திருக்குறளும் இயேசு கிறிஸ்து சர்ச்சும்

Posted: மே 24, 2010 in இந்தியா இயேசு, இயேசு, கருணாநிதி, கிறித்துவம் - கிறிஸ்துவம், திருக்குறள், தோமையார்
Tags:

சென்னை மயிலை உயர்மறை மாவட்டம் சார்பில் ரூ.50 கோடி செலவில் அனைத்து மொழிகளிலும் `புனித தோமையார்’ திரைப்படம் தயாரிக்கப் படுகிறது.திரைப்படத்தின் தொடக்க விழா சென்னை-மைலாப்பூரில் உள்ள சாந்தோம் கிறிஸ்தவ ஆலய வளாகத்தில் நேற்று நடந்தது.

https://i2.wp.com/img.dinamalar.com/data/images_news/tblArasiyalnews_17290461064.jpg

“திருவள்ளுவராக’, ரஜினி எடுக்கப்போகும் இந்தப் புதியஅவதாரம் குறித்து `புனித தோமையார்’ படத்தின் திரைக்கதை, வசனகர்த்தாவான அருட்தந்தை பால்ராஜ் லூர்துசாமியை நாம் சந்தித்துப் பேசினோம்.

//12 திருத்தூதர்கள் யூத குல வழக்கப்படி தேர்வு செய்யப்பட்டனர். அவர்களில் ஒருவர்தான் தோமையார். இவர் `சிறப்பான அப்போஸ்தலர் (சீடர்) என்று போற்றப்படுகிறவர். அவரது வாழ்க்கை வரலாறு பற்றி பெரும்பாலான கிறிஸ்துவர்களுக்கே கூட அதிகம் தெரியாது. …

குமரி வழியாக மயிலாப்பூர் துறைமுகத்திற்கு வந்தார். அவர் மதவாதியாக மட்டுமல்லாமல், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும் இருந்து மக்களின் மூடப் பழக்க வழக்கங்களைக் கடுமையாகச் சாடினார். அந்தக் காலத்தில் மயிலை மாங்கொல்லைப் பகுதியில் நரபலி இடும் மனிதர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கும், தோமையாருக்கும் இடையில் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது.

File?id=dcnjmj8m_46gstkxxtp_bDr. R. Arulappa: Late archbishop of the Madras-Mylapore Archdiocese.

“மயிலாப்பூரில் தோமையார் வாழ்ந்த கி.பி. ஐம்பதுகளில்தான் திருவள்ளுவரும் வாழ்ந்தார். இருவருக்கும் இடையில் அளவில்லாத நட்பு இருந்திருக்கிறது. திருக்குறளில் பல இடங்களில் கிறிஸ்துவ போதனைகள் நிறைந்துள்ளன. அதிலும், `ஐந்தவித்தான்’ என்று வள்ளுவர் கூறும் வார்த்தை, அப்படியே இயேசுவைக் குறிக்கும் சொல் என்பது கிறிஸ்துவர்களுக்குத் தெரியும்.

வள்ளுவரைப் போலவே தோமையாரும் சமூக சீர்திருத்தங்களில் ஆர்வம் கொண்டவர். இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் நட்பார்ந்த விதத்தில் விவாதங்களும், கருத்து மோதல்களும் நடந்திருக்கின்றன. இதன் எதிரொலியாக திருக்குறளில் பல இடங்களில் கிறிஸ்துவம் தொடர்பான சிந்தனைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. திருவள்ளுவர், தோமையார் இடையே நிகழ்ந்த சந்திப்பு, அவர்களுக்கு இடையில் இருந்த நட்பு போன்றவை இந்தப் படத்தின் ஹைலைட்டாக இருக்கும்.
கி.மு.2-ல் இருந்து கி.பி.42வரையிலான காலகட்டத்தில்தான் மயிலாப்பூரில் திருவள்ளுவர் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்.அதே காலகட்டத்தில்தான் தோமையாரும் சென்னைக்கு வந்திருக்கிறார் என்கிற போது இருவரும் சந்தித்திருக்கக் கூடாதா?

`விவிலியம்-திருக்குறள் சைவ சித்தாந்தம்” என்ற புத்தகத்தை எழுதிய மு.தெய்வநாயகத்துக்கு சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் டாக்டர் பட்டம் வழங்கி கௌரவித்தது. அந்தப் புத்தகத்தில்தான் திருக்குறளில் உள்ள கிறிஸ்துவ கருத்துகள் பற்றி ஆதாரங்களுடன் கூறப்பட்டிருக்கிறது.//

Many Tamil Scholars have refuted this

உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம்-“இந்துமத அமைப்புகள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க “விவிலியம்-திருக்குறள்-சைவசித்தாந்தம் ஒப்பாய்வு” எனும் நூலின் சில பகுதிகள் இந்து சமயத்தினரின் மனம் புண்படும்படியாக அமைந்துள்ளது குறித்து வருந்துகிறோம்’. என்று உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் வெளியிட்டது. மேலும் அது “ஆராய்ச்சி நூலல்ல” என்றும் ஒரு சுற்றரிக்கை மூலம் குறிப்பிட்டது.”

This book by Tamil and Shaiva scholar Vidwan Arunai Vadivel Mudaliar is the refutation of Deivanayakam’s spurious doctoral thesis “Viviliyam, Tirukkural, Shaiva Siddhantam Oppu Ayvu”. Mudaliar’s refutation was published in 1991 by the International Shaiva Siddhanta Research Centre, Dharmapuram, Tamil Nadu, India

On this book release funcion Honourable Justice opinion:

Justice Krishnaswami Reddiar strongly criticised the modern tendency of publishing trash in the name of research. He said research must have an aim, a purpose, to get at the truth. Research was not meant to find evidence to denigrate an ancient faith. Research should not start with preconclusions or prejudices. Here the author’s motive was to show the superiority of Christianity. Religion was based not only on facts but also on faith and beliefs. The book had hurt Hindu beliefs.

Justice Krishnaswami Reddiar quoted from the works of Sita Ram Goel and Ishwar Sharan and asserted that the visit of St. Thomas to India was a myth. He wondered how could such a book be published by [the International Institute of Tamil Studies, Adyar, Madras,] set up by the Government. It was a crime that such a book had been written and published and awarded a doctorate degree [by the University of Madras,] he said.

TRUTH FROM A CATHOLIC JESUIT

திருக்குறளில் கிறித்தவம்-மெய்த்திரு (டாக்டர்) எஸ். இராச மாணிக்கம், S.J. கத்தோலிக்க லயோலா கல்லூரித் தமிழ்த்துறை தலைவர் இயேசு சபையாளருமான Rev. S.J.Rajamanikam was the H.O.D of Tamil Dept Loyala College, and he was asked to present a Paper on –Presence of Christianity in ThiruKural, at Venkateshwara University – Thirupathi in Tamil; here Learned Scholar explains the ideals of Valluvar and how it varies with the important ideals of Christianity- and finally comes to Deivanayagam and I quote-
“ நிற்க. தற்போது ‘தெய்வநாயகம்’ என்ற புலவர் ‘திருவள்ளுவர் கிறித்தவர்’ என்று கூறி, கிறித்தவத்துக்கு முரணாகத் தென்படும் பல குறளுக்குப் புதிய விளக்கம் கூறி வருகிறார். மேலும், 1. ‘திருவள்ளுவர் கிறித்தவரா? 2. ஐந்தவித்தான் யார்? 3. வான் 4. நீத்தார் யார்? 5. சான்றோர் யார்? 6. எழு பிறப்பு 7. மூவர் யார்? 8. அருட்செல்வம் யாது? என்ற பல நூல்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். அவற்றுள் சிலவற்றை ஊன்றிப் படித்தும், அவர் வலியுறுத்தும் கருத்தை நம்மால் ஒப்புக் கொள்ள முடியவில்லை. ‘திருவள்ளுவர் மறுபிறப்பை ஏற்கவில்லை’ என்றும், ‘ஐந்தவித்தான் என்பான் கிறித்து’ என்றும், ‘வான் என்பது பரிசுத்த ஆவி’ என்றும், நித்தார் என்பவர் கிறித்து பெடுமானார்’ என்றும், ‘சான்றோர் என்பது கிறித்தவர்களைச் சுட்டுகின்றது’ என்றும் பல சான்றுகளால் அவர் எடுத்துரைக்கின்றார்.

இக்கருத்துக்களோ, அவற்றை மெய்ப்பிக்க அவர் கையாளும் பலச் சான்றுகளோ, நமக்கு மனநிறைவு அளிக்கவில்லை. கிறித்துவ மதத்துக்குரிய தனிச்சிறப்பான கொள்கை ஒன்றும் திருக்குறளில் காணப்படவில்லை. கிறித்துபெருமானின், பெயர் கூட வரவில்லை. ஆனால் இந்திரன்(25), திருமால்(அடியளந்தான்-610;அறவாழி-8; தாமரைக் கண்ணான்-103), திருமகள் (செய்யவள்-167; செய்யாள்-84; தாமரையினாள்-617), மூதேவி(தவ்வை-167, மாமுகடி-617), அணங்கு(1081). பேய்(565), அலகை(850), கூற்று(375,765,1050,1083; கூற்றம்-269,1085), காமன் (1197), புத்தேள் (58,234,213,290,966,1322), இமையார்(906), தேவர்(1073), வானோர்(18, 346) முதலிய இந்து மதத் தெய்வங்கள் சுட்டப்படுகின்றன. பக்கம்-92-93- from திருக்குறள் கருத்தரங்கு மலர்-1974,(Thirukural Karuththarangu Malar-1974) Edited by Dr.N.Subbu Reddiyar

from PROTESTANT SIDE

ப.ச.ஏசுதாசன், முன்னாள் திருச்சி பிஷப். ஹீபர் கல்லூரி துணை முதல்வரும், தமிழ்த் துறைத் தலைவர்-பேராசிரியர் எழுதியதைப் பாருங்கள்.

“திருவிவிலியக் கருத்துக்களைத்தான் திருக்குறள் கூறியுள்ளது என்று நிறவும் முயற்சியில் நான் ஈடுபடவில்லை. அது தேவையற்ற, பயனற்ற ஒன்று. அதனாலே அழுக்காறு தான் தோன்றும். ஒத்த சிந்தனைகள், நன்நெறிக் கருத்துக்கள் நற்சிந்தனையாளர்களிடையே நாடு கடந்தும், மொழி கடந்தும், இனம் கடந்தும், சமயம் கடந்தும் தோன்றுவது இயல்பே. எனவே இதிலிருந்து தான் இது தோன்றியது என வாதிடுவது நல்லதல்ல. ஒரு மொழியில் தோன்றிய ஒரு நூலின் செல்வாக்கு, பதிவு, அம்மொழியில் தோன்றும், பிற இலக்கியங்களிடையே இடம் பெறப் பல நூற்றாண்டுகள் ஆகும். அவ்வாறாயின், தகவல் சாதனங்கள் வளர்ச்சி பெற்றிறாத, போக்குவரத்து சாதனங்கள் பெரிதும் அற்ற காலத்தில் இனத்தாலும், மொழியாலும் சமய நிலையாலும் வேறான திரு விவிலியமும், பொது மறையாம் ஒன்றையொன்று தழுவியன எனக் கூறல் ஏற்புடையதன்று.”
பக்கம் -5,6. திருக்குறளும் திரு விவிலியமும்- P.S..இயேசுதாசன்

முடிவாக –
திரு விவிலியத்தின் பழைய ஏற்பாட்டுப் பகுதியோடு தான் திருக்குறள் செய்திகளைப் பெரிதும் ஒப்பிட முடிகிறது.”
பக்கம் -167திருக்குறளும் திரு விவிலியமும்- P.S..இயேசுதாசன்.

பின்னூட்டங்கள்
  1. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    முகம்மது அலி ஜின்னாவும், திருக்குறளும், திருக்குர்ஆனும்!
    பெப்ரவரி 14, 2010 by vedaprakash

    திருக்குறளை மறுக்கும், வெறுக்கும், கேவலப்படுத்தும் முகமதியர்கள் பற்றி ஏற்கெனவே எடுத்துக் காட்டப்பட்டது.

    இருப்பினும் வியாபாரம் என்ர பெயரில் ஒரு முஸ்லீம் கோடிகளை ஏமாற்றினார் என்று இப்பொழுது (மே 2010) செய்திகள் வந்துள்ளன.

    முன்பு “முகம்மது அலி ஜின்னா” என்பரைக் குரிப்பிட்டு, அவர்“திருக்குறளும், திருக்குர்ஆனும்” என்ற தலைப்பில் “திட்டப்பணி” செய்ய, “ஆய்வறிஞர்” என்ற ரீதியில் ரூ, 2, 50, 000/- (இரண்டரை லட்சம் ரூபாய்) கொடுக்கப்பட்டுள்ளதாக “செம்மொழி” செய்தி மடல்- 1 கூறுவது வேடிக்கையாக உள்ளது!

    இந்நிலையில், முனைவர் முகம்மது அலி ஜின்னா என்பவர் “திருக்குறளும், திருக்குர்ஆனும்” என்ற தலைப்பில் “திட்டப்பணி” செய்ய, “ஆய்வறிஞர்” என்ற ரீதியில் ரூ, 2, 50, 000/- (இரண்டரை லட்சம் ரூபாய்) கொடுக்கப்பட்டுள்ளதாக “செம்மொழி” செய்தி மடல்- 1 கூறுவது வேடிக்கையாக உள்ளது!

    இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் அவர்களுடையதை எவர்களுடையதும் கூட இப்போதும், எங்கும், எவ்வாறும் ஒப்பீடு செய்யக்கூடாது, சமன் செய்யக் கூடாது, ………………………என்றெல்லாம் இருக்கும்போது, இந்த ஜின்னா எப்படி பணம் வாங்கினார்? எப்படி ஆராய்ச்சி செய்யப் போகிறார்?

    அறம், பொருள், இன்பம் என்ற முப்பாலுடன், எவ்வாறு குரானை பொறுத்திப் பார்க்கப் போகிறார்,………………….. முதலியவற்றைப் பற்றியெல்லாம் பொறுத்துதான் பார்க்கவேண்டும் போல இருக்கிறது!

    இருப்பினும், தன்னது ஆராய்ச்சி விண்ணப்பப் படிவத்தில், அதைப் பற்றி சொல்லியிருப்பார். அதை பார்க்கவேண்டும்.

    மேலும் யார் இந்த முகம்மது அலி ஜின்னா என்பதும் தெரியவில்லை!

    இது எழுதி மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன.

    முகம்மது அலி ஜின்னா வந்தாரோ இல்லையோ, ஷேக் மைதீன் என்ற இன்னொரு முஸ்லீம் கிளம்பி 220 கோடிகளை ஏமாற்றிவிட்டாராம்!

    திருக்குறளை விற்று வியாபாரம் செய்தால் பணம்: திருக்குறள் புத்தகங்களை விற்று, அதில் கிடைக்கும் லாபத்தை பகிர்ந்து கொடுப்பதாக கூறியதைத் தொடர்ந்து, நூற்றுக்கணக்கானோர் 10 ஆயிரம் ரூபாய் முதல் பல லட்சம் ரூபாய் வரை முதலீடு செய்தனர். இதில்தான் வேடிக்கை! எப்படித்தான் நமது தமிழர்கள் இப்படியேல்லாம் ஏமாந்து கோடிகளில் பணம் கொட்டுகிறார்களோ தெரியவில்லை.

    குறளை, திருக்குறளைப் பழித்த முஸ்லீம்கள்: முன்பு, இதே முஸ்லீம்கள், “குரானா, குறளா?” என்ற விவாதம் வந்துபோது, குறள் சிறுநீர் கழித்த பிறகு துடைத்துப் போடக்கூட லாயக்கற்றது……………….என்றெல்லாம் பேசி, எழுதி, பதிப்பது திராவிட தமிழர்கள் மறந்து விட்டார்கள் போலும். மேலும் இதில் நோக்கத்தக்கது திருக்குறளையே “குறள்” என்று கூறுவதுதான். தமிழ் மீது, திருக்குறள் மீது தமிழர்களுக்கு, மதிப்பு, காதல், அன்பு, மரியாதை…………இருந்திருந்தால், இவ்வாறு , திருக்குறளைக் கேவலப்படுத்திய முஸ்லீம்களை எப்படி நம்புகிறார்கள்? கொஞ்சமாவது யோசிக்க வேண்டாமா? ஒருவேளை குரானை அச்சடித்து, புத்தகங்கள் போட்டு, விற்று, அதில் கிடைக்கும் லாபத்தை பகிர்ந்து கொடுப்பதாக கூறியிருந்தாலும் நம்பியிருப்பார்களா? இல்லை நம்பமாட்டார்கள், வியாபாரத்திற்கு குரான் எடுபடாது, திருக்குறள்தான் கவர்ச்சிகரமாக இருக்கும், செம்மொழி மாநாடு வேறு நடக்கிறது, வியாபாரத்தை கருணாநிதியே வந்து துவங்கி வைப்பார், அல்லது, செம்மொழி மாநாட்டில் விநியோகம் நடத்தப் படும் என்றெல்லாம் கூட பிரச்சாரம் நடந்திருக்குமோ என்று தெரியவில்லை.

