவுடிகளுடன் உள்ளே நுழைந்து ஆசியவியல் வளாகத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டதால், போலீஸ் புகார் கொடுக்கப்பட்டு, துரைப்பாக்கம் போலீஸார் கைது செய்து கொண்டு போயினர்.

முன்பு, 2000ல், மொரிஸியசில் ஒரு மாநாடு நடந்தபோது, உள்ள குற்றப்பின்னணியை மறைத்து மஹாத்மா காந்தி, மோகா மையத்தின் விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கியபோது, விஷயம் அறிந்தவுடன் வெளியேற்றப்பட்டார். பிறகு, அங்கேயே, வி.ஜி. சந்தோஷத்துடன் கோவிலில்பைபிள் பட்டுவாடா செய்தபோது, இந்துக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால், அமுக்கி வாசித்தனர். குற்றத்தை மறைக்க, ஞானப்பழம் போன்று விபூதி பூசிக்கொண்டு வந்தது, வேடிக்கையாக இருந்தது.

ஆனால், இதே ஜான் சாமுவேல், பிறகு முருகனை அம்போ என்று விட்டுவிட்டு, ஏசுவைப் பிடித்துக் கொண்டு விட்டது, பணத்திற்க்ககத்தான்.

தெய்வநாயகத்தையும் மிஞ்சும் வகையில், ஆராய்ச்சியை தொடங்கி விட்டான் இந்த மோசடி பேர்வழி. பாவம், அந்த பௌத்த சந்நியாசி, மறுபடியும் ஏமாந்து விட்டார்.-vedaprakash//

முதல்-அமைச்சர் கருணாநிதி வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில்

ஆசியவியல் நிறுவனத்தின் இயக்குநர் முனைவர் சி.ஜான்சாமுவேலால் தயாரிக்கப்பட்ட வரைவு அறிக்கை பரிசீலிக்கப்பட்டு, ஒரு சிலமாற்றங்களுடன் ஏற்கப்பட்டு, மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரைக்கலாம்என முடிவெடுக்கப்பட்டதோடு; தமிழகத்தின் அனைத்துப் பல்கலைக்கழக ஆட்சிக் குழுக்களின் பரிந்துரைகளையும் பெறலாம் என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டது

Still Church and MK goes Togther till Date. Tamilnadu Government money is given to Santhome Church’s Tamil Mayyam ofcourse that was the Launch Pad for Kanimozhi

பின்னூட்டங்கள்
  1. Farookh சொல்லுகின்றார்:

    It is a Shame that when Church has no proof for Thomas coming to Spread the myth and CM and his family not to condemn it.

  2. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    Tamil Sangam Literature is full of Vedas and the True nature of Vedic Culture. Why that is not spoken by any of the researchers.

  3. Jennifer சொல்லுகின்றார்:

    Do we have any Greek/Hebrew/Tamil words in Tamil Literature earlier than 16th Century. That is the best proof.

  4. Jennifer சொல்லுகின்றார்:

    Karunanithi fasted for 3 hours and the first man to come was Archbishop. Chinnappa.

    Crores of money goes to Church through Kanimozhi- Tamil Sangamam through Tamil Mayyam.

    It is a 40 years relationship to defeat Tamils

  5. semmozitamil சொல்லுகின்றார்:

    You have exposed the nexus lying between Karunanithi and Chennai Archbishop for more than 40 years inspite of criminal Activities of Church.
    Archbishop Arulappa Makes History 1

    By K.P. Sunil

    The case has been closed. And the dramatis personae prefer to maintain a studied silence. For fear that a post-mortem would reveal hidden cadavers in their cupboards. For even a superficial examination of the fraud that shook the foundations of the Catholic Church in Madras in the late seventies and early eighties indicates that a lot of embarrassing details have been swept under the mat.

    Reverend Dr. R. Arulappa, former archbishop of the Madras diocese, who claims to have been duped by one Acharya Paul, also known as Ganesh Iyer, is ill. Incapacitated by serious cardiac problems. In fact, it is his ill-health that forced him to retire from his post as head of the diocese. So the infamous scandal had to be pieced together from court records, police files and the ramblings of the main character-Ganesh Iyer.

    It all began in the early seventies. Ganesh Iyer, who had adopted the Christian faith and was a self-styled Bible preacher known as John Ganesh, went to Tiruchi in the course of his evangelical journeys and met a Catholic priest Father Michael of the Tamil Illakiya Kazhagam (Tamil Literary Society). He is reported to have presented himself to the priest as Dr. John Ganesh, professor of philosophy and comparative religions at the Banaras university, and recently returned from Jammu and Kashmir where he was involved in research on Christianity in India. Michael put him on to another priest, Father Mariadas of Sriviliputhur.

    John Ganesh impressed Mariadas with his mastery over Christian theology. He showed him copies of notices extolling him as a speaker. He reportedly produced letters written to him by various scholars in the fields of education and religion. He is also reported to have shown Mariadas photographs of palm leaf writings and copper plate inscriptions several centuries old.

    These documents, he reportedly claimed, traced the origins and development of the Christian faith in India. Since further research on the subject required money which John Ganesh claimed not to have, Mariadas took upon himself the task of locating funds for the project the successful completion of which, he felt, would provide a shot in the arm for Christianity in India.

    Mariadas gave John Ganesh something in the range of Rs. 22,000 toward the research. And as his own funds were depleted, he introduced the researcher to the head of the Catholic Church in Madras, R. Arulappa.

    Arulappa was a Tamil scholar who also had the reputation of being a researcher. He had translated the New Testament into Tamil and set to tune the Book of Psalms. He had also rendered in Tamil the life of Christ, Ulagin Uyir ( A The Life of the World ). He had learned Sanskrit and translated several Christian tenets into that language. He had also done extensive research on Tirukkural, the creation of the Tamil bard, Tiruvalluvar.

    Tiruvalluvar is known to modern generations through his immortal literature. The exact time of his existence is lost in the mists of the hoary past. Some historians believe Tiruvalluvar to be a product of the early Sangam period in Tamil literature, several centuries before Christ. The Tamil Nadu government bases its calendar on the year of his birth. For this purpose, it is assumed that Tiruvalluvar was born exactly 2018 years ago, i.e. in the first century before Christ. Some literary experts place Tiruvalluvar in the first century after Christ, others date him 300 years after.

    Just as little is known about Tiruvalluvar’s origins, his religious beliefs are also shrouded in some mystery. Attempts have been made, going by the precepts contained in his verse, to speculate about his religion. While he is widely believed to have been a Hindu and the Tirukkural considered a revered Hindu scripture, other religions too have staked a claim on him. Since the Tirukkural enshrines the ideals of ahimsa , dharma and asceticism, many experts consider Tiruvalluvar to have been considerably influenced by Jain thought.

    A recent paper presented by Dr. S. Padmanabhan makes Tiruvalluvar out to be a Hindu chieftain from the Kanyakumari district. Archbishop Arulappa felt that the Tirukkural was so profound and filled with compassionate sentiments that it must have been influenced by early Christian missionaries who came to South India in the first century after Christ, notably St. Thomas, one of the apostles of Christ.

    The Christian Church of India, considered to be amongst the oldest in the world, is believed to have been founded by St. Thomas in 52 A.D. Arulappa held the view that St. Thomas, before his martyrdom on a hill near Madras, now called St. Thomas Mount, met Tiruvalluvar and influenced the bard to the extent of converting him to the nascent faith. The theory had been propounded. What remained to be obtained was proof of such an occurrence.

    It was this that Ganesh Iyer, posing as John Ganesh, reportedly promised to unearth for the archbishop.

    Since this suited the archbishop’s scheme and since Arulappa was convinced that Ganesh was in a position to ferret out the evidence necessary to prove his pet theory, he engaged him to take up the research. The archbishop was apparently lulled into complacency by Ganesh’s mastery of Christian theology and his apparent sincerity of purpose. As if establishing a nexus between St. Thomas and Tiruvalluvar were not enough, John Ganesh also informed the archbishop that he could bring evidence that the three wise men from the East who prophesied the birth of Christ were none other than the epic Hindu sages, Vasistha, Viswamithra and Agasthya.

    In 1975-76, John Ganesh began his research. And the archbishop started funding the same.

    Ganesh produced photographs of palm leaf writings and copper plate inscriptions at periodic intervals. When the archbishop asked to see the originals, he was informed that they were stashed away in the safe custody of the archaeological departments and museums all over the country. It would therefore, not be possible to persuade these agencies to part with the priceless documents. He, however, promised to get his photographs authenticated by the respective agencies themselves. Thereafter, all photographs produced by Ganesh Iyer before the archbishop bore seals of the museums and departments from which he claimed to have obtained them.

    Using the funds provided by the archbishop, Ganesh Iyer made a pretence of travelling extensively. It was a well-orchestrated programme. He would first inform the archbishop that he was going to Kashmir in connection with his research.

    Next, the archbishop would receive letters from some Christian and Hindu religious heads in Kashmir informing him that they had come across Ganesh Iyer or, as he now called himself, Acharya Paul. The letters spoke in superlative terms about his sincerity of purpose and his noble research.

    Whatever doubts the archbishop may have entertained about his researcher vanished in the face of these letters from eminent personages. More money changed hands. Though he was quite poor when he first met the archbishop, by the time he was through, Iyer had his own house in Srirangam. He owned two cars. He had purchased considerable gold jewellery for his wife and daughters. He had substantial deposits in banks in his name.

    Most of the funds for the research had come from individuals and organisations abroad. If Iyer is to be believed, the archbishop even made out his personal car in Iyer’s name for a nominal Rs. 25,000. .i.Iyer;Iyer himself claims that he had not paid anything.

    Questions were being asked around this time about the large sums of money being given to Acharya Paul for his research. The sceptics demanded proof that something tangible, that would benefit Christianity in the long run, had indeed been achieved. Only the archbishop’s pre-eminence prevented a direct confrontation.

    In 1976, Iyer obtained a passport in the name of Acharya Paul. In 1977, accompanied by the archbishop, he went abroad. To the Vatican, among other places, where he had a lengthy audience with Pope Paul VI. The duo then visited several religious congregations and spoke about comparative religions. Everywhere he went, he spoke about the origins of Christianity in India and about his A monumental research while the archbishop displayed the evidence. Money was collected for funding further research.

    During their absence from India, individuals inimical to John Ganesh had organised themselves into a powerful force. Even as he was relaxing in his home in Srirangam after his return, the archbishop was pressurised to file a complaint with the police. That he had been duped by Ganesh Iyer who had claimed to be a bachelor, but was in reality a married man. That he had defrauded the archbishop to the tune of around Rs. 14 lakhs in the name of research into Christianity.

    Investigations into the sordid episode began. The police, led initially by Inspector Seshadri and later by Inspector Chandraya-perumal, searched Iyer’s residence. They unearthed the A originals of all the photographs produced by Iyer as proof of his research-writings on strips of brown paper cut to resemble medieval palm frond writings, pasted on sheets of white paper. The police learnt that the photographs had been taken at a studio in Tiruchi and this led to the seizure of all the relevant negatives.