    இரட்டை வேடம் போடும் முஸ்லீம்களிடம் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும் [நல்ல உண்மையான முஸ்லீம்கள் கவலைப் பட வேண்டாம்]: இலங்கை விஷயத்தில் கூட அவர்கள் இரட்டை வேடம் தான் போடுகின்றனர். “தமிழர்கள்” என்று பேசும்போதெல்லாம், அவர்கள், “முச்லீம்கள்” என்றே தனித்திருந்ததை நினைவில் கொள்ளா வேண்டும். ஆனால், இங்கு மட்டும் கூடி, குடியைக் கெடுக்க வருவார்கள், மேடைகளில் பேசுவார்கள், கொடி பிடிப்பார்கள். முன்பு, எல்.டி.டி.ஈ, பிரபாகரன், தமிழ் விருப்பங்களுக்கு மாறாக, ஏன் எதிராக செயல்பட்டு, நாங்கள் “முஸ்லீம்கள்” என்று சொல்லியே தப்பித்துக் கொண்டனர். இங்குகூட, தமிழ் பெண்கள் இலங்கையில் மானபங்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்றெல்லாம் வாழ்கிழிய பேசிவரும் மன்சூர் அலிகான், பல தமிழ் பெண்களை தமிழகத்திலேயே கற்பழித்திருக்கிறான், அவன்மீது அதே மாத்ரியான கற்பழிப்பு வழக்குகள் உள்ளன, இன்றும் இருக்கிறது. இதுப்போலத்தான் இந்த திருக்குறள் விவகாரமும்.

  2. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    திருக்குறள்: பேரொளியும், காரிருளும்!

    © வேதபிரகாஷ்

    முன்னுரை: உலக வைவ மாநாடு நடந்து சில நாட்களே ஆகியுள்ளன[1] (பிப்ரவரி 5-7, 2010). கலந்து கொண்ட மடாதிபதிகள், அடியார்கள், ஆய்வாளர்கள், பேராளர்கள், மற்றவர்கள் இன்னும் தங்கள் ஊர்களுக்குக் கூட சென்று சேரவில்லை. ஆனால், குன்றக்குடி மடாதிபதி, இந்துக்களைத் தூஷித்த, இந்துமதத்தைத் தொடர்ந்து தூஷணம் செய்து வரும் ஒரு ஜீவியை “திருக்குறள் பேரொளி” என்ற பட்டத்தை அளித்து, திருவள்ளுவருக்கு, திருக்குறளுக்கு பச்சைத் துரோகம் மற்றும் அவமானத்தைச் செய்துள்ளது[2]. கிருத்துவர்கள் 1969ல் “திருவள்ளுவர் கிருத்துவரா?” என்ற குறுபம்புத்தகம் தெய்வநாயகத்தால் எழுதவிக்கப்பட்டு வெளியிடுகிறார்கள்[3]. மு.கருணாநிதி “மதிப்புரை” அளித்துப் பாராட்டுகிறார். தமிழ் தெரிந்த கருணாநிதி, அப்பொழுதே, அது தவறு என்று எடுத்துக் காட்டியிருக்கவேண்டும். ஆனால் செய்யவில்லை. ஆகவே அன்றே அவர் திருவள்ளுவருக்கு, திருக்குறளுக்கு தகாத துரோகத்தை செய்து விட்டார் எனலாம். அன்றிலிருந்து, இன்றுவரை, சென்ற வருடம் அந்த போலி / கள்ள ஆராய்ச்சிக்குத் துணைபோய், கிருத்துவர்களின் திரைப்படத்தை ஆரம்பித்து வைத்துள்ளர்[4].

    திருவள்ளுவர் இரண்டாவது முறை மைலாப்பூரில் சாகடிக்கப்பட்டார்: கருணாநிதி, அந்த போலி தாமஸ் நினைவு தினமான ஜூலை 3 அன்று எப்பொழுது அந்த மோசடி திரைப்படத்தை ஆரம்பித்து வைத்தாரோ அன்றே திருவள்ளுவரை மைலாப்பூரிலேயே சாகத்து விட்டார் எனலாம்.

    திருக்குறள்: பேரொளியும், காரிருளும்!: உலகத் திருக்குறள் பேரவை சார்பில் முதல்வர் கருணாநிதிக்கு, “திருக்குறள் பேரொளி’ விருது வழங்கும் விழா, தி.மு.க., தலைமை அலுவலகமான அண்ணா அறிவாலயம், கலைஞர் அரங்கத்தில் நடந்தது. உண்மையில், வாய்மை இருளில், காரிருளில் மறைந்தது எனலாம்.

    துறவிகளின் ஆசையும், அரசர்களின் மோக-இச்சைகளும்: விருதை ஏற்று முதல்வர் கருணாநிதி பேசியதாவது: “மறைந்த குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளாரிடம் எனக்கு அன்பும், பாசமும், பரிவும் உண்டு. தமிழ் மீதும், தமிழ் இனத்தின் மீதும் அவர் கொண்டிருந்த பற்றைக் கண்டு நான் வியந்துள்ளேன். அவரைப் போலவே இளையவர் பொன்னம்பல அடிகளாரும் செயல்பட்டு வருகிறார். இரண்டு அடிகளார்களும் பெரியார், அண்ணா மற்றும் என் மீதும் மிகுந்த பற்றும் பாசமும் கொண்டவர்கள் என்பதை எண்ணி பெருமிதம் அடைகிறேன். எனக்கு “திருக்குறள் பேரொளி‘ என்ற விருது வழங்க விரும்புவதாகவும், அதற்காக ஒரு தேதியைத் தருமாறு அடிகளார் என்னிடம் வலியுறுத்தினார். எனக்கிருந்த பல்வேறு அலுவல்களை எடுத்துச் சொல்லி இந்த விழா தேவைதானா? என்றேன்.​ “எனது ஆசையை நிறைவேற்றுங்கள்‘ என்றார். துறவிகள் ஆசைப்படக் கூடாது[5]. இருப்பினும் இந்த ஆசையை நிராகரிக்க முடியாது என சம்மதம் தெரிவித்து[6], விழாவில் பங்கேற்றுள்ளேன்.

    இருட்டில் உள்ளவர்கள், ஒளியில் உள்ளவர்கள்!: எனக்கு, “திருக்குறள் பேரொளி‘ என்ற விருதை தந்துள்ளனர். திருக்குறளே பேரொளி தான். அந்த பேரொளிக்கு திருக்குறள் என்று பெயரிடத் தேவையா? என்பதுதான் என் கேள்வி. இருந்தாலும், திருக்குறளை பேரொளி என்று இருட்டிலே இருப்பவர்களுக்கெல்லாம் உணர்த்துவதற்காகவாவது[7], இந்த விருது பயன்படட்டும் என்று எண்ணியோ என்னவோ, இந்த பேரொளீயை அவர்கள் எனக்குத் தந்திருக்கிறார்கள். இந்த விருதை எனக்கு வழங்கியுள்ளதன் மூலம், என்னைச் சுற்றி ஒளி வட்டம் தோன்றியுள்ளதாக நான் கருதவில்லை[8]. ஒளியை கையில் கொடுத்து, அது மற்றவர்களுக்கு பயன்பட வேண்டுமென்று கொடுத்ததாகக் கருதுகிறேன். என் கையிலே தூக்கிப்பிடுத்துருக்கின்ற ஒளி என்ற உணர்வோடு தமிழை, தமிழின் புகழை இந்த தரணியிலே நிலைநாட்டுவதற்கு பயன்படுத்துவேன் என்ற உறுதிமொழியை நான் அவருக்கும், அவருடைய மன்றத்துற்கும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

    “சத்ய மேவ ஜெயதே”யும் “வாய்மையே வெல்லும்” என்பதும்: “சட்டசபையில் நான் பணியாற்றும் போது, எப்படியெல்லாம் தமிழுக்கு பணியாற்றுவது எனக் கருதி, “சத்ய மேவ ஜெயதே‘ என்ற வார்த்தையை “வாய்மையே வெல்லும்‘ என்று மாற்றினோம். முதலில் எப்படி அந்த சொற்றொடரை மாற்றலாம் என்று அதற்கு எதிர்ப்பு இருந்தாலும், பிற்பாடு பழகப்பழக அனைவரும் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர். நம்முடைய தமிழ்நாட்டு அரசாங்கத்தின் சுட்டுச் சொல்லாக, இலட்சினைச் சொல்லாக இன்றைக்கு மாறிவிட்டிருக்கின்றது[9].

    வாய்மையும் உண்மையும்! உண்மையயும் வாய்மையயும் ஒன்றாக எண்ணிக்கொண்டிருந்த காலம் ஒன்று உண்டு. அப்படி இன்னமுன் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வாய்மை என்பது பிறருக்கு தீங்கில்லாமல் சொல்லப்படுகின்ற ஒரு சொல்லுக்கு பெயர்தான் வாய்மை அடிப்படையில் பிறக்கின்ற ஒரு சொல்லாகும். யாருக்கும் எந்தவித கெடுதலும் ஏற்படாமல், இந்த வார்த்தையினால் உறுதியோட சொல்லப்படுகின்ற சொல் வாய்மை ஆகிறது. உண்மை என்பதை அதற்கு அடுத்தக் கட்டத்தில் வைக்கலாமே தவிர, அது வேறு, இது வேறு[10].

    “பொய்மையும் வாய்மையிடத்த புரைதீர்த்த நன்மை பயக்கும் எனின்” என்றார் வள்ளுவர். அதற்கு குறளோவியத்தில் நான் விளக்கம் அளித்திருக்கிறேன். “பொய்மையும் வாய்மையிடத்த புரைதீர்த்த நன்மை பயக்கும் எனின்” என்பதற்கு ஒரு சிறிய கதை. அந்த கதையில் வேடன் ஒருவன் வில்லும், அம்பும் கையில் ஏந்தி வேகமாக வருகின்றான். வருகின்ற வேடனுடையக் குறிக்கோள் அவனால் துரத்தப்பட்ட மான்குட்டியை[11] கொன்று அந்த மானை உணவாக ஆக்கிக்கொள்ளவேண்டுமென்ற குறிக்கோளோடு வேடன் வருகிறான்.

    வேடன், மான்குட்டி, மாமிசம் சாப்பிடுவது: வள்ளுவர் தன் குடிலிலே அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த குடுலுக்குள்ளே மான்குட்டி ஓடிவந்து ஒளிந்துக் கொள்கிறது. ஓடிவந்த வேடன், “ஐயா இங்கே மான்குட்டி வந்ததா? என்று கேட்கிறான், அதற்கு அவர், “இல்லையே, வரவில்லையே” என்கிறர். மான்குட்டித் தப்பித்துக் கொள்கிறது. பக்கத்திலே இருக்கிற ஒருவர், வள்ளுவரைப் பார்த்து, “ஏனய்யா ஊருக்கெல்லாம் உண்மை பேசச் சொல்லி அறிவுரை கூறுகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் வேடனிடத்தில் பொய்யாக மான் குட்டி வரவில்லை என்ரு சொல்லிவிட்டீர்களே” என்று கேட்கிறார். “நான் உண்மை சொல்லியிருந்தால் மான்குட்டி இந்நேரம் வேடன் வயிற்றுக்குள் போயிருக்கும். அதனால் தான் நான் வாய்மையோடு மான்குட்டியைக் காப்பாற்றினேன்”, என்கிறார்[12].

    நாத்திகமும், ஆத்திகமும்: நான் எழுதிய குறளோவியத்தில், திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலத்தை[13] கருத்தில் கொண்டு அதற்கு பொருள் வடித்துள்ளேன். எனக்கு முன் திருக்குறளுக்கு உரை எழுதிய பலர், அவர்கள் ஆத்திகர்களாக இருந்தால், ஆத்திக கருத்துகளையும், நாத்திகர்களாக இருந்தால், நாத்திக கருத்துகளையும் அதில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்[14]. “ஆனால், நான் திருக்குறளின் உரையை திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலத்தை கருத்தில் கொண்டு, நாத்திகத்தை திணிக்காமல், ஆத்திகத்தை புறக்கணிக்காமல் எழுதியுள்ளளேன். நான் குறளோவியத்திலிருந்து ஒன்றிரண்டு சொல்ல விரும்புகிறேன். பலரும் உண்மையும், வாய்மையும் ஒன்று என்று என நினைக்கின்றனர். ஆனால், உண்மை வேறு, வாய்மை வேறு. உண்மை என்பது உள்ளதைச் சொல்வது. வாய்மை என்பது யாருக்கும் தீங்கு நேரக்கூடாது என்று உரைப்பது. “யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் நன்மை செய்ய வேண்டும் என்றால், பொய்யையும் சொல்லலாம். அந்தப் பொய் உண்மை இல்லை என்றாலும், அது வாய்மைக்கு இணையாகக் கருதப்படும் என்று திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளார். எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட இந்த விருதை, இங்கு கூடியுள்ள அறிஞர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கின்றேன்,” இவ்வாறு முதல்வர் பேசினார்.

    குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்க ஆரம்பித்து விட்டது: கருணாநிதியே உண்மையா, மொய்மையா என்ற ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டிய நிலையில் உள்ளது, ஏனனில், திருக்குறளைப் பொறுத்தவரைக்கும் செய்துள்ள துரோகம் சொல்ல மாளாது. கிருத்துவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு, திருவள்ளுவரையும், திருக்குறளையும் பழித்தது, தூஷித்தது,………..(முன்னமே குறிப்பிட்டுள்ளேன். எனது நூலில் “இந்தியாவில் செயின்ட் தாமஸ் கட்டுக் கதை”யில் விளக்கியுள்ளேன்). “குறளா, குரானா?” என்ற பிரச்சினை வந்தபோது, வாய்மூடிக்கொண்டிருந்தது முதலியன. இன்று வேடன், மான்குட்டி, வாய்மை, பொய்மை என்று கதை சொல்கிறார். அப்பொழுது ஏன் மான்குட்டியைக் காப்பாற்றவில்லை? “குறளா, குரானா?” என்று கேட்டபோது, “வாய்மை” வரவில்லையே,’உண்மையும்” சொல்லவில்லையே? மௌனியாக இருந்ததால், இன்னொரு மான் உண்மையிலேயே இதே சென்னையில் கொலைசெய்யப்பட்டது! ஆமாம், “குறள்”தான் என்று வாய்மை சொன்ன கண்ணுதல் என்ற மான்குட்டி கொலை செய்யப்பட்டது. ஆக குறளுக்காக உயிர்விட்டது யார், தியாகம் செய்தது யார் என்றால் கண்ணுதல் தானே. உண்மையிலேயே வாய்மையுடன், அந்த மடாதிபதிக்கு ஏதாவது தெரிந்தால், அந்த விருது அந்த கண்ணுதலுக்குத் தான் கொடுத்திருக்க வேண்டும். பாவம், இந்த மடதிபதிகளுக்கு சரித்திரம் தெரியாது, வரலாறும் தெரியாது. முந்தைய குன்றக்குடி கிருத்துவர்களுக்குத் துணை போனது, அந்த தெய்வநாயகமே தம்பட்டம் அடித்துக் காட்டுகிறன். இந்த குறக்குடி இப்படி செய்கிறது. தெரிந்தும், அரசர்களின் கால்களில் வீழ்ந்து வாழும் காவிவேடத்தில் உலாவரும் போலிகள். இங்குதான் ஆத்திகமும், நாத்திகமும் வெளிப்படுகின்றன. காவி உடையில் நாத்திகம் உலா வருவதால்தான் திருமூலர் சாடுகிறார். சித்தர்கள் தோலுறுத்திக் காட்டுகிறர்கள்! ஆனால் சித்தர்களையேப் புரட்டிப்போடுகிறார் இந்த “பேரொளி”பட்டர்! இன்னும் மான்குடிகள் சாகத்தான் செய்யும், ஏனெனில் வேடர்கள் ஏற்கெனவே விரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்! இப்பொழுதுதான் தமிழர்கள் இவர்களைப் புரிந்து கொள்ளப்போகிறர்களோ தெரியவில்லை!

    வேதபிரகாஷ்

    12-02-2010

    [1] அதற்கு எந்த திராவிட கட்சிகளும் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஆத்திகம், ஆன்மீகம் பேசும் திராவிடர்களும் கவலைப்படவில்லை. எனவே தமிழர்கள் அவர்கள் எத்தகையவர்கள் என்று அடையாளங்கண்டு கொள்ளவேண்டும்.
    [2] உண்மையிலேயே இத்தகைய திருக்குறள் துரோக, சைவ-துரோக, இந்து-துரோக மடங்கள் இருப்பதைவிட இல்லாமலேயே போய்விடுவது நல்லதே. பிறகு யான் அவர்கள் வெட்கம் இல்லாமல், இந்து, இந்து மடங்கள், இந்து மடாதிபதி என்றெல்லாம் மற்ற நேரங்களில் உலா வருகிறார்கள் என்ரு தெரியவில்லை.

    [3] கத்தோலிக்க சர்ச் செய்துவரும் ஒரு மாபெரும் கள்ள ஆவண, சரித்திரப் புரட்டு ஆராய்ச்சி. ஏற்கெனவே கோர்ட் வரை சென்று அவர்களின் ஃபோர்ஜரி, மோசடி, கள்ள ஆவணம் தயாரித்தல் போன்ற விஷயங்கள் வெளிவந்துள்ளன.

    [4] “இந்தியாவில் தாமஸ்” என்ற படத்தை ஆரம்பித்து வைத்து, திருவள்ளுவரை மறுபடியும் சாகடித்துவிட்டார் எனலாம்!

    [5] இப்படி சொன்னவுடன், அது தூக்குப்போட்டு செத்திருக்க வேண்டாமோ? இல்லை, ஏதாவது குளம், ஆற்றில் வீழ்ந்து மறைந்திருக்கவேண்டாமோ? எதற்கு, திருநீறு, ஜடாமுடி, ருத்ராக்ஷம் எல்லாம்? யாரை ஏமாற்ற?

    [6] ஆமாம் இத்தகைய விபச்சாரவேலை செய்யத் துணிந்தால், யாருக்குதான் ஆசை விடும். அதுவும், இது ஆசையில்லை, தினம் தினம் விருதுகளை நுகரும் மோகம், பட்டங்களைத் தழுவு பற்றும் இச்சை, உட்கார்ந்து கொண்டே ரசிக்கும் சல்லாபம், அது சாகும்வரை அடங்காது.

    [7] எந்த கொழுப்பு இருந்தால், இருட்டில் உள்ளவர்கள் என்று மற்றவர்களைச் சொல்ல எண்ணம் வரும். இங்கேயே, அவருக்கு வயதாகியும் அந்த மமதை, செருக்கு, அணவம் முதலியன மனத்தை மறைத்துள்ளது வளிப்படுகிறது.

    [8] “கடவுள்” ஆகவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் விளம்பரங்கள் கொடுத்துக் கொண்டதில் மட்டும் குறைவில்லை. “கடவுள்” பெயர் சொல்லி நீண்ட ஆயுள் வேண்டும் என்று கேட்டதிலும் வெட்கமில்லை.

    [9] இதே மாதிரித்தான் “மாஹாத்மா”, “அண்ணல்” ஆகியது, ஆனால், அத்தகைய மரியாதை, மதிப்பு வரவில்லையே, திராவிடர்களுக்கு? ஏன்?

    [10] நிச்சயமாக கருணநிதியை ஆன்மீகவாதி என்று யாரும் நினைத்துக் கொண்டால் அது பொய்யேயாகும்.

    [11] அதனால்தான் வயதாகியதும், மான்குட்டி, மானாகியது போலும்! மானாட வந்துவிட்டது, கூட மயிலும் வந்துவிட்டது போலும்! பிறகென்ன, மானாட, மயிலாட, மார்பாட…………………

    [12] “தான் மானாட மயிலான” பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, யாராவது கேட்டிருந்தால் இல்லையென்றுதான் சொல்லிருப்பார். ஏனெனில் மான்களை ஆடவிட்டுப் பார்க்கும்போது, குட்டிகளைப் பற்றி எப்படி ஞாபகம் வரும்?

    [13] நல்லவேளை அக்காலத்தில் கருணாநிதி இல்லை!

    [14] எப்படி நாஜுக்காகச் சொல்கிறார் பாருங்கள். குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுப்பதால், இப்படி பேசுகிறார்

  3. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    JULY 15, 2008

    சிறுபான்மை வாக்குவங்கிக்கு ஆசைப்பட்டு பண்டைய தமிழர் பண்பாட்டையும், வரலாற்றையும் திருத்தலாமா? – அருச்சுனன் சம்பத்
    http://www.dinamani.com/NewsItems.asp?ID=DNE20080715120032&Title=Edit
    =
    தன்நெஞ்சறிவது பொய்யற்க…

    அர்ஜுன் சம்பத் கிறிஸ்தவ மதத்தைத் தோற்றுவித்த இயேசுகிறிஸ்துவின் பன்னிரண்டு நேரடிச் சீடர்களில் ஒருவரான புனித தோமையரின் வாழ்க்கை வரலாற்றைத் திரைப்படமாக எடுக்கப்போவதாக அறிவித்து அதற்குரிய தொடக்க விழாவை அண்மையில் சென்னை சாந்தோம் தேவாலயத்தில் நடத்தி உள்ளனர்.

    இந்த திரைப்படம் பல கோடி ரூபாய் செலவில் கிறிஸ்தவ மத நிறுவனங்களே நேரடியாகத் தயாரிக்கின்ற திரைப்படம் ஆகும். இதில் ஹாலிவுட் நடிகர் ஒருவர் தோமையராக நடிப்பதாகவும், தமிழகத்தின் முன்னணி நடிகர்கள் ரஜினிகாந்த், அஜீத், விஜய் ஆகியோர் கௌரவத் தோற்றத்தில் நடிக்க இருப்பதாகவும் தகவல்கள் வந்துள்ளன. மேற்படி
    திரைப்படத்தின் தொடக்க விழாவில் சிறுபான்மை ஆணையத் தலைவர் வின்சென்ட் சின்னதுரை, மறைமாவட்டப் பேராயர்கள், மதபோதகர் பால் தினகரன் மற்றும் தமிழக முதலமைச்சர் மு. கருணாநிதி ஆகியோர் கலந்து கொண்டுள்ளனர்.

    புனித தோமையர் 2000 வருடத்திற்கு முன்பாக இந்தியாவிற்கு வருகை புரிந்தார். அவர் கேரளக் கடற்கரையில் சில நாள்கள் தங்கியிருந்து கிறிஸ்துவின் மத போதனைகளைப் பரப்பினார். பிறகு அவர் சென்னைக்கு வருகை தந்து திருவள்ளுவரைச் சந்தித்து கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்து கொண்டார். புனித தோமையரை சென்னை வாழ் மக்கள் அய்யர் என்று அன்புடன் அழைத்ததாகவும், சென்னையில் வசித்த பூர்வகுடித் தமிழர்
    ஒருவர் தோமையரை ஈட்டியால் குத்திக் கொன்றதாகவும், தோமையர் உடல் தற்போதுள்ள சாந்தோம் கிறிஸ்தவ சர்ச்சில் அடக்கம் செய்யப்பட்டதாகவும் திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை அமைத்துள்ளனர்.

    திருவள்ளுவர் வேடத்தில் நடிகர் ரஜினிகாந்த்தை நடிக்க வைக்க முயற்சிப்பதாகவும் தகவல் வந்துள்ளது. இது தமிழருடைய வரலாற்றில் பொய் வரலாற்றைத் திணிக்கும் சதிச்செயலாகும்.

    இத்தகைய முயற்சிகளை தமிழகத்து கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றனர். தோமையர் தமிழகத்திற்கு வருகை தந்தார் என்பதற்கு எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் கிடையாது. இது தமிழர் வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் திரித்துக் கூறும் உள்நோக்கம் கொண்டதாகும். ஏற்கெனவே திருவள்ளுவர் ஒரு கிறிஸ்தவர் என்றும், திருக்குறள் ஒரு கிறிஸ்தவ மதச் சார்பான நூல் என்றும் பொய்யுரை கூறி, இட்டுக்கட்டி, சில கட்டுக்கதைகளைப் பரப்பி வருகின்றனர்.

    இதற்காக சில போலி ஆவணங்களைத் தயாரித்து பொய்ச்சான்றுகளை உருவாக்க பாதிரியார் ஒருவர் முயற்சி செய்தார். இது தொடர்பான வழக்குகள் எல்லாம் நிலுவையில் உள்ளன. சாந்தோம் சர்ச்சில் கடந்த இருவருடங்களுக்கு முன்பாக மயிலை அன்னை சிலை அமைப்பு
    விழாவில் கிறிஸ்தவ மதம் தொடர்பான சான்றுபொருள் ஆவணங்களின் நிரந்தரக் கண்காட்சி ஒன்றையும் தொடங்கி உள்ளனர். அதில் தோமையர் பயன்படுத்திய பொருள்கள் என்றும், தோமையர் காலத்துப் பொருள்கள் என்றும் சில பொருள்களை காட்சிக்கும் வைத்துள்ளனர்.

    நாம் அப்போதே இது சம்பந்தமாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தோம்.

    தமிழகத்திற்கு கிறிஸ்தவர்கள் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் வந்தார்கள் என்பதுதான் உண்மை வரலாறு ஆகும். வாணிபம் செய்வதற்காக வாஸ்கோடகாமா கடல் வழி கண்டுபிடித்து இந்தியாவுக்கு வருகை புரிந்தார். அதன்பிறகு கிறிஸ்தவ மத போதகர்கள் வருகை தந்தனர்.

    தமிழகத்திற்கு ராபர்ட்டிநொபிலி எனும் பாதிரியார் கிறிஸ்தவ மதபோதனை செய்ய வந்தார். அவர் உயர்குடி மக்களை மதம் மாற்றினார். அவர் தன்னை ஒரு பிராமண சந்நியாசி என்று மதம் மாறிய கிறிஸ்தவ மக்களிடம் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்.

    பண்டார சுவாமிகள் என தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு புனித அருளானந்தர் (ஜான்தோ பிரிட்டோ) போன்றவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை மதம் மாற்றினார்கள் என்பதுதான் கிறிஸ்தவ மதம் தமிழகத்தில் பரவிய வரலாறு.

    கடந்த இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக கிறிஸ்தவ மதத்தின் தலைமைப் பீடமான வாடிகன் நகரில் புனித தோமையரின் கல்லறை, ரோமில் இருப்பதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிப்பு செய்யப்பட்டது. கிறிஸ்தவ மதத்தின் தலைமை போதகர் கார்டினல் போப்பின் ஒப்புதலுடன் இந்த அறிவிப்பு வெளியானது.

    போப்பின் தலைமையில் இயங்கும் தமிழக கிறிஸ்தவ மதத்தலைவர்களும், கிறிஸ்தவ மத அமைப்புகளும் இது சம்பந்தமாக அப்போது மறுப்பு அறிக்கை எதுவும் வெளியிடவில்லை.

    தாமஸின் கல்லறை தமிழகத்தில் சாந்தோமில் இருப்பதாகக் கூறவும் இல்லை.

    இப்போது நமது தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றைத் திருத்தி அமைக்கும் உள்நோக்கத்துடன் ஒரு பித்தலாட்ட வரலாற்றை நுழைக்க இவர்கள் முயற்சி செய்கின்றனர். சினிமா என்பது ஒரு வலிமையான தகவல் தொடர்பு சாதனம். சினிமா மூலம் தோமையர் தமிழகத்திற்கு வந்தார்.
    திருவள்ளுவரோடு சமய விவாதங்களில் ஈடுபட்டார் என்பதெல்லாம் சாதாரண பாமர மக்களின் ஆழ்மனதில் பதிவு செய்யப்படும் அபாயம் உள்ளது.

    திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலம் என்று உத்தேசமாக தமிழக அறிஞர்களும், வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர்களும் கி.மு. 32-ம் வருடம் எனக் குறிப்பிட்டு திருவள்ளுவராண்டு நாள்காட்டி தமிழக அரசால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. காணும் பொங்கல் (தை 3) அன்று திருவள்ளுவர் தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. திருவள்ளுவர் உருவத்தை பலரை வரையச்
    செய்து தற்போதுள்ள தோற்றத்துடன் கூடிய உருவத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து இப்படித்தான் திருவள்ளுவர் உருவம் இருந்திருக்கலாம் என முடிவு செய்து தற்போதுள்ள திருவள்ளுவர் படம் அனைவராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

    திருவள்ளுவருடைய வாழ்க்கைக்குச் சான்று ஆதாரமாக அவர் எழுதிய திருக்குறள் மட்டுமே உள்ளது. திருவள்ளுவர் தொடர்பாக பல்வேறு விதமான நாட்டுப்புறக் கதைகள் உள்ளன. தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர்களும் திருவள்ளுவர் எங்கள் மாவட்டத்துக்காரர் என்று அவர் தொடர்புடைய செய்திகளைச் சொல்லி சொந்தம் கொண்டாடி
    வருகின்றனர்.

    அவர் திருவல்லிக்கேணியில் வசித்தவர் என்றும், நெசவாளர் என்றும் சிலர்
    கூறுவார்கள். கன்னியாகுமரி மாவட்டத்துக்காரர் என்றும் சிலர் கூறுகிறார்கள்.

    அவருக்கு வாசுகி என்கிற மனைவி இருந்ததாகவும், அவர் சிறந்த கற்புக்கரசி என்றும் தமிழக மக்கள் நம்பி வருகின்றனர். ஒளவையாரோடு திருவள்ளுவரை தொடர்புபடுத்தியும் பல சங்கதிகள் தமிழகம் முழுக்க நம்பப்படுகிறது.

    பொதுவாக திருவள்ளுவர் காலம் என்பது 2000 ஆண்டுகளுக்கும் பழைமையானது என்று இறுதி செய்யப்படுகிறது.

    இயேசு பிறந்து 2008 ஆண்டு ஆகிறது என்கிறது ஆங்கில நாள்காட்டி. தோமையர் இயேசுவின் நேரடிச் சீடர் ஆவார். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபிறகு இந்தியாவிற்கு தோமையர் வந்ததாக கிறிஸ்தவ மத நூலான பைபிளின் பழைய ஏற்பாட்டிலும் இல்லை. புதிய ஏற்பாட்டிலும் இல்லை. அதிகாரபூர்வமான தலைமைபீடமோ, கிறிஸ்தவ மதத்
    தொடர்பான நூல்களோ, கிறிஸ்துவமத வரலாறுகளிலோ எதிலும் தோமையர் இந்தியாவிற்கு வந்ததாகக் குறிப்பிடவில்லை.

    தற்போது தோமையர் வரலாறு தொடர்பாக சாந்தோம் தேவாலயத்தில் காட்சிக்கு வைத்துள்ள சான்று பொருள்களை நவீன விஞ்ஞான சோதனைக்கு உள்படுத்தி நிரூபித்துள்ளார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. சாந்தோம் தேவாலய வரலாறு என்பது 300 ஆண்டுகளுக்கு உட்பட்டதுதான். 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக மயிலாப்பூரில் ஞானசம்பந்தரால் பாடல்
    பெற்ற மயிலை கபாலீஸ்வரர் கோயில் இருந்ததாகத்தான் தமிழக இலக்கியங்களும், வரலாறுகளும் கூறுகின்றனவே தவிர, சரித்திரபூர்வமாகத் தோமையர் மயிலையில் வாழ்ந்ததற்கான எந்தவிதச் சான்றும் இல்லை.

    தோமையர் குறித்து இவர்கள் சொல்லும் கட்டுக்கதைகளை எல்லாம் கிறிஸ்தவ மதத் தலைமைப் பீடங்களே ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இயேசுவின் போதனைகளை தோமையர் இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வந்தார். அவர் மலையாளக் கடற்கரையில் சிறிது காலம் இருந்தார். பிறகு சென்னை வந்தார். மதப் பிரசாரம் செய்தார் என்பதெல்லாம் இதற்கு முந்தைய கிறிஸ்தவ அறிஞர்கள் எவராலும் சொல்லப்படவில்லை.

    குறிப்பாக தமிழ் கற்று பைபிளை தமிழில் வெளியிட்ட வீரமா முனிவர் என்று
    அழைக்கப்படும் ஜி.யு. போப் போன்றவர்கள் கூட தோமையர் தமிழகத்தில் மதப் பிரசாரம் செய்துள்ளார் என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை.

    தமிழ் இலக்கியங்களிலும், தமிழக வரலாறுகளிலும் மயிலாப்பூர் வரலாற்றில் கூட தோமையர் கல்லறை இங்கு இருப்பதாகவோ அவர் தமிழகத்தில் மதப்பிரசாரம் செய்ததாகவோ எந்த ஆதாரமும் இல்லை. புவியியல் ஆதாரம், கல்வெட்டு ஆதாரம், ஓலைச்சுவடி ஆதாரம், பண்டைய புத்தகங்களில் ஆதாரம், பழைய கட்டடங்கள் ஆதாரம், தொல்லியல் ஆதாரம்,
    விஞ்ஞான ஆதாரம் எதுவுமில்லை.

    வந்தாரை வாழ வைக்கும் தமிழ் மண்ணில் தமிழர் ஒருவர் தோமையரை ஈட்டியால் குத்திக் கொலை செய்தார் என்பதெல்லாம் எப்படிப்பட்ட மோசடி வரலாறு என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

    இதையெல்லாம் முத்தமிழ் அறிஞர் என்று அவரது தொண்டர்களால் பாராட்டப்படும் முதல்வர் கருணாநிதி ஒப்புக்கொள்கிறாரா? அல்லது கிறிஸ்தவ மக்களின் ஓட்டுக்காக தமிழக வரலாற்றை அடகு வைக்க முற்படுகிறாரா?