    The police discovered how the photographs had been authenticated by various institutions-seals and rubber stamps of all the concerned institutions were lying in Iyer’s home. Letter-heads bearing the names of various Hindu and Christian scholars were recovered. The letters purported to have been received by Iyer from these personages, which he allegedly used to dupe Mariadas and later the archbishop, were declared to be clever forgeries by the state handwriting expert Srinivasan. The writing on these and the writing on the brown paper, though cleverly disguised, compared favourably with Iyer’s specimen. Account books showing details of amounts received from the archbishop and the amounts spent by him were recovered.

    Iyer’s antecendents were thoroughly investigated and it was proved that he was a middle school dropout, not having studied beyond standard seven. Further confirmation was obtained from the Banares university that they did not have Dr. John Ganesh on their staff either teaching or doing research into philosophy and comparative religions.

    The police case was complete. On April 29, 1980, Iyer was arrested and placed under remand, while prosecution proceedings were instituted under sections 419 (cheating by impersonation), 420 (cheating and dishonestly inducing delivery of property), 465 (forgery), 471 (using as genuine a forged document), 473 (making and possessing counterfeit seals with intent to commit forgery) of the Indian Penal Code and under section 12-B of the Indian Passports Act (obtaining a passport supplying false information).

    Archbishop Arulappa testified against Iyer before the court. Iyer initially pleaded innocence, but later admitted to the fraud on all counts. He prayed that in view of his advancing age and critical family circumstances, he be shown leniency.

    On February 6, 1986, P. Aruvudayappan, second metropolitan magistrate, Madras, delivered his judgment in case number 100087/82: A Taking advantage of the soft attitudes of public witnesses 2 and 3 (Father Mariadas and Father Arulappa), he averred, A the defendant (Ganesh Iyer) had taken from them about Rs. 13.5 lakhs between 1975 and 1980. This has been clearly established. Taking into consideration the nature of the offences, the defendant is being held guilty under various sections of the I.P.C. and has to undergo 10 months imprisonment and 5 month’s rigorous imprisonment under section 12-B of the Indian Passports Act. These sentences are to run concurrently. He had been arrested on April 29, 1980 and let off on bail on June 27, 1980. These 59 days of imprisonment are to be deducted from the total sentence as required under section 428 of the code of criminal procedure.

    The magistrate’s judgment notwithstanding, doubts still linger. Why were the archbishop’s suspicions not aroused until he had handed over a whopping Rs. 13,49,250 (according to records, though Iyer claims to have received far in excess of that sum) on a spurious research project? Why had the archbishop not bothered to verify the authenticity of the A documents produced by Iyer with the museums and other institutions concerned, directly? Why did he not bother to accompany Iyer to the actual site of his A research when he had found time to accompany him to Rome, the Vatican, Germany, France, Spain, the United States?

    With the archbishop still indisposed, answers to these questions are not forthcoming.

    What is even more curious is that even as criminal proceedings against Iyer were in progress in the magistrate’s court, a civil suit for a compromise had been filed in the Madras high court. The compromise decree was taken up immediately after the conclusion of the criminal case. Since Iyer had admitted the offence, his jail term was reduced to a mere two months imprisonment. And since he had already served 59 days of remand, this period was adjusted against the sentence.

    In other words, Iyer, who had defrauded the archbishop to the tune of about Rs. 14 lakhs, was let off without any further punishment. He was ordered to forfeit all claim on the money given to him by the archbishop. Accordingly, the ornaments and money seized from him by the police were returned to the archbishop. As part of the compromise, Iyer was allowed to retain the large bungalow he had purchased with the archbishop’s money.

    A I agreed to this compromise because there was nothing else I could do, says Iyer. His viewpoint in understandable. For, going by the lower court’s verdict, he would have not only had to serve 5 months of rigorous imprisonment, but would have automatically had to forfeit all his properties including the house. Why the archbishop agreed to the compromise is not understandable.

    Today Ganesh Iyer lives on the first floor of his house in Srirangam—the lower portion is let out on rent, enabling him to receive a monthly income. He is by no means affluent, but is certainly a far cry from the penury to which his family and he would have been consigned, if it were not for the compromise. Father Arulappa is convalescing, recovering from a major surgery. He has handed over the mantle of archbishop to Reverend G. Casimir on A health grounds .

    And the case, though officially closed, remains in many minds, an unsolved mystery.

    [1] Originally published under the title “Hoax!” in The Illustrated Weekly of India, April 26 – May 2, 1987, Bombay.

  6. semmozitamil சொல்லுகின்றார்:

    Acharya Paul Adds A Footnote 1

    By Ganesh Iyer & K.P. Sunil

    His frame is sparse. He looks older than his 67 years. His white attire is crumpled and dirty. It is torn in a few places, indicating obvious paucity of finances. His long, flowing white beard gives him an ascetic look.

    He speaks in spurts. In fluent Tamil and faultless English, unexpected in one who did not even complete his schooling. He is a great accumulator of books on a variety of subjects. From philosophy to religion, law to communism, in addition to complete sets of the Encyclopaedia Britannica and Americana. He is capable of speaking at length on any subject. An ability that endeared him to several persons, notably the Archbishop of Madras.

    Ganesh Iyer, Paul Ganesh, John Ganesh, Janakiram Ganesh, Paul Gouthaman, Acharya Paul

    Iyer was initially hesitant to talk to the Weekly about how he allegedly defrauded the Catholic mission in India of Rs. 14 lakhs. “The case has only now come to an end, he explains. “My opponents tried everything to crucify me before coming to a sort of compromise. I do not wish to tell you the truth of the whole affair. Because that will infuriate them further and they might renew their attacks on me. And I am financially in no position to defend myself, leave alone retaliate.