    தமிழர் வரலாற்று கதை புனைவதில் வல்லவரான, தொல்காப்பிய பூங்கா, குறளோவியம் படைத்த தமிழக முதல்வர், இப்படி பொய்யான வரலாற்றுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்கலாமா?

    கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் தங்கள் மதத்தைப் பரப்ப இத்தகைய கட்டுக்கதைகளைப் பயன்படுத்தலாம் என்பதே அநியாயமானது. கிறிஸ்தவ மத போதகர்கள் தங்களின் மதப்பிரசாரங்கள் மற்றும் பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களுக்கு மக்களைச் சேர்ப்பதற்கு இப்போதெல்லாம் சினிமா கவர்ச்சி நடிகைகள், நடிகர்கள், பிரபலங்கள் ஆகியோரை வைத்துப் பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கியுள்ளனர். ஏனென்றால் நடிகர், நடிகைகள் சொன்னால் பாமர மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். இதனை தமிழகத் தலைவர் எப்படி
    ஆதரிக்கிறார், அங்கீகரிக்கிறார் என்பது புரியவில்லை.

    அரசியல் காரணங்களுக்காக, சிறுபான்மை வாக்குவங்கிக்கு ஆசைப்பட்டு பண்டைய தமிழர் பண்பாட்டையும், வரலாற்றையும் திருத்தலாமா? இது தமிழர் வரலாற்றுக்கும், பண்பாட்டிற்கும் செய்யும் துரோகம் அல்லவா? அய்யன் திருவள்ளுவருக்கு இழைக்கும் அநீதி அல்லவா? தமிழ் ஆர்வலர்களும், தமிழ் பண்பாட்டுக் காவலர்களும் இது குறித்து
    விழிப்புடன் இருக்க வேண்டாமா?

    தமிழக முதல்வருக்கு திருவள்ளுவரின் தன்நெஞ்சறிவது பொய்யற்க என்னும் திருக்குறளை ஞாபகப்படுத்த விரும்புகிறோம்.

    (கட்டுரையாளர்: இந்து மக்கள் கட்சித் தலைவர்)

  4. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    திருக்குறளை எதிர்க்கும் முகமதியரும், கேவலப்படுத்தும் கிருத்துவரும், மௌனமாகயிருக்கும் தமிழரும்

    வேதபிரகாஸ்

    குறிப்பு: இக்கட்டுரை “மதம் மற்றும் தத்துவங்களில் தென்னிந்தியவின் பங்கு” என்ற புத்தகத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது. திராவிடச் சான்றோர் பேரவை சார்பில் நடந்த ஆய்கத்தில் அதே தலைப்பில் கருத்தரங்கம் கடந்த மார்ச் 2009ல் சென்னையில் நடந்தது. பதிப்பகத்தார் – திராவிட சான்றோர் பேரவை, சென்னை, 2009, ப.201-208.

    தமிழகத்தில் தமிழுக்குக் கிடைக்கும் அந்தஸ்த்தும், மதிப்பும், மரியாதையும் சொல்லவொன்னாத நிலையை அடைந்துள்ளன. திருக்குறளை அவமதிக்கும் புனித காரியத்தைத் திருவாளர் பகுத்தறிவு பகலவன் பெரியார் ஈவேரா அவர்கள்தாம் துவைக்கி வைத்தார் . தமிழைப் பற்றியும், தமிழ் இலக்கியங்களைப் பற்றியும், திருக்குறளைப் பற்றியும் அவர் சொல்லியுள்ளதை படித்தால், படித்திருந்தால், படிக்க நேரிட்டால், தமிழ், முத்தமிழ், வாழும் தமிழ், நடக்கும் தமிழ், தமிழின் மூச்சு, தமிழின் உயிர், முதலியவைல்லாம் என்றோ, அவர்களது உடலில் சூடு, சொரணை, தமிழ்ப் பற்று என்றெல்லாம் யாதாவது இருந்திருந்தால், வீழ்ந்திருக்கும், மூச்சு நின்றிருக்கும், செத்திருக்கும். ஆனால், தமிழ் வாழ்ந்திருக்கும். என்னே, அலங்கோலம் இது! தமிழ், முத்தமிழ் ஆகி, வாழும் தமிழ் ஆகி, நடக்கும் தமிழ் ஆகி, இன்று “செம்மொழி”யாகி, ஒரு கட்டடத்தில் அடைப்பட்டு விட்டது . அதன் பெயரில் கிடைத்த கோடிகள், தமிழின் மூச்சுகள், உயிர்கள் பங்கு போட்டுக் கொண்டு விட்டன.

    திருக்குறள் சர்ச்சைக்குட்பட்ட பின்னணி (1968 முதல்): திமுக ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் தனது திராவிட குழப்பங்களை முரண்பாடுகளைச் சரிசெய்து கொள்ள ஆரம்பித்தது. “தமிழ்-தமிழ்” என்று தமிழ் கலாச்சாரம், பண்பாடு, பாரம்பரியங்களுக்கு எதிராக போகும் நோக்கு பல பிரச்சினைகளை சமுதாயத்தில் ஏற்படுத்தியதை திராவிட சித்தாந்திகள் கண்டு, அதற்கான வழிமுறைகளையும் ஆய்ந்தனர். “சுயமரியாதை திருமணம்” கிளப்பிய அவலத்தை இந்து, திருமண சட்டத்தில் (The Hindu Marriage Act, 1956) பிரிவு 7A என்றதை நுழைத்து மானத்தைக் காப்பாற்றிக் கொண்டனர்[1]. பிறகு தமிழ்மொழி மூலம் சமுதாயத்தில் தங்கள் மீதுள்ள எதிர்மறை சிந்தனைகளை துடைக்க, 1968ல் உலகத் தமிழ் மாநாடு – என்றெல்லாம் செயல்பாடு வெளிப்பட்டது. மதுரை பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழக அரசு, ஒரு அறக்கட்டளையை நிறுவி “திருக்குறள் ஆய்வுத்துறை” துவங்கப் பட்டு, கருத்தரங்கங்கள் நடத்தப் பட்டு, புத்தகங்களும் (திருக்குறள் ஆய்வு வெளியீடு) வெளியிடப்பட்டன[2]. அவ்வாறு பல நூல்கள் வெளிவர திருக்குறளின் இந்தியமதத்தொன்மை, சார்பு மற்றும் பிணைப்பு முதலியன நன்றாகத் தெரிந்தது. அதாவது, திருக்குறளை படிக்க-படிக்க, ஆராய-ஆராய அத்தகைய உண்மைகள் புலப்பட்டன[3]. இதனால், திராவிட சித்தாந்திகளுக்கு மட்டுமல்லாது, குறிப்பாக முகமதிய-கிருத்துவர்களுக்கு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆகையால், அவர்கள், இந்த புதிய பிரச்சினையை எப்படி எதிர்கொள்வது, மற்றும், தமக்கு சாதகமாக மாற்றிக்கொள்வது என்பதில் கலந்து ஆலோசிக்க ஆரம்பித்தனர்.

    கிருத்துவ-முகமதிய எதிர்ப்புகள் (1968 முதல்): கிருத்துவ-முகமதிய எதிரிப்புகள் இரண்டு வழிகளில் செயல்பட்டு வெளிப்பட்டன என தெரிகிறது.

    ஒன்று “அறிவுஜீவிகள்” என்ற ரீதியில் மாநாடுகள் நடத்தி கருத்துருவாக்கம் ஏற்படுத்துவது.
    இரண்டு துண்டு பிரசாரம் (handbill distribution), சிறுநூல் பிரபலம் / குறுப்புத்தக விநியோகம் (pamphleteering) மூலம் “பயத்தை”த் தூண்டுவது.
    குரானை புகழ்ந்தும், குறளை இகழ்ந்தும். “பொதுமறை எது? குறளா? குரானா?” என்ற தலைப்பில் திருச்சியை சேர்ந்த மதனி என்ற முஸ்லிம் எழுதிய ஒரு “ஆராய்ச்சி நூல்” வெளியிடப்பட்டு, 1968ம் ஆண்டு முதல் பதிப்பும் 1974ம் ஆண்டு இரண்டாம் பதிப்பும் வெளிவந்துள்ளது.

    கிருத்துவர்கள் தமது “கட்டுக்கதைகள்” வெளிப்பட்டு அஸ்திவாரம் ஆட்டங்கண்டு விடுமோ என பயந்து, தமது பிரசாரங்களை முடுக்கி விட்டனர். கிருத்துவர்கள் 1969ல் “திருவள்ளுவர் கிருத்துவரா?” என்ற குறுபம்புத்தகம் தெய்வநாயகத்தால் எழுதவிக்கப்பட்டு வெளியிடுகிறார்கள் [4]. மு.கருணாநிதி “மதிப்புரை” அளித்துப் பாராட்டுகிறார்.

    பல்கலைகழகங்களும், மதரீதியிலான “நாற்காலிகளும்”, சித்தாந்த மோதல்களும்: முகமதியரும் தமது யுக்திகளைத் தொடங்கினர். அதே மதுரை பல்கலைக் கழகத்தில் “இஸ்லாமிய தமிழிலக்கிய ஆரய்ச்சிப் பிரிவு” துவக்கப் பட்டது. நல்ல முஸ்லிம்கள் இருதலைக்கொள்ளி எறும்புகள் மாதிரி தவித்தனர், ஏனெனில், அவர்கள் “தமிழின் நண்பர்கள்” என்றும் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும், அதே நேரத்தில் தங்களது அடிப்படைவாதத்தையும் நிலைநாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். ஆகையால், அவர்கள் திருக்குறளை தவிர்த்து தமது மதம்தான் சிறந்தது என்ற ரீதியில் “சூஃபி மெய்ஞானம்” என்ற போர்வையில் “ஆரய்ச்சி” ஆரம்பித்தனர். அவர்களும் “உலக இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய மாநாடுகள்” நடத்த ஆரம்பித்தனர்[5]. இவ்விதமாக, திருக்குறள் பின்னேத் தள்ளப்பட்டு, “இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கியம்”, “தமிழ் இலக்கியத்திற்கு முஸ்லீம்கள் ஆற்றியத் தொண்டு”, முதலியன முன்வைக்கப் பட்டன. அப்துர் ரஹ்மான், மணவை முஸ்தபா முதலியோர் இதில் பங்கு கொண்டனர்.

    இவ்வாறு, முகமதியர் தெளிவாக இருக்கும்போது, கிருத்துவர்கள் தமது “உள்-பிரச்சினைகளுக்காக” யோசித்து செயல்பட வேண்டியிருந்தது. கத்தோலிக்க சர்ச் தெய்வநாயகத்தின் மூலம் இந்த பிரச்சினை அணுக முடிவெடுத்தது. அதனால்தான் தெய்வநாயகத்தை வைத்தே எல்லா பிஷப்புகளும் தமது வேலைகளை இன்றளவிலும் செய்து வருகின்றனர்.

    சித்தர்கள்: கிருத்துவர்களும், முகமதியரும்: திருக்குறளைவிட, “சித்தர்”களைப் பிடித்துக் கொண்டால், திருவள்ளுவரையும் மறக்கலாம், தமது “இந்து-விரோத” பிரசாரத்திற்கு “சித்தர் பாடல்களை” திரித்து விளக்கமும் அளிக்கலாம் என முடிவு செய்தனர் போலும். “தமிழில் இஸ்லாமிய மெய்ஞ்ஞான இலக்கியங்கள்” என்ற மாநாட்டை மணவை முஸ்தபா[6] 1980ல் நடத்தினார். முதல் கிருத்துவ தமிழ் மாநாடு துருச்சியில் டிசம்பர் 28-30, 1981 தேதிகளில் நடக்கிறது. அதில், வி. ஞானசிகாமணி என்ற கிருத்துவரின் போலி “சித்தர் பாடல்களை” ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட, “அகத்தியர் ஞானம்” என்ற புத்தகம் வெளியிடப்படுகிறது. இவ்வாறு திருவள்ளுவத்தில் முரண்பாடு கொள்ளும் இவர், “சித்தர்களில்” போட்டி போட்டு மாநாடுகள் நடத்துகின்றனர், புத்தகங்கள் வெளியிடுகின்றனர். கருணாநிதியும், கனிமொழியும் சமீபத்தில் சிவவாக்கியர் பாடல்களைப் பற்றி அரைகுறையாக சொல்லி மாட்டிக் கொண்டது பல கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளன. இனி தனித்தனியாக, சில குறிப்பான திருக்குறள்-விரோத நிகழ்ச்சிகள் அரங்கேறியுள்ளதைப் பார்ப்போம்.

    குறளா, குரானா? இவ்வாறு குரல் எழுப்பியது, கேள்வி கேட்டது, தமிழன் தான், ஆமாம் தமிழ் படித்த முகமதியன். தமிழனாக, இந்தியனாக, ஏன் இந்துவாக இருந்த முகமதியன் தான் கேட்டான், கேட்கிறான். சரி, பதில் தான், உண்மையை வெளிக்காட்டுகிறது. ஆமாம், குரான் முன்னம், குறள், ஆமாம், “திருக்குறள்” இல்லை, துச்சமாம்! காஃபிர்[7] (முகமதியன் அல்லாதவன்) மோமினானதால்[8] (நம்பிக்கையுள்ளாவன்) ஏற்பட்ட கோளாரா அல்லது முகமதியம் வளர்த்த அடிப்படைவாதமா என்று ஆராயவேண்டியுள்ளது. மதம் மாறுவதிலேயே, கடவுள் மாறும்போது, போலித்தனமான நம்பிக்கை வெளிப்படுகிறது.

    “பொதுமறை எது? குறளா? குரானா?” இத்தலைப்பில் திருச்சியை சேர்ந்த மதனி என்ற முஸ்லிம் தமிழில் ஒரு “ஆராய்ச்சி நூலை” எழுதியுள்ளதாகவும், அதில் குரான்தான் பொதுமறை என்றும் குறள் இல்லை என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளதாகவும் கண்ணுதல்[9] என்பவர் எழுதியுள்ள “பொதுமறை குறள்தான்-குரானில்லை” என்ற மறுப்பு நூல் மூலம் தெரியவந்துள்ளது. 1968ம் ஆண்டு முதல் பதிப்பும் 1974ம் ஆண்டு இரண்டாம் பதிப்பும் வெளிவந்துள்ளது. புத்தகதை பேகம்பூர், திண்டுக்கல்-2 என்ற விலாசத்திலிருக்கும் “டில்லி குதுப்கானா” என்ற புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ளது. மேற்படி புத்தகம் நெ.67, அங்கப்ப நாயக்கன் தெரு, சென்னை-1 என்ற விலாசத்தில் இருக்கும் மன்சர் புக் சென்டர் என்ற புத்தகக் கடையில் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. புத்தகதை அச்சிட்டோர் ஜோதி பிரிண்டர்ஸ், திருச்சி-1. இன்று இப்புத்தகம் கிடைப்பதில்லை.

    மதனியும், தெய்வநாயகமும்: மேற்கண்ட உண்மைகளினின்று தெளிவாக அறியப்படுவது, மதனி மற்றும் தெய்வநாயகம் முகமதியர் மற்றும் கிருத்துவரின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ரவை, குண்டு, வெடிகுண்டு, எதிர்ப்பு சின்னங்கள் தாம், அவைற்றை வெடிக்கச் செய்யும் துப்பாக்கி, ராக்கட்-லாஞ்சர் மற்றும் ரிமோட்-கருவிகள் இஸ்லாமிய-கிருத்துவ தலமைகள்-தலமையகங்கள் தாம்[10]. மதனியின் புத்தகத்தை மறைத்து விட்டனர் முகமதியர், ஏனெனில் இன்று அது கிடைப்பதில்லை. ஆனால், தெய்வநாகம் கிருத்துவ தீவீரவாத பிரச்சாரம், கத்தோலிக்க சர்ச்சின் ஆதரவோடு வலுவாக நடந்து வருகிறது[11]. நாளைக்கு சட்டரீதியில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் தப்பித்துக் கொள்ள செய்துள்ள ஏற்பாடு என்று நன்றாகத் தெரிகின்றது[12].

    மொழி-இலக்கியம் மதத்திற்கு விரோதமா? இத்தகைய நோக்கு, இந்த மதம் மாறிய முகமதிய-கிறித்துவர்கள் நேரிடையாகவும், மறைமுகமாகவும் தங்களது இறையியல் கொள்கைகள் பாதிக்கப் படுவதால், வெளிப்படுகின்றது. முகமதியரைப் பொறுத்த வரைக்கும், அரேபிய பாடை(மொழி)த்தான்[13] சிறந்தது. குறிப்பாக, வெளிநாட்டு கிருத்துவர்களுக்கும் இந்த மொழி வெறி, நிறவெறியோடு உள்ளது. அவர்கள் இந்தியாவில் எப்பொழுதுமே இலத்தினில்தான் “பலி-பூஜை” (Eucharist) நடத்துவார்கள். பங்களுரில் தமிழில் இறைவணக்கம் நடந்தபோது, கன்னட-கிருத்துவர்கள் எதிர்த்ததை நினைவு கொள்ளவேண்டும். மேலும்,

    இங்கு முகமதிய-கிறித்துவர்கள் தமது மத-கடவுளர்களை, தூதர்களை தமிழில் விளக்க முற்பட்டபோது, பல பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. குறிப்பாக பெண்-கடவுளர், தேவதைகள் முதலியோரை “கேசாதி-பாத” வர்ணனைகளுக்கு உட்படுத்தப் பட்டபோது, ஆரம்பகாலங்களில் எதிர்ப்பு இல்லை. அல்லாப் பிள்ளைத் தமிழ், நபி/முகமதுப் பிள்ளைத் தமிழ், பாத்திமாப் பிள்ளைத் தமிழ் என்பதையெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கமுடியாது. நபி/முகமதுப் பிள்ளைத் தமிழ் முதலியன இருந்ததாகத் தெரிகிறது, ஆனால், 20வது நூற்றாண்டுகளில் அவர்களது மத-அடிப்படைவாதம், தீவிரவாதம் முதலியன சித்தாந்தரீதியில் வளர்ந்தபோது, அத்தகைய வர்ணனைகளை எதிர்த்தனர். அதுமட்டுமல்லாது அத்தகைய மற்றும் தமது சித்தாந்தங்களுக்கு ஒத்துப்போகாது என்றுள்ள “பாடபேதங்கள்’ என்ற போர்வையில் பாடல்களையும் நீக்கி விட்டனர் மற்றும் புதிதாக எழுதி சேர்த்தும் உள்ளனர்.

    முகமதியமத காப்பியங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும், அவர்களுக்கு இடையே இருந்த ஷியா-சுன்னி வெறுப்பும் வெளிப்படுகிறது[14]. தமது கடவுளர், தூதர்களை தமிழ் மரபுபடி அவன், அவள் என்று ஒருமையில் குறிப்பிடுவதை எதிர்த்தனர்[15].

    செமித்திய-சகோதர மதங்களின் முரண்பாடு ஏன்? இந்தியாவில் இந்துமதத்தை எதிர்த்து மதம் மாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கில் முகமதியர்-கிருத்துவர்கள் பிரச்சாரம் செய்யும்போது, ஒன்றாக செயல்பட்டாலும், அவர்களுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாடுகள் பலமுறை வெளிப்படுகின்றன. யூதர்கள் “ஏசுகிருஸ்து” என்ற நபரை என்றுமே ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. அத்தகைய பாத்திரமே பொல்லியானது என்றும், “ஏசுகிருஸ்து” ஒரு கபடதாரி, வேடதாரி மற்றவரைப் போன்று நடித்து ஏமாற்றுவன் (imposter) என்றுதான் அவர்கள் கொண்டுள்ளனர். கிருத்துவர்களுக்கோ, யூதர்களின் மீது தீராத பகை, ஏனெனில் அவர்கள்தாம் தமது தலைவர் சிலுவையில் அறையப்பட காரணமாக இருந்தவர்கள் என்றதினால். முகமதியரோ, “ஏசுகிருஸ்து”வை கடவுளாக, இறைமைந்தனாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுப்பதோடு, “சிலுவையில் அறைப்பட்டதையும்” மறுக்கின்றனர்[16]. எனெனில், அவர்களது கடவுள் “அல்லா”, அத்தகைய நபர் என்றுமே சிலுவையில், பறிக்கவில்லை மற்றும் உயர்த்தெழவில்லை, மாறாக உயர்வான ஒரு இடத்திற்கு எடுத்தச் செல்லப் பட்டு, அவரது காயங்களுக்கு மருந்து போடப்பட்டு, குணமாகினார் எனச் சொல்கிறாகத்தான் நம்புகின்றனர். பிறகு, மேரி மேக்தலினை மணம் செய்து “ஏசுகிருஸ்து” கல்லறை இந்தியாவில், காஷ்மீரத்தில், “ரோஸாபெல்” என்ற இடத்தில் இருப்பதாகவும் புனையப்பட்ட “சரித்திரம்”![17] ஆகவே, இத்தகைய சூழ்நிலைகளிலும் திருக்குறளை அவர்கள் தாக்குகின்றனர்.

    தமிழர்கள் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்? தமிழ் என்று பேசுபவரும், திருக்குறள், திருவள்ளுவர் என்றெல்லாம் விழாக்கள், கருத்தரங்கங்கள், மாநாடுகள் நடத்தும் தமிழ் அறிஞர்கள், பண்டிதர்கள், புலவர்கள், கவிகள், கவிக்கோக்கள், பெருங்கவிக்கோக்கள் முதலியோர், இவ்வாறு தமிழ், திருக்குறள், திருவள்ளுவர் தாக்கப்படுவது, இழிவுபடுத்தப்படுவது, கேவலப்படுத்தப்படுவது முதலியற்றைப் பற்றி கவலைப்படாமல், மூச்சுக்கூட விடாமல் இருப்பது கண்டு ஆச்சரியமாக உள்ளது. முக்கியமாக, பலர் கிருத்துவர்-முகமதியர் முதலியோர் தமக்கு கொடுக்கும் சலுகைகள், பாராட்டுகள், மரியாதைகள் முதலியற்றில் மயங்கி, தமது சுயமரியாதை, மானம் முதலியற்றை மறந்து, அவர்களுடன் செயல்படுகின்றனர். சமயம் வரும்போது திராவிட அரசியல்வாதிகளும் தாம் ஆளும்போது, அவர்களுக்கு, “கலைமாமணி” முதலிய பட்டங்களால் கௌரவிக்கப் படுகின்றனர்.

    கண்ணுதலின் போராட்டமும், முடிவும்: கண்ணுதல் என்ற தனிப்பட்ட மனிதர், இந்த குறளா-குரானா போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது அவரது குறும்புத்தகம் வெளிப்படுத்துகின்றது. இருப்பினும், அவரது எழுத்துகள் மற்றும் தனிநபர் போராட்டம், இப்பொழுதே அறியப்படாமால் உள்ளது. காலடைவில் அவர் முழுவதுமாக மறக்கப்படலாம். கிருத்துவர்கள் தமிழறிஞர்கள், புலவர்கள் முதலியோரது நூல்களை அழித்துள்ளனர். உதாரணத்திற்கு சிவரபிரகாசரின் ஏசுமத நிராகரணம் மற்றும் ஏசுமத நிர்க்கிரகம் என்றஇரு புத்தகங்ககளை அவர்கள் எரித்துள்ளனர். இந்த கண்ணுதல் என்பவரோ முகமத வெறியர்களால் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டதாகத் தெரிகிறது. அதற்கு மேல் எந்த விவரமும் தெரியவில்லை[18].

    எனவே, இந்த திருக்குறள் எதிர்ப்பு, மறப்பு, மறைப்பு, திரிப்பு முதலிய காரியங்களில் ஒட்டுமொத்த தமிழ்-எதிர்ப்பு கூட்டங்கள்தாம் “திராவிடர்” என்ற போர்வையில், முகமதியர்-கிருத்துவர்களுக்கு துணைபோய், தன் கையே தன் கண்களைக் குத்திக்கொள்வதைப் போன்று தமிழர்கள் செய்ய மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆகையால்தான், அவர்களுக்கு மேற்குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து குழுக்களும் தமக்கு எடிராக செயல்படுவதை அறியாமல், அவர்கள் தமது காப்பாளர்கள் என்று இன்றளவிலும் நம்பப்பட்டு வர்கின்றார்கள். இந்த மாயவலையிலிருந்து தமிழர்கள் விடுபடும் வரை, தமிழர்களுக்கு, தமிழுக்கு விடிவு காலம் இல்லை.

    வேதபிரகாஷ்

    [1] DMK introduced an amendment in “The Hindu Marriage Act, ” by inserting Section 7A and thus saving their disgrace, through the TN Act XXI of 1967 (20-01-1968). Also, see at:
    கே. வீரமணி, அண்ணாவும், சுயமரியாதைத் திருமணச் சட்டமும், விடுதலை 01-09-2008. For full details, see at: http://www.unmaionline.com/20080901/page19.html

    [2] சென்னை, மயிலாப்பூரில் 1967 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் திங்கள் 15ஆம் நாள் நடைபெற்ற திருக்குறள் மாநாட்டில் முதலமைச்சர் பேரறிஞர் அண்ணா ஆற்றிய சிறப்புரை – நம் நாடு நாளிதழ் அக்டோபர் 16, 1967) பேசியபோது, “சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் திருக்குறள் ஆராய்ச்சிக்கு என்றே ஒரு தனித் துறையை ஏற்படுத்தத் தமிழக அரசு முயற்சி செய்யும்” என்றார். ஒருவேளை, அதுதான் மதுரை பல்கலைக்கழகத்தில் ஏற்படுத்தபட்டதா என்று தெரியவில்லை.

    [3] திருக்குறள் உலக பொதுமறை என்றெல்லாம் திராவிட அரசியல்வாதிகள் பேசியபோது, முகமதியர் கடுமையாக எதிர்த்தது மட்டுமல்லாது, அவர்கள் திராவிட சித்தாந்திகளிடம் அவ்வாறு பேசவேண்டாம் என்றும் எடுத்துக் கூறினர். இன்றளவிலும் முகமதியர் இணைத்தளங்கள் மூலம் குறளை குரானுடன் ஒப்பிடுவதை கடுமையாக எதிர்க்கின்றனர்.

    [4] ஆர்ச் பிஷப் அருளப்பா இதற்கு பெருமளவில் உதவி வெய்துள்ளதாக, தெய்வநாயகமே ஓப்புக்கொண்டுள்ளதை அவர்கள் வெளியுட்டுள்ள குறும்புத்தகங்கள் மூலம் அறியலாம்.

    [5] ஏழாம் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடு மே மாதம் 25, 26, மற்றும் 27 ஆம் தேதிகளில் சென்னை கலைவாணர் அரங்கில் நடந்தது.

    [6] மணவை முஸ்தபா, தமிழில் இஸ்லாமிய மெய்ஞ்ஞான இலக்கியங்கள், மீரா பப்ளிகேஷன், AE-103, அண்ணா நகர், சென்னை-600040, 1983.

    [7] காஃபிர் = இவார்த்தை “குஃப்ரு” என்ற அரேபிய சொல்லினின்றுப் பெறப் படுகின்றது. குஃப்ரு என்றால் சுத்தமில்லாதவன், ஆச்சாரமில்லாதவன், விலக்கப்பட்ட உணவை உண்பவன், அல்லாவை நம்பாதவன் என்றெல்லால்ம் பொருள்படும். குரானின் படி, இவ்வுலகம் “தாருல்-இஸ்லாம்” மற்றும் “தாருல்-ஹர்ப்” என்று இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பின்னதில், எப்பொழுதும் “ஜிஹாத்” என்ற புனித மதப்போர் நடத்தி, காஃபிர்களைக் கொன்றால் தான், அந்த “குஃப்ரு” நீங்கப்படும். அதுவர “ஜிஹாத்” தொடரும்.

    [8] “மோமின்” = நம்பிக்கை உள்ளவன், அதாவது குரானில் மட்டும் நம்பிக்கையுள்ளவன், அதனால் மற்றவற்றை அடியோடு நம்பாதவன், நம்பக் கூடாதவன், நம்ப முடியாதவன்.

    [9] கண்ணுதல், பொதுமறை குறள்தான்-குரானில்லை, இந்து சங்கம்,35, தேவடி தெரு, மைலாப்பூர், சென்னை-600 004, 1990.

    [10] வில்லிருக்க அம்பை நோவானேன் என்பது பழைய “பழமொழி”, இப்பொழுது, துப்பாக்கி இருக்கத் ரவையை நோவானேன், ராக்கட்-லாஞ்சர் இருக்க குண்டை நோவானேன், ரிமோட்-கருவிகள் இருக்க வெடிகுண்டுகளை நோவானேன் என புது “பழமொழிகள்” உபயோகப்படுத்தலாம். ஆனால், இவையும், தொழிஏநுட்பத்தால் பழையதாகி விடுகின்றன!

    [11] ஆகஸ்த்து 2008ல் நடந்த தமிழர் சமயம் மாநாடு முழுக்க-முழுக்க பிஷப்புகள் மாநாடுதான். அவர்கள் பங்கு கொண்டது மட்டுமன்றி அங்கேயே இருந்து, பாடி-ஆடி மற்றவர்களை மகிழ்வித்தனர்.

    [12] அருளப்பா மாதிரி சட்டப் பிரச்சினைகளில் சிக்கிக்கொண்டு, தேவையற்ற விளம்பரத்தைத் தர விரும்பவில்லை என்று நன்றாகத் தெரிகின்றது.

    [13] திராவிட-மற்றும் சித்தாந்திகளைப் போல “பாஷை” என்ற சொல்லிற்கு பதிலாக “பாடை” என்று அவர்கள் உபயோகிக்கும் வார்த்தையே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

    [14] எம். செய்யது முகம்மது ஹஸன் (பதிப்பாசிரியர்), கனகாபிஷேகமாலை, ஐந்தாம் உலக இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய மாநாடு, கீழக்கரை, 1990, ப.xiv-xv.

    [15] அதே இலத்தில், ப.xvii.

    [16] முஹம்மது அப்துல்காதிர், இயேசுநாதர் சிலுவையிலறைப்படவில்லை, முஸல்மான் ஆபீஸ், தென்காசி, 1980.

    Ahmed Deedat, Crucifixion or Cruci-fiction, Islamic Propagation Centre, Durban, South Africa, 1987.

    …………………….., Resurrection or Resusiatation, Islamic Propagation Centre, Durban, South Africa, 1987.

    ………………………, Who moved the stone?, Islamic Propagation Centre, Durban, South Africa, 1987.

    [17] இதன் மீது ஆதாரமாகத் தான் “இந்தியாவில் ஏசு” என்ற படத்தை கிருத்துவர் எடுக்கின்றனர். விவரங்களை அவர்களது இனைத்தளத்தில் காணலாம்.

    [18] சமீபத்தில் திரு. நாத்திகம் ராமசாமி அவர்களைப் பார்த்தபோது, கண்ணுதலின் “பொதுமறை குறள்தான்-குரானில்லை” என்ற குறும்புத்தகத்தைக் காண்பித்ததுடன், இந்த சிறிய விவரங்களையும் சொன்னார்கள்.

  5. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    St. Thomas Christians Encyclopedia”,Vol-2, Article DID St.Thomas Really Come to INDIA- From a Doubter’s point of View by

    Rev H.COMES. It explains-

    “Heracleon- (II Century) is the earliest author to throw a light on St.Thomas’s carrier; his grandparents might have known the Apostle. Now, discussing the problem of witness and blood martyrdom, he states in a casual way, as something well known, that Matthew, Philip, Thomas, and Levi(Thaddaues) had not met violent deaths. And Clement of Alexandria (150-211/16 A.D.) who quotes this Passage of Heracleon and corrects some of his ideas, does not challenge this facts.”

    It explains and analyses further in detail all other points and finally concludes as-
    ” For all these reasons it is our honest opinion, and thus we conclude, that Christianity was brought to India, not by St.Thomas, but by merchants, refugees and missionaries from Persia; that in this movement of Christianity towards India, Rewardshir, which was not only a great church, but also a great port, played an important part; that the St.Thomas Tradition itself may have been brought to Socotra to Konkan -Gujarat and to South India by these early settlers and missionaries from Persia; but that its ultimate origin may have been some of the regions near Palestine Christianized in the First Century.” Page-24

  6. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    Former English Professor of St.Joseoph College, Trichy, Dr.Joseph Kolangodan wrote a book “The History of Apostle Thomas” and it has the total appraisal from a fellow Christian, Professor John Ochanthurthi, Dept. of History, Calicut University saying-
    “As the Well known Orientalist and Syrian Scholar George Every in his book “Christian Myths”(New York; Page-92)- India of this Legend (Acta THomae) is certainly not Malabar and may not be in the Indian Peninsula”

    “As for as I could see from all the Shreds of Quotations presented by Prof. Kolangadan in this Volume, the antiquity of St.Thomas Tradition in South India cannot go beyond 13th Century. So for as direct and explicit support in favour of the St.Thomas Tradition in South India is concerned, I have No Doubt that the answer must be, None. Neither the Church Fathers nor the Apocrypal Acts say anything explicityly about Malabar.” Page 79

  7. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    Why Church is spreading this Fables – I quote a Church Scholar’s WORK which tells Truth openly-

    “Psychologically such a Perception is important , in that it helps to attach the involved population to a long tradition which in turn insets them with Dignity and Pride. Sociologically such a cognition defines Indian Christianity as Pre-Colonial phenomenon which is of Tremendous Existential Consequence.” – Page-40,

    The Christian Clergy in India, Vol.-I, T.K.Comen ” Hunter.P.Malony, Sage Publications

  8. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    “Church History of Travancore” by C.M.Agur, (released by the Church in commemoration of Centenary Celebrations of the Church in 1903) reprint 1990, refers to the Merchant Thomas of Cana who came in 745 AD and clearly affirms-

    “ Long after his Death the people Canonised him and the Subsequent Generation confused St.Thomas the Armenian Merchant with St.Thomas the Apostle, who never came to Malabar. This Confusion becomes more potent when we look in to the names of the Churches said to have been founded by the Merchant Thomas are Identical with the names of the Churches attributed to St.Thomas. Page-12

  9. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    Archbishop Arulappa Makes History 1

    By K.P. Sunil

    The case has been closed. And the dramatis personae prefer to maintain a studied silence. For fear that a post-mortem would reveal hidden cadavers in their cupboards. For even a superficial examination of the fraud that shook the foundations of the Catholic Church in Madras in the late seventies and early eighties indicates that a lot of embarrassing details have been swept under the mat.