    On his background

    I have not had much by way of formal education. Only up to standard seven. My father was very poor and could not afford to educate his children much. He moved from his native village of Kannadikaathan in Ramnad district to Ceylon. It was there that I came into intimate contact with a college professor, A.H. Williams. He taught me English. He also introduced me to Christianity. I became so proficient in English that very soon, on my return to my native village, I was giving tuitions to some students.

    On his association with Christianity

    I read a lot of books on Christianity. I became convinced that Christ was the almighty God-the saviour of the world. I voluntarily converted myself to Christianity. Nobody forced me or compelled me. I changed my name to John Ganesh. I started addressing prayer meetings and preaching. I gained so much knowledge on the subject of Christianity that I was the main speaker at several conventions. The people so loved my talks that when it was advertised in newspapers, they just thronged to hear me.

    On one occasion, authorities even ran a special train to carry people coming to one of my meetings. My relatives did not object to my close links with Christianity because I was bringing in money. Though I was married, I was away most of the time and for the best part of 20 years, I had little contact with my family.

    On his introduction to the Archbishop of Madras, Father Arulappa

    I reached a stage when I knew Christian theology better than most priests. I knew the Bible word for word. During my travels, I met some Catholic fathers in Sriviliputhur. They were quite taken aback by my knowledge of Christian theology. One of them took a fancy to me. It was he who introduced me to Father Arulappa. This was around 1973-74.

    On How he became a Religious Pioneer

    For the first three months Archbishop Arulappa treated me very nicely. I never even dreamt that one day he would misguide me. He used to frequently say: “Despite being Christians we do not have knowledge equal to yours on the subject. We are in a situation in which we have to learn Christianity from you.

    I was perpetually short of money those days. And he used to give me some cash off and on.

    One day, he told me: “You have tremendous knowledge. Now I want you to do something for me. I have a long-standing desire which you alone can fulfil and in the process, you will be able to do a tremendous service for the cause of Christianity as well.

    I asked him what he wanted me to do.

    Christianity, he said, was in India right from the beginning. But the general impression is that it had been brought here by foreigners. “I want to prove to the world, he said, “that lots of evidence exists in our country to prove that Christianity was here all along. I am not interested in spreading this finding among Indians. But I want it to be taken to the Westerners. It is they who are perpetuating the theory that they brought Christianity to India. I want you to do something in this connection.

    He told me that he had written a book in Tamil, Perinba Villakku, in which he had propounded the theory that Tiruvalluvar was a Christian. I later found out that the book was not a popular one at all. That even today copies of it are gathering dust in bookstalls all over the country. He wanted me to do some work based on the contents of that book. Though Tiruvalluvar and St. Thomas, one of Jesus Christ’s twelve disciples, had lived in different periods, he wanted me to unearth evidence to the effect that the two great personages had indeed met and that St. Thomas had converted Tiruvalluvar to Christianity and baptized him. He assured me: “If you do this successfully, both of us will become internationally famous. We will also get a lot of money. It will be very useful to you.

    I had misgivings about the whole project. Because I knew that in India there were no ancient documents or monuments on Christianity. Some documents are there, no doubt, to the effect that St. Thomas came to India. But doubts still persist whether the person mentioned in those documents is indeed apostle Thomas or his disciple.

    In fact, when some celebrations were held in Kerala over two decades ago, Jawaharlal Nehru, our then prime minister, who attended the functions, asked the learned priests who had gathered: “Is it really true that St. Thomas came to India? Nobody answered him. They merely smiled. They were unable to answer his query because they had no proof.

    When I told the archbishop all this, he said: If that is so, then we will have to concoct evidence to prove our point. Evidence like palm frond writings, copper plate inscriptions and all that. I did not like the plan one bit. But I wanted money. And this he promised to arrange for me. So I went along with him.

    On his modus operandi

    The archbishop had planned minutely how this was to be done. It was simple but ingenious. Simply brilliant, if perverted. He made me cut brown paper into long strips-irregular and uneven like ancient palm frond scrolls. I then wrote whatever he asked me to on these strips. I adopted a scrawl that was similar to ancient writings-often indecipherable. And the style of language was also lifted from the past. Laborious and involved.

    These strips of brown paper were then pasted with glue on white cardboard and then photographed. The photo print looked exactly like a photograph of ancient palm frond scrolls. The archbishop intended to pass these off to unsuspecting people as the real stuff. I was still hesitant. But a friend, Santiago, who used to work in a bank, advised me to go ahead and comply with the archbishop’s request.

    I made several such photographs. Hundreds, thousands. Entire portions of Tirukkural were written this way and interspersed with Christian thought. He used to give me money for expenses. Five thousand. Four thousand. Ten thousand. Whatever was left, he told me, I could keep for myself. And make myself comfortable. The money, he told me, came from abroad. It was for the specific purpose of my research. And so there was no necessity to account the same to the Church.

    On his growing intimacy with the archbishop

    I had informed the archbishop that I was a married man. Because of financial problems, I am roaming around looking for some money, I said. I do not wish to get involved in something illegal. I do not want to get into trouble. And my family should not suffer on that account.

    Whenever I used to voice such misgivings, the archbishop used to reassure me: “Don t worry. I ll stand by you. No government or police will do anything against you. I will see to that. And no one in this diocese will dare do anything against my will. He repeated this to me several times, holding my hands in his.