    Reverend Dr. R. Arulappa, former archbishop of the Madras diocese, who claims to have been duped by one Acharya Paul, also known as Ganesh Iyer, is ill. Incapacitated by serious cardiac problems. In fact, it is his ill-health that forced him to retire from his post as head of the diocese. So the infamous scandal had to be pieced together from court records, police files and the ramblings of the main character-Ganesh Iyer.

    It all began in the early seventies. Ganesh Iyer, who had adopted the Christian faith and was a self-styled Bible preacher known as John Ganesh, went to Tiruchi in the course of his evangelical journeys and met a Catholic priest Father Michael of the Tamil Illakiya Kazhagam (Tamil Literary Society). He is reported to have presented himself to the priest as Dr. John Ganesh, professor of philosophy and comparative religions at the Banaras university, and recently returned from Jammu and Kashmir where he was involved in research on Christianity in India. Michael put him on to another priest, Father Mariadas of Sriviliputhur.

    John Ganesh impressed Mariadas with his mastery over Christian theology. He showed him copies of notices extolling him as a speaker. He reportedly produced letters written to him by various scholars in the fields of education and religion. He is also reported to have shown Mariadas photographs of palm leaf writings and copper plate inscriptions several centuries old.

    These documents, he reportedly claimed, traced the origins and development of the Christian faith in India. Since further research on the subject required money which John Ganesh claimed not to have, Mariadas took upon himself the task of locating funds for the project the successful completion of which, he felt, would provide a shot in the arm for Christianity in India.

    Mariadas gave John Ganesh something in the range of Rs. 22,000 toward the research. And as his own funds were depleted, he introduced the researcher to the head of the Catholic Church in Madras, R. Arulappa.

    Arulappa was a Tamil scholar who also had the reputation of being a researcher. He had translated the New Testament into Tamil and set to tune the Book of Psalms. He had also rendered in Tamil the life of Christ, Ulagin Uyir ( A The Life of the World ). He had learned Sanskrit and translated several Christian tenets into that language. He had also done extensive research on Tirukkural, the creation of the Tamil bard, Tiruvalluvar.

    Tiruvalluvar is known to modern generations through his immortal literature. The exact time of his existence is lost in the mists of the hoary past. Some historians believe Tiruvalluvar to be a product of the early Sangam period in Tamil literature, several centuries before Christ. The Tamil Nadu government bases its calendar on the year of his birth. For this purpose, it is assumed that Tiruvalluvar was born exactly 2018 years ago, i.e. in the first century before Christ. Some literary experts place Tiruvalluvar in the first century after Christ, others date him 300 years after.

    Just as little is known about Tiruvalluvar’s origins, his religious beliefs are also shrouded in some mystery. Attempts have been made, going by the precepts contained in his verse, to speculate about his religion. While he is widely believed to have been a Hindu and the Tirukkural considered a revered Hindu scripture, other religions too have staked a claim on him. Since the Tirukkural enshrines the ideals of ahimsa , dharma and asceticism, many experts consider Tiruvalluvar to have been considerably influenced by Jain thought.

    A recent paper presented by Dr. S. Padmanabhan makes Tiruvalluvar out to be a Hindu chieftain from the Kanyakumari district. Archbishop Arulappa felt that the Tirukkural was so profound and filled with compassionate sentiments that it must have been influenced by early Christian missionaries who came to South India in the first century after Christ, notably St. Thomas, one of the apostles of Christ.

    The Christian Church of India, considered to be amongst the oldest in the world, is believed to have been founded by St. Thomas in 52 A.D. Arulappa held the view that St. Thomas, before his martyrdom on a hill near Madras, now called St. Thomas Mount, met Tiruvalluvar and influenced the bard to the extent of converting him to the nascent faith. The theory had been propounded. What remained to be obtained was proof of such an occurrence.

    It was this that Ganesh Iyer, posing as John Ganesh, reportedly promised to unearth for the archbishop.

    Since this suited the archbishop’s scheme and since Arulappa was convinced that Ganesh was in a position to ferret out the evidence necessary to prove his pet theory, he engaged him to take up the research. The archbishop was apparently lulled into complacency by Ganesh’s mastery of Christian theology and his apparent sincerity of purpose. As if establishing a nexus between St. Thomas and Tiruvalluvar were not enough, John Ganesh also informed the archbishop that he could bring evidence that the three wise men from the East who prophesied the birth of Christ were none other than the epic Hindu sages, Vasistha, Viswamithra and Agasthya.

    In 1975-76, John Ganesh began his research. And the archbishop started funding the same.

    Ganesh produced photographs of palm leaf writings and copper plate inscriptions at periodic intervals. When the archbishop asked to see the originals, he was informed that they were stashed away in the safe custody of the archaeological departments and museums all over the country. It would therefore, not be possible to persuade these agencies to part with the priceless documents. He, however, promised to get his photographs authenticated by the respective agencies themselves. Thereafter, all photographs produced by Ganesh Iyer before the archbishop bore seals of the museums and departments from which he claimed to have obtained them.

    Using the funds provided by the archbishop, Ganesh Iyer made a pretence of travelling extensively. It was a well-orchestrated programme. He would first inform the archbishop that he was going to Kashmir in connection with his research.

    Next, the archbishop would receive letters from some Christian and Hindu religious heads in Kashmir informing him that they had come across Ganesh Iyer or, as he now called himself, Acharya Paul. The letters spoke in superlative terms about his sincerity of purpose and his noble research.

    Whatever doubts the archbishop may have entertained about his researcher vanished in the face of these letters from eminent personages. More money changed hands. Though he was quite poor when he first met the archbishop, by the time he was through, Iyer had his own house in Srirangam. He owned two cars. He had purchased considerable gold jewellery for his wife and daughters. He had substantial deposits in banks in his name.

    Most of the funds for the research had come from individuals and organisations abroad. If Iyer is to be believed, the archbishop even made out his personal car in Iyer’s name for a nominal Rs. 25,000. .i.Iyer;Iyer himself claims that he had not paid anything.

    Questions were being asked around this time about the large sums of money being given to Acharya Paul for his research. The sceptics demanded proof that something tangible, that would benefit Christianity in the long run, had indeed been achieved. Only the archbishop’s pre-eminence prevented a direct confrontation.

    In 1976, Iyer obtained a passport in the name of Acharya Paul. In 1977, accompanied by the archbishop, he went abroad. To the Vatican, among other places, where he had a lengthy audience with Pope Paul VI. The duo then visited several religious congregations and spoke about comparative religions. Everywhere he went, he spoke about the origins of Christianity in India and about his A monumental research while the archbishop displayed the evidence. Money was collected for funding further research.

    During their absence from India, individuals inimical to John Ganesh had organised themselves into a powerful force. Even as he was relaxing in his home in Srirangam after his return, the archbishop was pressurised to file a complaint with the police. That he had been duped by Ganesh Iyer who had claimed to be a bachelor, but was in reality a married man. That he had defrauded the archbishop to the tune of around Rs. 14 lakhs in the name of research into Christianity.

    Investigations into the sordid episode began. The police, led initially by Inspector Seshadri and later by Inspector Chandraya-perumal, searched Iyer’s residence. They unearthed the A originals of all the photographs produced by Iyer as proof of his research-writings on strips of brown paper cut to resemble medieval palm frond writings, pasted on sheets of white paper. The police learnt that the photographs had been taken at a studio in Tiruchi and this led to the seizure of all the relevant negatives.

    The police discovered how the photographs had been authenticated by various institutions-seals and rubber stamps of all the concerned institutions were lying in Iyer’s home. Letter-heads bearing the names of various Hindu and Christian scholars were recovered. The letters purported to have been received by Iyer from these personages, which he allegedly used to dupe Mariadas and later the archbishop, were declared to be clever forgeries by the state handwriting expert Srinivasan. The writing on these and the writing on the brown paper, though cleverly disguised, compared favourably with Iyer’s specimen. Account books showing details of amounts received from the archbishop and the amounts spent by him were recovered.

    Iyer’s antecendents were thoroughly investigated and it was proved that he was a middle school dropout, not having studied beyond standard seven. Further confirmation was obtained from the Banares university that they did not have Dr. John Ganesh on their staff either teaching or doing research into philosophy and comparative religions.

    The police case was complete. On April 29, 1980, Iyer was arrested and placed under remand, while prosecution proceedings were instituted under sections 419 (cheating by impersonation), 420 (cheating and dishonestly inducing delivery of property), 465 (forgery), 471 (using as genuine a forged document), 473 (making and possessing counterfeit seals with intent to commit forgery) of the Indian Penal Code and under section 12-B of the Indian Passports Act (obtaining a passport supplying false information).

    Archbishop Arulappa testified against Iyer before the court. Iyer initially pleaded innocence, but later admitted to the fraud on all counts. He prayed that in view of his advancing age and critical family circumstances, he be shown leniency.

    On February 6, 1986, P. Aruvudayappan, second metropolitan magistrate, Madras, delivered his judgment in case number 100087/82: A Taking advantage of the soft attitudes of public witnesses 2 and 3 (Father Mariadas and Father Arulappa), he averred, A the defendant (Ganesh Iyer) had taken from them about Rs. 13.5 lakhs between 1975 and 1980. This has been clearly established. Taking into consideration the nature of the offences, the defendant is being held guilty under various sections of the I.P.C. and has to undergo 10 months imprisonment and 5 month’s rigorous imprisonment under section 12-B of the Indian Passports Act. These sentences are to run concurrently. He had been arrested on April 29, 1980 and let off on bail on June 27, 1980. These 59 days of imprisonment are to be deducted from the total sentence as required under section 428 of the code of criminal procedure.

    The magistrate’s judgment notwithstanding, doubts still linger. Why were the archbishop’s suspicions not aroused until he had handed over a whopping Rs. 13,49,250 (according to records, though Iyer claims to have received far in excess of that sum) on a spurious research project? Why had the archbishop not bothered to verify the authenticity of the A documents produced by Iyer with the museums and other institutions concerned, directly? Why did he not bother to accompany Iyer to the actual site of his A research when he had found time to accompany him to Rome, the Vatican, Germany, France, Spain, the United States?

    With the archbishop still indisposed, answers to these questions are not forthcoming.

    What is even more curious is that even as criminal proceedings against Iyer were in progress in the magistrate’s court, a civil suit for a compromise had been filed in the Madras high court. The compromise decree was taken up immediately after the conclusion of the criminal case. Since Iyer had admitted the offence, his jail term was reduced to a mere two months imprisonment. And since he had already served 59 days of remand, this period was adjusted against the sentence.

    In other words, Iyer, who had defrauded the archbishop to the tune of about Rs. 14 lakhs, was let off without any further punishment. He was ordered to forfeit all claim on the money given to him by the archbishop. Accordingly, the ornaments and money seized from him by the police were returned to the archbishop. As part of the compromise, Iyer was allowed to retain the large bungalow he had purchased with the archbishop’s money.

    A I agreed to this compromise because there was nothing else I could do, says Iyer. His viewpoint in understandable. For, going by the lower court’s verdict, he would have not only had to serve 5 months of rigorous imprisonment, but would have automatically had to forfeit all his properties including the house. Why the archbishop agreed to the compromise is not understandable.

    Today Ganesh Iyer lives on the first floor of his house in Srirangam—the lower portion is let out on rent, enabling him to receive a monthly income. He is by no means affluent, but is certainly a far cry from the penury to which his family and he would have been consigned, if it were not for the compromise. Father Arulappa is convalescing, recovering from a major surgery. He has handed over the mantle of archbishop to Reverend G. Casimir on A health grounds .

    And the case, though officially closed, remains in many minds, an unsolved mystery.

    [1] Originally published under the title “Hoax!” in The Illustrated Weekly of India, April 26 – May 2, 1987, Bombay.

  10. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    Acharya Paul Adds A Footnote 1

    By Ganesh Iyer & K.P. Sunil

    His frame is sparse. He looks older than his 67 years. His white attire is crumpled and dirty. It is torn in a few places, indicating obvious paucity of finances. His long, flowing white beard gives him an ascetic look.

    He speaks in spurts. In fluent Tamil and faultless English, unexpected in one who did not even complete his schooling. He is a great accumulator of books on a variety of subjects. From philosophy to religion, law to communism, in addition to complete sets of the Encyclopaedia Britannica and Americana. He is capable of speaking at length on any subject. An ability that endeared him to several persons, notably the Archbishop of Madras.

    Ganesh Iyer, Paul Ganesh, John Ganesh, Janakiram Ganesh, Paul Gouthaman, Acharya Paul

    Iyer was initially hesitant to talk to the Weekly about how he allegedly defrauded the Catholic mission in India of Rs. 14 lakhs. “The case has only now come to an end, he explains. “My opponents tried everything to crucify me before coming to a sort of compromise. I do not wish to tell you the truth of the whole affair. Because that will infuriate them further and they might renew their attacks on me. And I am financially in no position to defend myself, leave alone retaliate.

    On his background

    I have not had much by way of formal education. Only up to standard seven. My father was very poor and could not afford to educate his children much. He moved from his native village of Kannadikaathan in Ramnad district to Ceylon. It was there that I came into intimate contact with a college professor, A.H. Williams. He taught me English. He also introduced me to Christianity. I became so proficient in English that very soon, on my return to my native village, I was giving tuitions to some students.

    On his association with Christianity

    I read a lot of books on Christianity. I became convinced that Christ was the almighty God-the saviour of the world. I voluntarily converted myself to Christianity. Nobody forced me or compelled me. I changed my name to John Ganesh. I started addressing prayer meetings and preaching. I gained so much knowledge on the subject of Christianity that I was the main speaker at several conventions. The people so loved my talks that when it was advertised in newspapers, they just thronged to hear me.

    On one occasion, authorities even ran a special train to carry people coming to one of my meetings. My relatives did not object to my close links with Christianity because I was bringing in money. Though I was married, I was away most of the time and for the best part of 20 years, I had little contact with my family.

    On his introduction to the Archbishop of Madras, Father Arulappa

    I reached a stage when I knew Christian theology better than most priests. I knew the Bible word for word. During my travels, I met some Catholic fathers in Sriviliputhur. They were quite taken aback by my knowledge of Christian theology. One of them took a fancy to me. It was he who introduced me to Father Arulappa. This was around 1973-74.

    On How he became a Religious Pioneer

    For the first three months Archbishop Arulappa treated me very nicely. I never even dreamt that one day he would misguide me. He used to frequently say: “Despite being Christians we do not have knowledge equal to yours on the subject. We are in a situation in which we have to learn Christianity from you.

    I was perpetually short of money those days. And he used to give me some cash off and on.

    One day, he told me: “You have tremendous knowledge. Now I want you to do something for me. I have a long-standing desire which you alone can fulfil and in the process, you will be able to do a tremendous service for the cause of Christianity as well.

    I asked him what he wanted me to do.

    Christianity, he said, was in India right from the beginning. But the general impression is that it had been brought here by foreigners. “I want to prove to the world, he said, “that lots of evidence exists in our country to prove that Christianity was here all along. I am not interested in spreading this finding among Indians. But I want it to be taken to the Westerners. It is they who are perpetuating the theory that they brought Christianity to India. I want you to do something in this connection.

    He told me that he had written a book in Tamil, Perinba Villakku, in which he had propounded the theory that Tiruvalluvar was a Christian. I later found out that the book was not a popular one at all. That even today copies of it are gathering dust in bookstalls all over the country. He wanted me to do some work based on the contents of that book. Though Tiruvalluvar and St. Thomas, one of Jesus Christ’s twelve disciples, had lived in different periods, he wanted me to unearth evidence to the effect that the two great personages had indeed met and that St. Thomas had converted Tiruvalluvar to Christianity and baptized him. He assured me: “If you do this successfully, both of us will become internationally famous. We will also get a lot of money. It will be very useful to you.

    I had misgivings about the whole project. Because I knew that in India there were no ancient documents or monuments on Christianity. Some documents are there, no doubt, to the effect that St. Thomas came to India. But doubts still persist whether the person mentioned in those documents is indeed apostle Thomas or his disciple.

    In fact, when some celebrations were held in Kerala over two decades ago, Jawaharlal Nehru, our then prime minister, who attended the functions, asked the learned priests who had gathered: “Is it really true that St. Thomas came to India? Nobody answered him. They merely smiled. They were unable to answer his query because they had no proof.