    He also used to consult me on several other matters. In the archbishop s residential complex in Madras, there is an ashram called Shanti Ashram. This was actually constructed under direction from me. He used to tell me that I was to him what St. Paul was to Jesus Christ.

    To drive home the point he even began calling me Paul. He began introducing me to others as Acharya Paul. He told me that he had informed everyone that the research on Tiruvalluvar and St. Thomas was being done by Acharya Paul, a bachelor—a brahmachari. He requested that I keep up this pretence before others. But he gave me enough money to keep my family happy.

    On the material benefits he derived out of this association

    This house in Srirangam in which I am still staying was bought with money given by the archbishop. I also purchased some jewellery for my wife and two daughters. I had an Ambassador car at that time. In addition, the archbishop gave me the car he was personally using. I did not pay him any money for this. But he showed in his books that he had sold it to me for Rs. 25,000.

    His constant refrain was: “You have whatever you want. But fulfil my life’s mission. You will not have any problems. I must have benefited to the tune of over Rs. 14 lakhs during my association with the archbishop.

    On the first rumble of trouble

    Many individuals in the Church resented my intimacy with the archbishop. I used to visit Madras frequently and on these occasions used to stay in some of the leading hotels there. The archbishop used to bear all these expenses.

    There were rumours at that time that some like Father D Souza and Father Francis (the archbishop’s personal assistant) were likely to file a complaint against me before the police. But again, Father Arulappa assured me that no one under him would dare to breach his authority and file a complaint. He has even sent me letters which were seized by the police, to this effect.

    On his trip to the Vatican

    In 1977, the archbishop and I went to Rome. We visited the .i.Vatican;Vatican. And there I was presented to the Pope. The archbishop introduced me to the Pope as Acharya Paul, a great researcher who had done a lot to get at the roots of Christianity in India. He showed the Pope copies of some of the “documentary evidence” I had unearthed .

    Let me tell you one thing. The Pope, great man that he was, was not impressed. Though he was saying “very good, very good” all the while, he took the photographs in his hands, glanced at them and then just let them fall out of his hands.

    He did not care for them. Nor did he pay much heed to what the archbishop was saying. But he was very kind to me. Despite the fact that several dignitaries including heads of states were waiting for an audience, he spent about 20 minutes with me.

    On how he was finally exposed

    From the Vatican, we toured several places in Europe and finally returned to India. I straightaway went to my home in Srirangam. Since I did not hear from the archbishop for a number of days, I went over to Madras to meet him. It was then that he told me that during his absence, things had taken a turn for the worse. Someone had filed a complaint before the police, he informed me. But there is no cause for worry. When the matter comes to court, I only have to say a word and the case will be dropped. I worried a lot, nevertheless.

    Immediately after, the police came. They raided my house and searched all over. They seized all documents and letters pertaining to the case. And they arrested me and placed me under remand. They seized my bank accounts and interrogated my family members.

    I was made out to be a cheat, and a fraud. They even made out a case against me that I had taken a passport using a false name and a false address. In the passport my name was Acharya Paul, the name given to me by Archbishop Arulappa. The application had been made out by him and he had given my address as care of the archbishop’s residence in Madras.

    So what wrong have I done? But who would listen to me? Who was there to talk on my behalf? No one. Why? Because everyone had been heavily bribed. That is why. I understand that they gave away as much as Rs. 15 lakhs by way of bribes.

    In the metropolitan magistrate’s court, they convicted me to 10 months imprisonment. Later, in the high court, acting on a compromise petition filed, the sentence was reduced to 2 months. As I had already been under remand for nearly that period, I was let off. As part of the compromise, I had to forfeit all that I had earned through the archbishop-my money, jewellery, everything except my house which I was permitted to retain. I have no complaints about all that.

    What I feel sad about is that I had done all this at the instance of the archbishop who had held all along that he would help me out at the time of trouble. But he himself came to court and testified that I had duped him and defrauded him of money. That was the last straw.

    1 Originally published under the title “What Wrong Have I Done?” in The Illustrated Weekly of India, April 26 – May 2, 1987, Bombay.

  7. semmozitamil சொல்லுகின்றார்:

    Dr. Deivanayakam Gets His Due 1

    R.S. Narayanaswami

    A controversial book written by a Christian drew strong criticism and attack from eminent Hindu scholars at a function in Madras on October 24, 1991.

    The book titled Viviliyam, Tirukkural, Shaiva Siddhantam Oppu Ayvu, written by one Deivanayakam, 2 was published in 1985-86. It attempted to compare Bible, Tirukkural and Shaiva philosophy and concluded that Tiruvalluvar was a disciple of St. Thomas and that his sayings were only sayings from Bible. The writer had attempted to distort and misinterpret the Shaiva Siddhanta to suit his conclusions that all these works emanated from the preachings of St. Thomas who is said to have visited India in the first century A.D.

    It was given to the Dharmapuram Math to issue a refutation. In spite of refutations from scholars through personal letters, Deivanayakam was unrelenting. Hence the Dharmapuram Shaiva Math had a book of refutation prepared by its very able Tamil and Shaiva scholar, Arunai Vadivel Mudaliar, and released it at a function.

    The function organised by the Shaiva Siddhanta Sabha, was not very well publicised yet it had a gathering of over three hundred Tamil and Shaiva scholars. 3 The hall was packed to capacity. Justice N. Krishnaswami Reddiar, retired high court judge, presided.

    Tamil and Shaiva scholar M.P. Somasundaram, who made the opening speech, deplored that in independent India freedom and rights were being misused to such an extent that books denigrating the ancient religion of the land were allowed to be written. He said the Christian book was a bundle of distortions, misconceptions and misinterpretations of Tirukkural verses and Shaivite philosophical works to suit the conclusions of the author-namely that Christianity had influenced Tiruvalluvar and the Nayanmars. The book was mischievous in content and aim, he asserted. He commended Arunai Vadivel Mudaliar and the Dharmapuram Math for bringing out a refutation.