    When I told the archbishop all this, he said: If that is so, then we will have to concoct evidence to prove our point. Evidence like palm frond writings, copper plate inscriptions and all that. I did not like the plan one bit. But I wanted money. And this he promised to arrange for me. So I went along with him.

    On his modus operandi

    The archbishop had planned minutely how this was to be done. It was simple but ingenious. Simply brilliant, if perverted. He made me cut brown paper into long strips-irregular and uneven like ancient palm frond scrolls. I then wrote whatever he asked me to on these strips. I adopted a scrawl that was similar to ancient writings-often indecipherable. And the style of language was also lifted from the past. Laborious and involved.

    These strips of brown paper were then pasted with glue on white cardboard and then photographed. The photo print looked exactly like a photograph of ancient palm frond scrolls. The archbishop intended to pass these off to unsuspecting people as the real stuff. I was still hesitant. But a friend, Santiago, who used to work in a bank, advised me to go ahead and comply with the archbishop’s request.

    I made several such photographs. Hundreds, thousands. Entire portions of Tirukkural were written this way and interspersed with Christian thought. He used to give me money for expenses. Five thousand. Four thousand. Ten thousand. Whatever was left, he told me, I could keep for myself. And make myself comfortable. The money, he told me, came from abroad. It was for the specific purpose of my research. And so there was no necessity to account the same to the Church.

    On his growing intimacy with the archbishop

    I had informed the archbishop that I was a married man. Because of financial problems, I am roaming around looking for some money, I said. I do not wish to get involved in something illegal. I do not want to get into trouble. And my family should not suffer on that account.

    Whenever I used to voice such misgivings, the archbishop used to reassure me: “Don t worry. I ll stand by you. No government or police will do anything against you. I will see to that. And no one in this diocese will dare do anything against my will. He repeated this to me several times, holding my hands in his.

    He also used to consult me on several other matters. In the archbishop s residential complex in Madras, there is an ashram called Shanti Ashram. This was actually constructed under direction from me. He used to tell me that I was to him what St. Paul was to Jesus Christ.

    To drive home the point he even began calling me Paul. He began introducing me to others as Acharya Paul. He told me that he had informed everyone that the research on Tiruvalluvar and St. Thomas was being done by Acharya Paul, a bachelor—a brahmachari. He requested that I keep up this pretence before others. But he gave me enough money to keep my family happy.

    On the material benefits he derived out of this association

    This house in Srirangam in which I am still staying was bought with money given by the archbishop. I also purchased some jewellery for my wife and two daughters. I had an Ambassador car at that time. In addition, the archbishop gave me the car he was personally using. I did not pay him any money for this. But he showed in his books that he had sold it to me for Rs. 25,000.

    His constant refrain was: “You have whatever you want. But fulfil my life’s mission. You will not have any problems. I must have benefited to the tune of over Rs. 14 lakhs during my association with the archbishop.

    On the first rumble of trouble

    Many individuals in the Church resented my intimacy with the archbishop. I used to visit Madras frequently and on these occasions used to stay in some of the leading hotels there. The archbishop used to bear all these expenses.

    There were rumours at that time that some like Father D Souza and Father Francis (the archbishop’s personal assistant) were likely to file a complaint against me before the police. But again, Father Arulappa assured me that no one under him would dare to breach his authority and file a complaint. He has even sent me letters which were seized by the police, to this effect.

    On his trip to the Vatican

    In 1977, the archbishop and I went to Rome. We visited the .i.Vatican;Vatican. And there I was presented to the Pope. The archbishop introduced me to the Pope as Acharya Paul, a great researcher who had done a lot to get at the roots of Christianity in India. He showed the Pope copies of some of the “documentary evidence” I had unearthed .

    Let me tell you one thing. The Pope, great man that he was, was not impressed. Though he was saying “very good, very good” all the while, he took the photographs in his hands, glanced at them and then just let them fall out of his hands.

    He did not care for them. Nor did he pay much heed to what the archbishop was saying. But he was very kind to me. Despite the fact that several dignitaries including heads of states were waiting for an audience, he spent about 20 minutes with me.

    On how he was finally exposed

    From the Vatican, we toured several places in Europe and finally returned to India. I straightaway went to my home in Srirangam. Since I did not hear from the archbishop for a number of days, I went over to Madras to meet him. It was then that he told me that during his absence, things had taken a turn for the worse. Someone had filed a complaint before the police, he informed me. But there is no cause for worry. When the matter comes to court, I only have to say a word and the case will be dropped. I worried a lot, nevertheless.

    Immediately after, the police came. They raided my house and searched all over. They seized all documents and letters pertaining to the case. And they arrested me and placed me under remand. They seized my bank accounts and interrogated my family members.

    I was made out to be a cheat, and a fraud. They even made out a case against me that I had taken a passport using a false name and a false address. In the passport my name was Acharya Paul, the name given to me by Archbishop Arulappa. The application had been made out by him and he had given my address as care of the archbishop’s residence in Madras.

    So what wrong have I done? But who would listen to me? Who was there to talk on my behalf? No one. Why? Because everyone had been heavily bribed. That is why. I understand that they gave away as much as Rs. 15 lakhs by way of bribes.

    In the metropolitan magistrate’s court, they convicted me to 10 months imprisonment. Later, in the high court, acting on a compromise petition filed, the sentence was reduced to 2 months. As I had already been under remand for nearly that period, I was let off. As part of the compromise, I had to forfeit all that I had earned through the archbishop-my money, jewellery, everything except my house which I was permitted to retain. I have no complaints about all that.

    What I feel sad about is that I had done all this at the instance of the archbishop who had held all along that he would help me out at the time of trouble. But he himself came to court and testified that I had duped him and defrauded him of money. That was the last straw.

    1 Originally published under the title “What Wrong Have I Done?” in The Illustrated Weekly of India, April 26 – May 2, 1987, Bombay.

  11. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    Dr. Deivanayakam Gets His Due 1

    R.S. Narayanaswami

    A controversial book written by a Christian drew strong criticism and attack from eminent Hindu scholars at a function in Madras on October 24, 1991.

    The book titled Viviliyam, Tirukkural, Shaiva Siddhantam Oppu Ayvu, written by one Deivanayakam, 2 was published in 1985-86. It attempted to compare Bible, Tirukkural and Shaiva philosophy and concluded that Tiruvalluvar was a disciple of St. Thomas and that his sayings were only sayings from Bible. The writer had attempted to distort and misinterpret the Shaiva Siddhanta to suit his conclusions that all these works emanated from the preachings of St. Thomas who is said to have visited India in the first century A.D.

    It was given to the Dharmapuram Math to issue a refutation. In spite of refutations from scholars through personal letters, Deivanayakam was unrelenting. Hence the Dharmapuram Shaiva Math had a book of refutation prepared by its very able Tamil and Shaiva scholar, Arunai Vadivel Mudaliar, and released it at a function.

    The function organised by the Shaiva Siddhanta Sabha, was not very well publicised yet it had a gathering of over three hundred Tamil and Shaiva scholars. 3 The hall was packed to capacity. Justice N. Krishnaswami Reddiar, retired high court judge, presided.

    Tamil and Shaiva scholar M.P. Somasundaram, who made the opening speech, deplored that in independent India freedom and rights were being misused to such an extent that books denigrating the ancient religion of the land were allowed to be written. He said the Christian book was a bundle of distortions, misconceptions and misinterpretations of Tirukkural verses and Shaivite philosophical works to suit the conclusions of the author-namely that Christianity had influenced Tiruvalluvar and the Nayanmars. The book was mischievous in content and aim, he asserted. He commended Arunai Vadivel Mudaliar and the Dharmapuram Math for bringing out a refutation.

    Justice Krishnaswami Reddiar strongly criticised the modern tendency of publishing trash in the name of research. He said research must have an aim, a purpose, to get at the truth. Research was not meant to find evidence to denigrate an ancient faith. Research should not start with preconclusions or prejudices. Here the author’s motive was to show the superiority of Christianity. Religion was based not only on facts but also on faith and beliefs. The book had hurt Hindu beliefs.

    Justice Krishnaswami Reddiar quoted from the works of Sita Ram Goel and Ishwar Sharan and asserted that the visit of St. Thomas to India was a myth. He wondered how could such a book be published by [the International Institute of Tamil Studies, Adyar, Madras,] set up by the Government. It was a crime that such a book had been written and published and awarded a doctorate degree [by the University of Madras,] he said.

    If such books were not refuted our progeny would find fault with us; and such books would pass as source material for future researchers. If there was no refutation, then such books would be accepted as telling the truth and would be used for further religious propaganda. He praised the Dharmapuram Math for taking pains to release the book of refutation.

    This book by Tamil and Shaiva scholar Vidwan Arunai Vadivel Mudaliar is the refutation of Deivanayakam’s spurious doctoral thesis “Viviliyam, Tirukkural, Shaiva Siddhantam Oppu Ayvu”. Mudaliar’s refutation was published in 1991 by the International Shaiva Siddhanta Research Centre, Dharmapuram, Tamil Nadu, India
    Sarojini Varadappan released the book of refutation. Swaminatha Thambiran of Dharmapuram Math said the Math Head had, by personal correspondence with Deivanayakam, tried to put the facts straight. But he was unrelenting. Then a conference of scholars was held at Dharmapuram to which Deivanayakam was invited. Though he was present, he stood his ground. Then only, the Head of the Math decided to prepare this book of refutation and release it.

    Dr. R. Nagaswami, eminent archaeologist, who had done some excavations at Santhome Church along with a Jesuit, quoted profusely from the writings of Jesuits and exploded the myth of the visit of St. Thomas to India. It was a Portuguese ruse to spread Christianity in India. He said Deivanayakam had taken the visit of St. Thomas to India as an established fact and, based on that, built his theory and conclusions. The fact was St. Thomas had not visited India at all. According to the evidence available, and books on St. Thomas, he had visited only Parthia, Dr. Nagaswami said. He said it was a sad reflection on the Institute of Tamil Studies which had published this book. It was shameful that Madras University had awarded a doctorate for this book without going into its merits.

    Vidwan Ambai Sankaranar said that the award of doctorate to the author of the book must be withdrawn as the author had not adduced any evidence as to how Tiruvalluvar was a disciple of St. Thomas. Vidwan Sundara Murthi pointed out how the Tirukkural verses were misinterpreted by Deivanayakam.

    T.N. Ramachandran said chronology had not at all been taken into consideration by Deivanayakam while comparing the works. Had he been a student of St. Thomas, Tiruvalluvar would have mentioned it, he said.

    Vanniyar Adigal said such books were being published taking advantage of the tolerance of Hindus and the liberty and rights given in the Constitution. He said a book by a Muslim showing the superiority of Koran over Tirukkural had also been published some years back. It was time for the Hindus to take cognizance of attacks on their doctrines, beliefs and sacred books.

    Eighty-five-year-old Arunai Vadivel Mudaliar, the author of the book of refutation, 4 who was honoured with a silk cloth and cash presentation, said that an attack on his faith was like an attack on his mother and that compelled him to refute the book of Deivanayakam.

    1 Originally published under the title “Tamil scholars assail Christian bid to misrepresent Tiruvalluvar as St. Thomas” in the Organiser, November 7, 1991, New Delhi.

    2 Dr. M. Deivanayakam and Dr. R. Arulappa have worked together on the christianization of Tiruvalluvar and the Tirukkural. In 1975 they co-authored the book Perinba Villakku in which Tiruvalluvar is represented as being Christian.

    3 That this important conference of Hindu scholars was not reported in the Madras editions of The Hindu and Indian Express is very revealing of the editorial policies of these newspapers.

    4 Unfortunately Mudaliar’s book has not been named in this article.

  12. saintthomasfables சொல்லுகின்றார்:

    Saint Thomas in Brazil

    by Francis Clooney, S.J.

    As for St Thomas, in my essay on the missionaries, available at http://fmwww.bc.edu/SJ/dialog.html, I wrote:

    If, as Xavier found, non-Christian peoples were not entirely bereft of God’s wisdom and inklings of revealed truth, the cause of this knowledge had to be explained, and later generations spent a good deal of time reflecting on the matter. There were numerous theories early on among the missionary scholars. For example, Antonio Ruiz de Montoya, writing in Peru in the mid-seventeenth century, thought that since God would not have overlooked the Americas for fifteen hundred years, and since among the twelve apostles St. Thomas was known for his mission to the “most abject people in the world, blacks and Indians,” it was only reasonable to conclude that St. Thomas had preached throughout the Americas: “He began in Brazil – either reaching it by natural means on Roman ships, which some maintain were in communication with America from the coast of Africa, or else, as may be thought closer to the truth, being transported there by God miraculously. He passed to Paraguay, and from there to the Peruvians.”

    Ruiz de Montoya reported that St. Thomas even predicted the arrival of later missionaries, including the Jesuits themselves: “[Thomas] had prophesied in the eastern Indies that his preaching of the gospel would be revived, saying: “When the sea reaches this rock, by divine ordinance white men will come from far-off lands to preach the doctrine that I am now teaching you and to revive the memory of it.” Similarly, the saint prophesied in nearly identical words the coming of the Society’s members into the regions of Paraguay about which I speak: “You will forget what I preach to you, but when priests who are my successors come carrying crosses as I do, then you will hear once more the same doctrine that I am teaching you.”

    Francis Clooney, S.J.
    Boston College
    Chestnut Hill, Massachusetts, USA

  13. James சொல்லுகின்றார்:

    Why is Church playing with Thirukural?

    When Jews have not objected Christian using their Holy Myths – Christians must be fair and just.

    Thirukural as pointed out by many scholars -was written for a Discipline orientation and follows Hinduism.

  14. Madasamy சொல்லுகின்றார்:

    Let Church work with Bible, why Tinker with Kural and Why Tamil Leader CM- Karunanidhi is not talking against this Frauds.

  15. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    Catholic Church has very high responsibility.

    When Pope Benedict has said – No St.Thomas visit to India, what is the use of mis interpreting Thirukural

    Let Arch Bishop come clean

  16. Madasamy சொல்லுகின்றார்:

    Thirukural is loved by one and all, which preahes all are equal.

    Bible splits people as Chosen and non-chosen

  17. Pavitra சொல்லுகின்றார்:

    Thirukural is unique to Hinduism talks about Continuous births repeatedly and nothing to do with Christianity.

    Why Church is spoiling its name itself.

  18. Gokul சொல்லுகின்றார்:

    What does church get from these things, and why Karunanithi is allowing it?

    Why other Professors are allowing?

    Is it a Golden Goose for every body?

    My God! why you abandoned me! -Jesus

  19. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    John Samuel also belongs to this Gang.

    He was actually dismissed from Asiatic Studies for mis appropriation of funds. Criminals to the core. But I do not have proofs. Can some body help

  20. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    Can you analyse fundamentals of Bible and Thirukural and why both differ?

  21. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    How come church not acknoledge the replies by Hindu Forum and still spread their mis information campaign?

  22. Gokul சொல்லுகின்றார்:

    Is Arunai Vadivel Mudaliar book available on net

  23. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    Above post leads to
    Santo Tomás de la India a la Argentina
    A escasos metros de nuestra vivienda de Argentina, en la cima del Cerro, en Santo Tomé habita desde hace unos años una gran escultura de Santo Tomás apóstol. En su imagen está plasmada la cara de sorpresa que le quedó al santo cuando se encontró con Jesús resucitado.
    Cierta sorpresa nos causó la devoción que inspira este santo en la India, sobre todo en el Sur de este país. “Soy católico desde las primeras generaciones. Nuestra fe proviene de Santo Tomás apóstol”. Así nos explicaba en un pueblo cerca de Kanchipuram, la ciudad de los templos del Sur de la India, Joseph Fernando.
    En Chennai o Madras, de las dos formas se le dice a esta ciudad del Sur de la India, se encuentra la iglesia que tiene los restos del apóstol Santo Tomás. Y como en Santo Tomé de Argentina, también aquí a las afueras de la ciudad situado sobre un monte la figura de Santo Tomás apóstol, el lugar donde se dice que le martirizaron.
    Llegamos a Madras a mediodía con bastante calor. En la entrada de la montaña nos encontramos con Rossmary, vestida con sari tradicional, solo habla tamil y con su hija Leoni, que hace de traductora.
    Nos explican todos los detalles del monte. Rosmary se empeña en llevarnos a rezar en la pequeña iglesia que corona el monte, donde fue martirizado el santo. Dentro de la iglesia se conserva la cruz ensangrentada, según la tradición, de Santo Tomás. Al lado una imagen de la “Mary”, “is Mother”, como dicen, con tanto cariño en la India a María, la madre de Jesús. Rosmary le tiene mucha devoción y le explica a María, mi esposa, con gestos que las mujeres que tienen dificultades para tener hijos vienen a rezarle.
    Me impresiona la fe y la forma de manifestarla de Rossmary. Con su sari elegante, despacio con profundo respeto y devoción saludó primero al Sagrario, pero luego una a una, las imágenes que había en la iglesia. Cuando nos íbamos nos acompañaban varias monjas de una congregación india y algunas franciscanas, pidió permiso y fue a saludar la imagen gigante del apóstol que preside el comedor social, donde comían todavía algunas personas.
    Mientras bajamos las escaleras, Rossmary nos invitó a quedarnos en su casa que está en un pueblo cercano, a tres horas en autobús. Recorriendo los kilómetros que nos separaban del hogar de este hogar de la India su casa, miro a Rossmary, a su hija Leoni, a mi esposa María y pienso qué lejos y qué cerca está Santo Tomé (Argentina) de la gran ciudad de Madras (India). En el corazón de las personas de ambos pueblos, se junta la fe de este apóstol. Santo Tomás de la India a la Argentina.
    Gumersindo Meiriño
    http://www.deorienteaoccidente.com

    what does this mean

  24. ankaraikrishnan சொல்லுகின்றார்:

    Why does Church REpeat this and Karunanithi does not oppose it?