    Justice Krishnaswami Reddiar strongly criticised the modern tendency of publishing trash in the name of research. He said research must have an aim, a purpose, to get at the truth. Research was not meant to find evidence to denigrate an ancient faith. Research should not start with preconclusions or prejudices. Here the author’s motive was to show the superiority of Christianity. Religion was based not only on facts but also on faith and beliefs. The book had hurt Hindu beliefs.

    Justice Krishnaswami Reddiar quoted from the works of Sita Ram Goel and Ishwar Sharan and asserted that the visit of St. Thomas to India was a myth. He wondered how could such a book be published by [the International Institute of Tamil Studies, Adyar, Madras,] set up by the Government. It was a crime that such a book had been written and published and awarded a doctorate degree [by the University of Madras,] he said.

    If such books were not refuted our progeny would find fault with us; and such books would pass as source material for future researchers. If there was no refutation, then such books would be accepted as telling the truth and would be used for further religious propaganda. He praised the Dharmapuram Math for taking pains to release the book of refutation.

    This book by Tamil and Shaiva scholar Vidwan Arunai Vadivel Mudaliar is the refutation of Deivanayakam’s spurious doctoral thesis “Viviliyam, Tirukkural, Shaiva Siddhantam Oppu Ayvu”. Mudaliar’s refutation was published in 1991 by the International Shaiva Siddhanta Research Centre, Dharmapuram, Tamil Nadu, India
    Sarojini Varadappan released the book of refutation. Swaminatha Thambiran of Dharmapuram Math said the Math Head had, by personal correspondence with Deivanayakam, tried to put the facts straight. But he was unrelenting. Then a conference of scholars was held at Dharmapuram to which Deivanayakam was invited. Though he was present, he stood his ground. Then only, the Head of the Math decided to prepare this book of refutation and release it.

    Dr. R. Nagaswami, eminent archaeologist, who had done some excavations at Santhome Church along with a Jesuit, quoted profusely from the writings of Jesuits and exploded the myth of the visit of St. Thomas to India. It was a Portuguese ruse to spread Christianity in India. He said Deivanayakam had taken the visit of St. Thomas to India as an established fact and, based on that, built his theory and conclusions. The fact was St. Thomas had not visited India at all. According to the evidence available, and books on St. Thomas, he had visited only Parthia, Dr. Nagaswami said. He said it was a sad reflection on the Institute of Tamil Studies which had published this book. It was shameful that Madras University had awarded a doctorate for this book without going into its merits.

    Vidwan Ambai Sankaranar said that the award of doctorate to the author of the book must be withdrawn as the author had not adduced any evidence as to how Tiruvalluvar was a disciple of St. Thomas. Vidwan Sundara Murthi pointed out how the Tirukkural verses were misinterpreted by Deivanayakam.

    T.N. Ramachandran said chronology had not at all been taken into consideration by Deivanayakam while comparing the works. Had he been a student of St. Thomas, Tiruvalluvar would have mentioned it, he said.

    Vanniyar Adigal said such books were being published taking advantage of the tolerance of Hindus and the liberty and rights given in the Constitution. He said a book by a Muslim showing the superiority of Koran over Tirukkural had also been published some years back. It was time for the Hindus to take cognizance of attacks on their doctrines, beliefs and sacred books.

    Eighty-five-year-old Arunai Vadivel Mudaliar, the author of the book of refutation, 4 who was honoured with a silk cloth and cash presentation, said that an attack on his faith was like an attack on his mother and that compelled him to refute the book of Deivanayakam.

    1 Originally published under the title “Tamil scholars assail Christian bid to misrepresent Tiruvalluvar as St. Thomas” in the Organiser, November 7, 1991, New Delhi.

    2 Dr. M. Deivanayakam and Dr. R. Arulappa have worked together on the christianization of Tiruvalluvar and the Tirukkural. In 1975 they co-authored the book Perinba Villakku in which Tiruvalluvar is represented as being Christian.

    3 That this important conference of Hindu scholars was not reported in the Madras editions of The Hindu and Indian Express is very revealing of the editorial policies of these newspapers.

    4 Unfortunately Mudaliar’s book has not been named in this article.

  8. Jennifer சொல்லுகின்றார்:

    If JOhn Samuel has proven Criminal Record- why Karunanithi still uses his name?

    Does we not have a single good man to write the same article.

  9. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    It is of no use in Karunanithi sitting with the Leg of Church and got Classical Status reduced 1500 years that Telugu and Kannada are also classical.

    Criminals must be kept away with

  10. Fernandes சொல்லுகின்றார்:

    Why do Dravidian Politicians tell truth and make church come clean that St.Thomas never visited India

  11. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    Let this Gang give proof for Jesus and THomas before this frauds

    உலகளாவிய தமிழர் சமயம்-சீர்காழி சிவ.சந்திரசேகரன்.
    தமிழ்நாட்டில் வளர்ந்த தமிழர் சமயங்களான சைவமும்,வைணவமும் உலகளாவிய தமிழர் சமயத்தின் தமிழகக் கிளைகளாகும்.

    “தென்னா டுடைய சிவனே போற்றி!

    எந்நாட் டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!”

    என்பது மணிவாசகரின்(மாணிக்கவாசகரின்) திருவாக்கு.

    தென்னாட்டில் சிவன் என்ற பெயரால் வழங்கப்படும் முழு முதற் கடவுள்தென்னாட்டிற்கு மட்டும் உரியவரல்ல; அனைத்து நாடுகளுக்கும் உரியவர் என்னும் கருத்து இதனுள் அடங்கி உள்ளது.

    ஆகவே,சிவன்,விஷ்னு பற்றிப் பாடியுள்ள சைவ,வைணவ பாடல்களில் உள்ள ஆழத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் உலகளாவிய மதங்களைப் பற்றி அறிந்திருக்க வேண்டும்.

    உலகளாவிய மற்ற மதங்களைப் பற்றி முழுமையாக அறியாதவர்களுக்கு சிவனைப் பற்றி முழுமையாக புரிந்து கொள்ளல் முடியாத ஒன்றாகும்.

    இந்த நோக்கில் திருமூலர் எழுதியுள்ள திருமந்திரத்திற்கும்,கிறிஸ்தவ வேத நூலாகிய பைபிளுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் இங்கு ஆராயப் படுகின்றன,திருமந்திரம் ஆராயப்படும்போது,திருமந்திரத்தின் கருத்துத் தொடர்பான மற்ற சைவ நூல்களும் முழுமையான கருத்துத் தெளிவிற்காக அதாவது எடுத்துக்காட்டாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

    பைபிளும் திருமந்திரமும்
    தொடர்-1

    மையக்கருத்து:இறைவன் பூமியில் மனிதனாகப் பிறந்து வந்து மனிதர்களின் பாவத்தைப் போக்கினார்.

    பைபிள்: எல்லாரும் பாவம் செய்து கடவுள் கொடுத்த மேன்மையை இழந்துபோயினர்.(ரோமர் 3:23)

    இரத்தம் சிந்தி மனிதருடைய பாவத்துக்கு கழுவாய்

    (பரிகாரமாய்) ஆகுமாறு இயேசுவைக் கடவுள் நியமித்தார்(ரோமர் 3:25)
    ……….தம்மையே வெறுமையாக்கி அடிமையின் வடிவை ஏற்று மனிதருக்கு ஒப்பானார்.மனித உருவில் தோன்றி……….

    கீழ்படிந்து தம்மையே தாழ்த்திக் கொண்டார்

    (பிலிப்பியர் 2:7-8)
    பாவங்களை நீக்கவே அவர் தோன்றினார்.பிள்ளைகள் மாமிசத்தையும்,இரத்தத்தையும் உடையவர்களாயிருக்க,அவரும் அவர்களைப் போல மாம்சத்தையும்,இரத்தத்தையும் உடையவரானார்.(எபிரேயர் 2:14)

    நாம் கிறிஸ்து வழியாகத் தமக்கு ஏற்புடையவராகுமாறு கடவுள் பாவம் அறியாத அவரை பாவ நிலை ஏற்கச் செய்தார்.(2 கொரிந்தியர் 5:21)

    விண்ணின்று இழிந்து வினைக்குஈடாய் மெய்கொண்டு

    தண்ணின்ற தாளை தலைக்காவல் முன்வைத்து

    உண்நின்று உருக்கிஓர் ஒப்பிலா ஆனந்தக்

    கண்நின்று காட்டிக் களிம்புஅருத் தானே

    -திருமந்திரம் 113.

    பத உரை:

    விண்ணின்று இழிந்து- பரம்பொருள் விண்ணுலகை விட்டிறங்கி,மண்ணுலகை வந்து அடைந்து.

    வினைக்கு ஈடாய் மெய் கொண்டு-வினைக்கு இடமான மனித உடம்பு எடுத்து

    தண்ணின்ற தாளை-குளிர்ச்சி பொருந்திய திருவடிகளை

    தலைக்காவல் முன்வைத்து-ஆன்மாக்களுக்குப் பாதுகாவலனாக வைத்து,

    உண்ணின்று உருக்கி-உள்ளத்துள்ளே தன் திருவருள் புகச் செய்து,

    ஓர் ஒப்பிலா ஆனந்த-ஒப்புவமை கூற இயலாத பேரானந்தப் பெருவெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோட

    கண்நின்று காட்டி-கண்கள் அருள் ஓளி கண்டுகளிக்க செய்து

    களிம்பு அறுத்தானே-பாச தளைகளை,பாவ வினைகளை அறுத்தெறிந்தான்.

    பரம்பொருள் விண்ணுலகை விட்டு இறங்கி,மண்ணுலகை வந்து அடைந்து,மனித உடம்பு எடுத்து,ஆன்மாக்களின் உள்ளத்தில் தன்

    திருவருளைப் புகச்செய்து,கண்கள் அருள் ஒளியைக் கண்டு இன்பமடையச் செய்து,பாவத்தை போக்கினான்.

    இக்கருத்தையே மாணிக்கவாசகரும் திருவாசகத்தில் தெளிவாக விளக்குகிறார்.

    அருபரத் தொருவன் அவனியில் வந்து

    குருபரனாகி அருளிய பெருமையைச்

    சிறுமை என்று இகழாதே.

    -திருவாசகம்,போற்றித் திரு அகவல்.

    பிரபஞ்சத்துக்கு அப்பால் உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கின்ற பரமன், பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியாகிய இந்த நில உலகில் பரமகுருவாய் வந்து

    என்னை ஆண்டுகொண்டது அவனுடைய பெருமைக்கோர் எடுத்துக் காட்டன்றோ!

    இறைவனின் இச்செய்கையை வெகு சாதரணமாக எண்ணிவிடக் கூடாது.

    மெய்தரு வேதியனாகி வினைகெடக்

    கைதரவல்ல கடவுள் போற்றி.