  25. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    ‘யார் இந்த வள்ளுவன்?’ – திருவள்ளுவர் மீது ஒரு அவதூறு
    July 14th, 2009

    http://cyrilalex.com/?p=467

    [மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதோ இல்லையோ தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மாறி மாறி பொழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் பொழிதல்களில் தெரியும் இலக்கியத் தன்மையும் சுவாரஸ்யமும் எந்த காப்பியத்திலும் இல்லை. வசை, அவதூறு என்பதை ஒரு இலக்கிய வகையாகவே வருங்காலத்தில் கருதக் கூடும். அவ்வகைக்கு நோபல் பரிசொன்றை தந்தார்களென்றால் தமிழன் நோபல் வாங்குவது உறுதி. வள்ளுவர் காலத்தில் திருவள்ளுவரை ஒருத்தர் சமகால முறையில் ‘விமர்சித்திருந்தால்’ எப்படி இருந்திருக்கும் எனும் அதீத கற்பனைதான் இது. ]

    சமகால இலக்கியத்தில் எனக்கிருக்கும் முக்கியத்துவத்தை எனக்கு தினமும் வந்து சேரும் ஓலைகள் வழியாகவே அறிந்து கொள்ளலாம். சிலர் கல்லில் பொறித்தும் அனுப்புகிறார்கள். சிலர் உலோகத் தகடுகளில் பதிக்கிறார்கள். திரும்பத் திரும்ப நான் சொல்வது ஒன்றுதான் என் பெயர் தங்கத் தகட்டிலே மட்டுமே பதிக்கப்படவேண்டியது. மற்ற பொருட்களில் பதிப்பவர்கள் என்னை அவமதிக்கிறார்கள். குறிப்பாக காய்ந்த வாழை இலையில் கரித்துண்டைக் கொண்டு எழுதி அனுப்பிய விஷமிக்கு என் கண்டனங்கள்.

    ‘தயிர்மை’ ஓலை இதழில் தற்போது குறள் எனும் தொடர் ஒன்றை யாரோ வள்ளுவன் எனும் பெயரில் எழுதி வருகிறார்களே. படித்தீர்களா? என என் நண்பர் பதினொண்கீழ்கணக்குப்பிள்ளை கேட்டுவைக்க அந்த சனியனை படிக்க வேண்டியாகி விட்டது. இப்போதே சொல்லி விடுகிறேன். இதைப் படித்தாயா அதைப் படித்தாயா என என்னைக் கேட்காதீர்கள். என் நேரம் பொன்னானது. வள்ளுவனைப் படித்ததும் எனக்கு கிர்ரென்றாகிவிட்டது. தமிழ் இலக்கியம் மிகவும் வருந்தத்தக்க காலத்தில் நிற்கிறது. இதை மீட்டெடுக்க நானாவது இருக்கிறேனே எனும் ஆறுதலைத் தவிர வேறொரு ஆறுதலும் எனக்கில்லை.

    முதலில் வள்ளுவன் என்பவர் யார்? சிலர் ஐயன் என்கிறார்கள், சிலர் நைனார் என்கிறார்கள், சொந்தப் பெயரில் எழுதாத எழுத்தாளனுக்கு எதற்கையா எழுத்து? அந்த ஓலைச் சுவடியையும் எழுத்தாணியைம் ஒரு ஏழைக்குத் தந்தால் என் பெயரை எழுதி சுவற்றில் மாட்டிக்கொள்ளவாவது உதவும். எங்கே நான் நடத்தும் கவிதை கலந்துரையாடல்களுக்கு அழைப்பு வந்துவிடுமோ என பயந்து தன் அடையாளத்தை மறைக்கிறார் என்பதே என் எண்ணம். ‘வள்ளுவா! வா! வந்து தா! பா!’ என சவால் விடுக்கிறேன்.

    நான் கேட்கிறேன் இந்த வள்ளுவனை! கிரேக்க தத்துவ ஞானிகளும், சீனத்து சிந்தனையாளர்களும் ஏன் நம் நாட்டின் வேதங்களும் பக்கம் பக்கமாகச் சொல்லும் வாழ்வின் சூத்திரங்களை பத்தே குறள்களில் சொல்லும் வள்ளுவனுக்கு இருப்பது கவித்திமிர் இல்லாமல் வேறென்ன? சாக்ரட்டீசை படித்து முடிக்காமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறேன் அதற்குள் அரிஸ்டாட்டிலின் தத்துவங்கள் வந்து சேர்ந்துவிட்டன. இவற்றை நான் படித்து முடிக்க இன்னும் பல ஆண்டுகளாகும் (ஏனென்றால் அவை கிரேக்க மொழியிலுள்ளன). இவரென்னவென்றால் பத்தே குறள்களில் அதுவும் ஒன்றரை வரிகளில் எல்லாவற்யும் சொல்லிவிட முடியும் எனக் கிளம்பியுள்ளார். என்ன ஒரு தலைக்கனம். நாலடியார்கூட நாலடி சொல்கிறார். ஒன்றரை அடிக் கணக்கு என்ன? ஒரு மூலையிலிருந்து மனப்பாடம் செய்யத்தான் இது உதவுமே தவிர இதன் கவிப்பயன் வேறொன்றுமில்லை? வடக்கே வால்மிகி பக்கம் பக்கமாய் காப்பியம் எழுதி சொல்ல முடியாதவற்றை ஒன்றரையடியில் சொல்ல முயலும் சிறுபிள்ளைத் தனத்தை எண்ணி நகைக்கிறேன்.

    இதில் ‘அ’வில் ஆரம்பித்து ‘ன்’ல் முடிக்கிறாராம். இதெல்லாம் சுய விளம்பரத்துக்கான முயற்சியேயன்றி இதனால் தமிழுக்கு என்ன பயன் என்பதை சமகால இலக்கிய வாசகர்கள் முடிவு செய்ய வேண்டும். தமிழ் எழுத்துக்கள் ‘அ’வில் துவங்கி ‘ன்’ல் முடியும் என்பதை இவர் எழுதும் குறளைப் படித்துதான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா?

    ஆயிரம் ஆயிரமாகக்குறளை எழுதித் தள்ளும் இந்த வள்ளுவர் அடிப்படையில் சொல்லவருவது அடிப்படையிலும் அடிப்படையல்லவா ?

    ‘ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும் வாரி வளங்குன்றிக் கால்’. இதைச் சொல்ல இவர் யார்? தன் வாழ் நாளில் ஒரு வயல் வரப்பில் கால் வைத்திருப்பாரா இந்த வள்ளுவர்? இவர் எங்கே உழுது என்ன பயிரிட்டார்? நான் கேட்கிறேன் உழவர்கள் ஏரினுழார் என்றால் வேறு எதிலையா உழ முடியும்? திண்ணையில் ஓலையும் ஆணியுமாக உட்கார்ந்துகொண்டு முகத்தில் முடி வளர்ந்து எரிச்சலூட்டுவதையும் பாராமல் மோட்டை பார்த்துக் கொண்டு மனைவி சொல்லும் தலைப்புக்கெல்லாம் பத்து பாடல்களை எழுதித் தள்ளும் இந்த வள்ளுவர் யாரென நமக்குத் தெரியாதா? இவர் யார் என்பதற்கும் இவர் எழுத்தை எங்கிருந்து எடுக்கிறார் என்பதற்கும் என்னிடத்தில் பல ஆதாரங்கள் உள்ளன. அவற்றை வெளியிட்டுத்தான் நான் என் பெயரை இலக்கியத்தின் அழியா கல்வெட்டுக்களில் பொறிக்க வேண்டியதில்லை எனும் ஒரே காரணத்துக்காக விட்டுவைக்கிறேன்.

    இந்த வள்ளுவருக்கு என்னைப்போல படித்தவர்களையும் இலக்கியவாதிகளையும் கண்டாலே பிடிக்காது என்பதற்கு ‘உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் பலகற்றும் கல்லார் அறிவிலா தார்’ என்பதே சான்று. எவ்வளவு சூசுகமாக என்னைப்போன்றவர்களை அறிவிலாதவர்கள் எனச் சொல்லிவிடுகிறார் பாருங்கள். இவ்வளவுதான் இங்கே எழுத்தாளனுக்கு மதிப்பு.

    இவரின் சிறுபிள்ளைத் தனத்துக்கு இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு ‘அகழவாரைத் தாங்கும் நிலம்போல நம்மை யாராவது இகழ்வார்களா?’ நிலம் யாரை இகழ்ந்தது? இவர் எழுதுகிறார் ‘அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை’ என்று. வேடிக்கையே வள்ளுவருக்கு வாடிக்கையாகிவிட்டது. இதே குறளை தம்மை இகழ்வாரைப் பொறுப்பவர்களின் தலை அகழ்வாரைத்தாங்கும் நிலம்போல, களிமண்ணாக உள்ளது என்றும் பொருள் கொள்ளலாமல்லவா? இனிவரும் காலத்திலே இந்தக் குறுகத் தரித்த குறள்களுக்கெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக உட்கார்ந்து தெளிவுரை எழுதவேண்டிவருவதை என்னால் காண முடிகிறது. இது சுத்த முதலாளித்துவ வியாபார யுக்தி என்பதற்கு இதைவிடச் சான்றேதும் தேவையோ?

    அறம் பொருள் இன்பத்தை விட்டால் வாழ்க்கையில் வேறொன்றுமில்லை என்கிறார் இந்த வள்ளுவர். எங்கே போய் சொல்ல இந்தக் கொடுமையை. வாழ்க்கையின் அடிமட்டத்திற்கும் கீழே குழிதோண்டி வாழ்ந்த அனுபவம் எனக்கிருக்கிறது. அதை எழுத்தில் கொண்டு வாருமையா. வார்த்தை வருகிறது என்று எதையும் எழுதிவிட்டால் இலக்கியமா?

    பெண் கவிகளை ஒரு கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில் எனக்கிருக்கும் அக்கறை உங்களுக்கெல்லாம் தெரியும். அவ்வை வண்டர் வாட்டியார் எனும் புலவி மன்னனை ‘வாடா மன்னா!’ என மரியாதையின்று அழைத்துவிட்டு ஈறுகெட்ட எதிர்மறை பெயரெச்சத்தை உமிழ்ந்தபோது நான் மட்டுமே இங்கே குரல் கொடுத்தேன். அப்போது நான் எழுதிய ஒழுக்க விதிகள் ஒவ்வொன்றையும் குறளில் தனதாக்கி எழுதியுள்ளார் வள்ளுவர். அவர் சொல்லியிருப்பதையெல்லாம் நான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன் என்பதை இன்னொருமுறை சொல்லிவிடுகிறேன்.

    சந்தனக் காட்டில் என்னை புலி துரத்தியபோது இந்த வள்ளுவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்? (இந்தக் கேள்விகளை நான் விமர்சிக்கும் எல்லோரிடமும் கேட்கும் வழக்கம் எனக்குண்டு)
    என் நண்பர் சேனைக்கிழார் வள்ளுவருக்கு ஓலையனுப்பி இவறையெல்லாம் எழுத உமக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்குதையா எனக் கேட்டதற்கு அவர் குறளில் இல்லாத ‘அதிகாரமா’? என பகடி செய்துள்ளாரென்றால் இவரின் பொறுப்பற்ற தன்மையை விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறதல்லவா?

    இப்போது சொல்கிறேன் இந்த வள்ளுவர் எழுதிய தயிர்மையில் இனிமேல் என் எழுத்துகள் பொறிக்கப்படாது. இனிமேல் ‘கால் அச்சு வடு’ இதழில் மட்டுமே என் ஓலைகள் வெளிவரும்.
    இந்த வார்த்தைகளை கல்வெட்டில் பொறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளானாலும் என்னை தமிழுலகம் கொண்டாடும். தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் தென் குமரிக் கடல் மீது எனக்கு மாபெரும் சிலை ஒன்றை வைத்துக் கூத்தாடும். அப்போது இந்த வள்ளுவனின் குள்ள வரிகள் செல்லரித்துப் போயிருக்கும்.


    இதை எழுதியவரின் பெயர் பொன்னில்தான் பொறிக்கப்படவேண்டும் என அடம் பிடித்ததால் இங்கே பொறிக்கப்படவில்லை. – கால் அச்சு வடு ஆசிரியர் குழு.

    இதற்கு மறுப்பாக வள்ளுவர் அனுப்பியிருந்த ஓலைசுவட்டில் கீழுள்ள வரிகள் மட்டுமே பொறிக்கப்பட்டிருந்தன.

    யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால்
    சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு

  26. தேவப்ரியாஜி சொல்லுகின்றார்:

    மோரு நித்யன் சொல்கிறார்:
    July 14th, 2009 at 8:08 am
    இந்தக் கட்டுரை எழுதிய நேரம் நான் அரேபிய எழுத்தாளர் அகமது இஸாமி கபீர் எழுதிய மூன்று பக்க கட்டுரை பற்றி எழுதி தமிழ் மொழிக்கு உதவி இருக்கலாம். என் கட்டுரைகள் மலையாளத்தில் தொடங்கி கென்யா, எத்தியோப்பியா, ஸ்பெயின், பிரான்ஸ் வரைக்கும் வெளியாகின்றன. இந்த மரத்துப் போன தமிழ் பத்திரிக்கை ஆசிரியர்களுக்கு மட்டும் என் கட்டுரை மீது வெறுப்பு. எல்லாம் அந்த ஒ.த.எ(ஒன்றரை அடி தமிழ் எழுத்தாளன் வள்ளுவன்) செய்யும் சதி என்பது என் வாசகர்களுக்கு தெரியும்.

    வள்ளூஸ் ரிடர்ன்ஸ்-1 எழுத வேண்டிய வேலை இருக்கிறது. அதற்குள் ஒ.த.எ பற்றி என் வாசகர் பத்ரிநாத் கடிதத்திற்கு பதில் எழுத வேண்டும்.

    இருபத்திநாலு மணிநேரமும் எழுத்தை மட்டுமே உண்டு வாசித்து சுவாசித்து வரும் என் கட்டுரைகள் வெளிவராத தமிழ் மொழியில் நான் இனிமேல் எழுதப் போவதில்லை. ஆப்பிரிக்காவின் ‘உட்லாமீதி’யில் மட்டுமே எழுதப்போகிறேன். அங்கேதான் என்னை கொண்டாடுகிறார்கள். அங்கு இருக்கும் ‘அஸ்கு பிஸ்கு’ பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் மாணவி ராஸ்மிகி என் எழுத்தை பற்றி உருகி உருகி எழுதுகிறாள்.

    வாசித்துவிட்டு தினமும் கதறி அழுகிறாளாம். கண்ணீரை துடைப்பதற்கென்றே ஒரு லோடு கதர் துண்டை அவளுக்கு அனுப்பவேண்டும். ஒரு லட்சம் வரை செலவாகும். வாசகர்கள் அனுப்பலாம். யாராவது எனக்கு ‘அவளை டிஷ்யூ பேப்பரில்’ கண்ணீரை துடைக்கச் சொல்லவும் என்று அட்வைஸ் பண்ணி எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வர வைக்க வேண்டாம்.

    தென் ஆப்பிரிக்கா செல்கிறேன். அதற்கு மூன்று லட்சம் ஸ்பான்ஸரும் உதவிக்கு வர ஒரு பெண்மணியும் தேவை. பயப்படாமல் வரலாம், நான் ஒன்றும் கடித்து தின்னப்போவதில்லை.

    ஒ.த.எ பற்றி நான் எழுதிய கடைசி வரிகள்தான் இவை. இனி நான் என் நேரத்தை வீண்டிக்கப் போவதில்லை. என் பதிவின் ஹிட் ரேட் குறையும் போது யோசிக்க்லாம்.

  27. semmozitamil சொல்லுகின்றார்:

    ArchBISHOP Arulappa was caught red handed and filed case paying crores of rupees to forge fraud Thirukural commentary..

    Now Chinnappa- says 100 crore film .. where is he going to end?

  28. karuppaiah சொல்லுகின்றார்:

    Why Santhome Church is keeping quiet to responding this, if this is wrong say so,

    or accept and stop Thomas stories.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s