    -போற்றித் திரு அகவல்

    புண்ணியன் மண்ணிடை வந்துதோன்றிப்

    பேதம் கெடுத்தருள் செய்பெருமை

    அறியவல்லார் எம்பிரான் ஆவாரே

    -திருவார்த்தை 7

    புண்ணியனாகிய இறைவன் இம்மண்ணில் வந்து தோன்றி,பேதம் கெடுத்தான்.(இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் இருந்த பிரிவினையை அகற்றினார்.)

    இக்கருத்தையே

    இறவா இன்பத்து எமை இருத்த வேண்டிப்

    பிறவா முதல்வன் பிறந்தான்.

    போற்றிப்பஃறொடை69

    என்று சைவ சித்தாந்தம் கூறுகிறது.

    ‘அவதார்’ என்று சமஸ்கிருதச் சொல்லிற்கு ‘இறங்கி வருதல்’ என்பது பொருள் .இதன் தமிழ் வடிவமே ‘அவதாரம்’ என்பது ஆகும்.

    இறங்கி வருதல் என்று கூறினால்,

    -யார் இறங்கி வந்தார்?

    -எங்கிருந்து இறங்கி வந்தார்?

    -எங்கு வந்தார்?

    -எவ்வடிவத்தில் இறங்கி வந்தார்?

    -ஏன் இறங்கி வந்தார்?
    என்ற கேள்விகள் எழுவது இயல்பு.

    1,யார் இறங்கி வந்தார்?

    பரம்பொருள்-அருபரத்தொருவன்-புண்ணியன்-கடவுள்-பிறவா முதல்வன்.

    2,எங்கிருந்து இறங்கி வந்தார்?

    விண்ணின்று இழிந்து-அருபரத்திலிருந்து.

    3,எங்கு வந்தார்?

    அவனியில் வந்தார்-மண்ணிடை வந்தார்.

    4,எவ்வடிவத்தில் இறங்கி வந்தார்?

    வினைக்கு ஈடாய் மெய்கொண்டு வந்தார்.குருவாக வந்தார்,பிறந்து வந்தார்.

    5,ஏன் இறங்கி வந்தார்?

    களிம்பு(பாவம்)அறுக்க வந்தார்.வினை கெட வந்தார்.பேதம் கெடுத்து அருள் செய்ய வந்தார்

    இறவா இன்பத்து எமை இருத்த வந்தார்.

    -(இன்னும் வரும்)

    திராவிட சமயம் இதழ் ஏப்ரல் 2008

  12. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    More Frauds
    பிறவா முதல்வன் யார்?
    தென்னாட்டுக்கு ஒரு சிவன் வட நாட்டுக்கு ஒரு சிவன் உலகில் உள்ள மற்ற எல்லாருக்கும் ஒரு சிவன் என்பது போல் ஒரு மாயையான தோற்றத்தை எற்படுத்தி உள்ளது நமது புராணங்கள்.

    ஆனால் உண்மை என்ன சிவம் என்றால் அன்பு. அன்பே உருவான தெய்வம் சிவம் என்று அழைக்க பட்டால் அது தவறல்ல.

    தமிழ் பாடல் ஒன்று உள்ளது

    இறவா இன்பத்துள் எனை இருத்தல் வேண்டி

    பிறவா முதல்வன் பிறந்தான்

    போற்றிப்பற்றொடை

    இதில் அன்பே உருவான தெய்வம் பிறக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதவன் மனிதனாக பிறந்தது எதற்காக என்றால் நம்மை நீடிய வாழ்வுக்குள் அழைத்து செல்ல அவன் பிறந்தான் என்று சொல்கிறது.

    இதையே இன்னொரு தமிழ் பாடல் சொல்கிறது

    “அருபரத்தொருவன் அவனியில் வந்து

    குருபரனாகி அருளிய பெருமை

    சிறுமையென்றிகழாதே”

    அதாவது உருவம் இல்லாத இறைவன் போதகனாக உலகில் அவதரித்து நமக்காக அருளிய நன்மைகளை கேவலமாக எண்ண வேண்டாம்.

    அன்பு நெஞ்சங்களே நீங்கள் அப்படி செய்கிறீர்களா?

    நமக்கு நீடிய வாழ்வுதர இறைவன் உலகில் மனிதனாக வந்தார்.அவர் இரத்தம் சிந்தி தீமையகிய சாத்தானை காலின் கீழ் மிதித்து போட்டார்.இதற்காக இறைவன் கபாலஸ்தலம் என்னும் இடத்தில் ஆனந்த கூத்தாடினார்.

    இந்த தியாகத்தை கேவலமாக எண்ண முடியுமா.

    இதனையே தயுமானவர் சுவாமிகள் இப்படிப்பாடினார்கள்

    “தன்னைத் தந்து என்னைத் தடுத்தாட் கொண்ட நின் கருணைக்குஎன்னைத் தந்து என்ன பயன் -எந்தாய் பராபரமே”-தாயுமானவர் (கிபி 1706 – 1744)

    நாம் சிந்திப்போமா?

  13. Xbox 360 Spiel சொல்லுகின்றார்:

    ThankYou Griff…WHAT A GUY.. it was just last week i showed my friends about the effects you use, they are all impressed.. What a Great demo, you are sooo inspiring.

    -Murk

  14. ARAVIND சொல்லுகின்றார்:

    I wnat tamizh font

  15. […] கிறுஸ்துவம் வீழ்த்திய தமிழ் -திராவிட… […]

  16. […] கிறுஸ்துவம் வீழ்த்திய தமிழ் -திராவிட… […]

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s